Mάικ, ο ακέφαλος πετεινός!

Αν ο κάτοχός του δεν ξέχναγε (για μια μόνον μέρα… ) την σύριγγα με την οποία… κρατούσε στη ζωή τον «Θαυμαστό Μάικ», το ακρωτηριασμένο πτηνό μπορεί να ζούσε και άλλα χρόνια. Ακέφαλο!

Ιδού μια ιστορία, για την οποία σχημάτισα εξαρχής την εντύπωση πως πρέπει να
είναι εντελώς φανταστική. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για ιστορία
απολύτως αληθινή!

Είναι η ιστορία του Μάικ, του κοτόπουλου. Φυσικά, δεν ήταν σαν τα κοτόπουλα
που γνωρίζετε. Όχι, δεν ήταν καθόλου συνηθισμένος. Ο Μάικ, βλέπετε, ήταν ένα
κοτόπουλο χωρίς κεφάλι. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, στην πραγματικότητα
ήταν ένας ακέφαλος πετεινός σε στιλ ινδιάνου της φυλής Ουαϊαντότ.

Πρέπει να διευκρινίσω πως ο Μάικ δεν υπήρξε ανέκαθεν ακέφαλο πτηνό. Στην
πραγματικότητα γεννήθηκε 100% φυσιολογικός, αρτιμελής και με το κεφάλι στη
θέση του. Όλα αυτά στη Φρούιτα του Κολοράντο.

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1945 η μόλις 5,5 μηνών ζωή του Μάικ ήταν γραφτό να πάρει
την κατιούσα. Την ημέρα εκείνη ο Μάικ καταδικάστηκε στην εσχάτη των ποινών. Τα
αφεντικά του, ο Λόιντ και η Κλάρα Όλσεν, αποφάσισαν πως έφτασε ο καιρός να
σφάξουν μερικές όρνιθες. Άλλες για να τις πουλήσουν κι άλλες για να τις ρίξουν
στο τσουκάλι. Κίνησαν λοιπόν για το κοτέτσι.

Όπως μάλλον μαντέψατε, ο κ. Όλσεν ανέλαβε το ρόλο του δήμιου ενώ η Κλάρα
ξεπουπούλιαζε και ξέπλενε τα πουλερικά.

«Γκουπ!», έπεσε βαρύς ο πέλεκυς και το κεφάλι του Μάικ τινάχτηκε μακριά. Το
κεφάλι ήταν σίγουρα νεκρό, αλλά όχι και το σώμα του.

Τώρα ξέρω τι σκέφτεστε: Είναι τοις πάσι γνωστό πως τα κοτόπουλα τρέχουν
πέρα-δώθε σαν τρελά μόλις τα αποκεφαλίζουν. Όμως όλοι ξέρουν πως ένα ακέφαλο
κοτόπουλο δεν μπορεί να επιβιώσει περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα.

Προφανώς ο Μάικ είχε ξεχάσει να εντρυφήσει στο βιβλίο κανονισμών της Ζωής.
Μπορεί το κεφάλι του να βρισκόταν στο πάτωμα, όμως εκείνος στεκόταν χωρίς
πρόβλημα στα πόδια του και βάδιζε καμαρωτός σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Ο
Μάικ εξακολουθούσε να πεταρίζει και την επόμενη μέρα. Έτσι ο Λόιντ αποφάσισε
να τον ταΐσει, για να δει πόσο μπορούσε να τον κρατήσει στη ζωή.

Μέσω του ανοιχτού οισοφάγου χορήγησε στον Μάικ ένα μίγμα από αλεσμένο στάρι
και νερό, με το γνωστό σταγονόμετρο για τα μάτια. Για να διευκολύνει τον
πρόλοβο να αλέσει την τροφή, έριξε και μικρά κομμάτια αμμοχάλικου στο λαρύγγι.
Μέρα με τη μέρα το πουλί κέρδιζε βάρος.

