Φως σε «ανήλικα» κελιά

Τα παιδιά της θεατρικής ομάδας του Παραρτήματος Γυμνασίου Αυλώνα στήνουν το σκηνικό της ζωής τους στο «θέατρο Αθηνών», έχοντας τη συμπαράσταση των καθηγητών τους (από αριστερά) Γιάννη Παπαδημητρίου, Μαρίας Βλάχου, Πέτρου Δαμιανού, Γιούλης Πεζοπούλου, Ρέας Μακρή

Ο Μιχάλης, ο Σταύρος, ο Νέτι, ο Όλσι, ο Νίκος, ο Δημήτρης, ο Ελτόν είναι
μαθητές του Γυμνασιακού Παραρτήματος Αυλώνα. Χθες το απόγευμα ήταν οι
πρωταγωνιστές των τριών μονόπρακτων που παρουσίασαν στο «θέατρο Αθηνών». Τα
οποία οι ίδιοι έζησαν, έγραψαν, ερμήνευσαν, ετοίμασαν τα σκηνικά, επέλεξαν τη
μουσική και παρουσίασαν για πρώτη φορά εκτός του φυλασσόμενου χώρου του
Ειδικού Καταστήματος Νέων Αυλώνα (EKKNA) συμμετέχοντας στους Πανελλήνιους
Μαθητικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες.

H ζωή δεν τους χαρίστηκε. Το λάθος τους τούς έφερε αντιμέτωπους με την
πολύχρονη ποινή τους μέσα στο πλαίσιο του σωφρονιστικού συστήματος. H
πραγματικότητά τους έχει δύο αντίθετες όψεις. Το σχολείο καλλιεργεί γνώσεις,
ελπίδα, δημιουργικότητα. Οι θάλαμοι τούς βυθίζουν στους νόμους της φυλακής,
τους κυκλώνουν με την αλυσίδα της πειθαρχίας. Οι ανήλικοι κρατούμενοι
επιλέγουν. Τα βιώματά τους γίνονται μονόπρακτα. Τα κείμενά τους αποπέμπουν την
αίσθηση της εισόδου στον κόσμο της φυλακής, την αβεβαιότητα, την αναμέτρηση
των νέων με τους παλιούς, την αναμονή της δίκης, την παρουσία της τηλεόρασης
ως μέσου ενημέρωσης, ψυχαγωγίας, σύνδεσης με τον έξω κόσμο.

«Ίσως τώρα να μη δείχνει καλό, αλλά, όταν έγραφα γι’ αυτά που έδειχνε η
τηλεόραση φαίνονταν παράλογα. Ο πόλεμος στο Ιράκ ξεκινούσε και η τηλεόραση
έδειχνε το πέσιμο της Στέλλας Μπεζεντάκου. Δεν γινόταν να μην ασχοληθώ με
αυτό», λέει ο Σταύρος του «TV victims», που γράφει στίχους, διαγράφει από το
παρόν του την περιοχή όπου μεγάλωσε, κοιτάει με δυσπιστία το δημοσιογραφικό
ενδιαφέρον για την παράστασή τους, αποφεύγει να μιλήσει για την αιτία που δεν
είναι ελεύθερος, αλλά ταυτόχρονα θέλει να μοιραστεί το όνειρό του ότι ύστερα
από δέκα δικαστήρια, θα μπορεί να φύγει για τη Γαλλία και να κάνει εκεί ένα
νέο ξεκίνημα.

«Λένε πως διδάσκω σε μία φυλακή. H αλήθεια είναι πως το πρωί, όταν έρχομαι στο
σχολείο, περνώ μέσα από σιδερένιες πόρτες, κάγκελα, συρματοπλέγματα. Όταν όμως
διαβώ το κατώφλι του σχολείου, βρίσκομαι σε ένα από τα εκατοντάδες σχολεία της
Ελλάδας», εξηγεί η φιλόλογος – θεατρολόγος και σκηνοθέτις της παράστασης
Γιούλη Πεζοπούλου, που πίστεψε στην ανάγκη αυτών των παιδιών να νιώσουν
εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, να διώξουν τον θυμό, να βγουν από την
απογοήτευση, να παλέψουν με τις λέξεις, να στηρίξουν ο ένας τον άλλον, να
πιστέψουν στη δεύτερη ευκαιρία.

H προσπάθειά τους αυτή ήδη έχει πάρει ένα βραβείο. Της αμοιβαίας εμπιστοσύνης.
Από τη μία πλευρά τα παιδιά που αναλαμβάνουν την πλήρη ευθύνη της ολοκλήρωσης
του έργου. Από την άλλη, οι καθηγητές που αναγνωρίζουν αυτή την προσπάθεια και
τους ωθούν να την πραγματοποιήσουν. Και οι δύο πλευρές στη συνέχεια
καταφέρνουν να δημιουργήσουν ανάλογη σχέση εμπιστοσύνης με τους υπεύθυνους από
την πλευρά της απόδοσης δικαιοσύνης. «H ύπαρξη του σχολείου, η λειτουργία του
και τώρα πια η συμμετοχή του στις εκδηλώσεις που αφορούν και τα υπόλοιπα
σχολεία της χώρας δεν θα είχε πραγματοποιηθεί χωρίς την καλή θέληση τόσο του
Δημήτρη Αλεξανδρή, διευθυντή του EKKNA, και της Χριστίνας Νικηταρά,
διευθύντριας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής, οι οποίοι μας
έδωσαν τη συγκατάθεσή τους να συμμετάσχουμε στους μαθητικούς αυτούς αγώνες»,
τονίζει ο διευθυντής του παραρτήματος Γυμνασίου Αυλώνα Πέτρος Δαμιανός.
Μάλιστα, αναζητεί υποστηρικτές και για άλλες δημιουργικές και καλλιτεχνικές
δραστηριότητες που έχουν ξεκινήσει στο σχολείο του EKKNA.

Στη συνέχεια ακολουθούν οι προσπάθειες του καθενός ξεχωριστά στη συνάντησή
τους με τη δεύτερη ευκαιρία που περιμένουν από όλους μας. Εμάς, που ζούμε
«έξω» και καλούμαστε να ξεπεράσουμε τις προκαταλήψεις και τα φοβιστικά κλισέ
που κλειδώνουν τα αισθήματά μας απέναντι στους άλλους.

Τα φώτα χαμηλώνουν, το κελί βρίσκεται επί σκηνής, η μουσική ξεδιπλώνεται και
αγκαλιάζει τις λέξεις τους: «H αγάπη μάς έλειψε. Αυτή ζητάγαμε. Μια σίγουρη
αγκαλιά, που να ήταν πάντα εκεί, ό,τι κι αν κάναμε».

«Όταν γυρίσουμε πίσω οι άλλοι, θα μας μισούν»

Ο εικοσάχρονος Αλβανός Μιχάλης, συγγραφέας των δύο μονόπρακτων «Ο γυρισμός»
και «Πριν από το Δικαστήριο», νιώθει την έξαρση της πρώτης φοράς, αλλά και της
δυνατότητας που έχει να σταθεί απέναντι σε ένα κοινό, όχι πια ως
κατηγορούμενος, αλλά ως ηθοποιός. «Εγώ είμαι ο σταρ», λέει και τρελαίνει τους
καθηγητές με τις ανησυχίες του για την εμφάνισή του. Ο τρίτος είναι πιο
συνεσταλμένος και βρίσκεται διαρκώς πίσω από το σκηνικό που προσπαθεί μαζί με
τους άλλους να κρεμάσει στη σκηνή. Έρχεται όμως προς το μέρος της καθηγήτριας
και της εκμυστηρεύεται με τον δικό του τρόπο τη χαρά του: «Αν δεν ήσουν εσύ,
τώρα θα είχα φύγει». Για να πει ύστερα από λίγο: «Όταν γυρίσουμε πίσω οι
άλλοι, θα μας μισούν που τα καταφέραμε, βγήκαμε έξω και παίξαμε θέατρο».