Ο Μάικ μπορούσε να ισορροπεί με ευκολία στα ψηλότερα δοκάρια του ορνιθώνα
χωρίς να πέφτει. Το κακάρισμά του ήταν ένας γαργαριστός ήχος, που έβγαινε από
το λαρύγγι. Προσπαθούσε ακόμη και να ξύσει τα φτερά του με το ανύπαρκτο
κεφάλι! Φαίνεται πως ο Μάικ ήταν σε θέση να κάνει όλα όσα θα έκανε οποιοδήποτε
αρτιμελές κοτόπουλο, αν εξαιρέσουμε τη λειτουργία του κεφαλιού. Προφανώς, δεν
πρόσεξε ποτέ ότι του έλειπε ένα τόσο βασικό μέλος του σώματος.

Όπως καταλαβαίνετε, ένα ακέφαλο ζωντανό κοτόπουλο δεν είναι κάτι που συναντάς
κάθε μέρα. H υπόθεση μύριζε χρήμα.

Κάποια μέρα εμφανίστηκε ένας ατζέντης ονόματι Χόουπ Ουέιντ κι έπεισε τους
Λόιντ πως ο Μάικ θα αποτελούσε μεγάλη ατραξιόν στο πρόγραμμα μιας περιοδείας.
Ο «Θαυμαστός Μάικ», όπως σύντομα έγινε γνωστό, περιόδευε από άκρου εις άκρον
στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ. Το κεφάλι του αποθηκεύτηκε σε μια μεγάλο κονσέρβα και
ταξίδευε μαζί του. (Στην πραγματικότητα το κεφάλι του Μάικ το έφαγε μια γάτα.
Αυτό που έγινε τουρσί στο δοχείο ήταν το κεφάλι κάποιου άλλου άτυχου
πουλερικού).

Μόλις έξι εβδομάδες μετά τον αποκεφαλισμό του, η περίπτωση του Μάικ
παρουσιάστηκε σε άρθρο στο περιοδικό Λάιφ και η φήμη του εξαπλώθηκε.
Οποιοσδήποτε μπορούσε να του ρίξει μια ματιά, αρκεί να πλήρωνε 25 σεντς. Στο
ζενίθ της δημοτικότητάς του ο Μάικ έφερνε… χαλαρά στο ταμείο 4.500 δολάρια
το μήνα, ποσό που δεν ήταν παίξε – γέλασε εκείνο τον καιρό.

Όμως, μαζί με τα λεφτά άρχισαν να ξεφυτρώνουν και κακέκτυπες απομιμήσεις. Στην
ιδιαίτερη πατρίδα του Μάικ έπεσε επιδημία αποκεφαλισμών στα κοτέτσια. Οι
άνθρωποι καρατομούσαν τις ίδιες τους τις κότες ελπίζοντας να πιάσουν την καλή.

Μια από τις ρεπλίκες, ο ακέφαλος πετεινός Λάκι (Τυχερός) κατάφερε να επιζήσει
11 ολόκληρες μέρες προτού βρει τραγικό θάνατο πέφτοντας στο σωλήνα μιας
θερμάστρας. (Τελικά ο Λάκι δεν ήταν και τόσο τυχερός). Αρκετά από τα υπόλοιπα
ακέφαλα κοτόπουλα επιβίωσαν, αλλά μόνο για λίγες μέρες.

Πώς στην ευχή ο Μάικ κατάφερε να ζήσει τόσο πολύ; Οι επιστήμονες που τον
εξέτασαν αποφάνθηκαν ότι ο κ. Όλσεν δεν είχε κάνει καλή δουλειά ως δήμιος. Το
μεγαλύτερο μέρος του κεφαλιού πράγματι αποκόπηκε, όμως ένα αυτί είχε
παραμείνει ανέπαφο. Το λεπίδι δεν πέτυχε την καρωτίδα κι ένας θρόμβος
προστάτευσε τον Μάικ από μια θανατηφόρα αιμορραγία. Το κέντρο των περισσότερων
αντανακλαστικών του κοτόπουλου βρίσκεται στον εγκεφαλικό μίσχο, ο οποίος ήταν
σε μεγάλο βαθμό απείραχτος. Ο Μάικ εξετάστηκε και από μέλη φιλοζωικών
οργανώσεων, που κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το πτηνό δεν υπέφερε με αυτόν τον
τρόπο ζωής.

Συχνά ο Μάικ αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα. Κατάπινε την ίδια του τη βλέννα
κινδυνεύοντας να πνιγεί. Οι Όλσεν έλυσαν απλά το πρόβλημα με μια σύριγγα που
αναρροφούσε τη βλέννα προς τα έξω.

Μια μέρα όμως, ήρθε το τραγικό χτύπημα της μοίρας.

Ο Μάικ και οι Όλσεν επέστρεφαν στη Φρούιτα από μια περιοδεία. Μοιράζονταν και
οι τρεις το ίδιο δωμάτιο σε ένα μοτέλ του Φοίνιξ. Στη μέση της νύχτας το
ζευγάρι άκουσε τον Μάικ να επιδίδεται στο συνηθισμένο ρούφηγμα, αλλά γρήγορα
διαπίστωσαν πως είχαν ξεχάσει τη σύριγγα στο τσίρκο την προηγούμενη μέρα. Έτσι
ο Θαυμαστός Μάικ σταμάτησε να υπάρχει.

H ακριβής ημερομηνία της καθυστερημένης αναχώρησής του από το μάταιο τούτο
κόσμο δεν καταγράφηκε ποτέ. Με βάση τις μαρτυρίες των Λόιντ, και αφού πέρασαν
αρκετά χρόνια, υπολογίστηκε ότι ο Θαυμαστός Μάικ πέθανε το Μάρτιο του 1947.

Οι 18 μήνες ακέφαλης ζωής θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρηθούν παγκόσμιο ρεκόρ.
Ωστόσο οι Λόιντ δεν ήθελαν να παραδεχτούν ότι σκότωσαν κατά λάθος το πουλί, κι
έτσι διέδιδαν πως το είχαν πουλήσει. Αυτό το μικρό ψεματάκι είναι ο λόγος για
τον οποίο κυκλοφόρησαν ένα σωρό ιστορίες γύρω από τον Μάικ, που τον ήθελαν να
συνεχίζει τις περιοδείες στην Αμερική ως το 1949.

Όμως, για σταθείτε! H ιστορία μας δεν τελείωσε!

Ο Μάικ έχει τη δική του επέτειο. Στις 17 Μαΐου 1999 η γενέτειρά του, η
Φρούιτα, διοργάνωσε την πρώτη «Ημέρα του Μάικ του Ακέφαλου Κοτόπουλου» προς
τιμήν ενός από τους διασημότερους πολίτες της. Μεταξύ άλλων το φεστιβάλ
περιλαμβάνει αγώνα δρόμου «Σαν Ακέφαλο Κοτόπουλο», αβγοβολίες και διαγωνισμούς
με την ονομασία «Καρφώστε το Κεφάλι στο Κοτόπουλο», το «Κακάρισμα του
Κοτόπουλου» και βέβαια τον κλασικό «Χορό του Κοτόπουλου».

Προσφέρονται φαγητά στα οποία περιλαμβάνονται – σωστά μαντέψατε – κοτόπουλο,
κοτοσαλάτα και τα συναφή. Ας μην ξεχνάμε και το μεγάλο διαγωνισμό «Μπίνγκο
Κοτόπουλο», στον οποίο οι αριθμοί επιλέγονται από τα τετράγωνα όπου θα πέσουν
οι κουτσουλιές.

Σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε, η «Ημέρα του Μάικ του Ακέφαλου Κοτόπουλου»
είναι ετήσιος θεσμός. Όλα αυτά ακούγονται αλλόκοτα, όμως, όσοι παρευρίσκονται
στο γλέντι φαίνεται να το διασκεδάζουν. Κι ο εορτασμός αυτός γίνεται προς
τιμήν ενός τυχερού πτηνού, που το έλεγαν «ο Θαυμαστός Μάικ».

INFO

Στιβ Σίλβερμαν, «Το ψυγείο του Αϊνστάιν και άλλα παράδοξα από την αθέατη
πλευρά της ιστορίας», μτφ Γιάννης Παπαδάτος, Εκδόσεις «Νάρκισσος» 2003, σελ.
205.

LINK

http: //www.miketheheadlesschicken.org/

Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής