Πρόσωπα Πέρασε το μήνυμα

Ύστερα από 49 ημέρες απεργίας πείνας, και αφού έφερε στην επιφάνεια την
έλλειψη δημοκρατίας στο Μαρόκο, ο δημοσιογράφος Αλί Λεμραμπέτ δέχθηκε να
σταματήσει τη διαμαρτυρία του.

Ο δημοσιογράφος Αλί Λεμραμπέτ δέχθηκε να σταματήσει τη διαμαρτυρία του

Ο Λεμραμπέτ, που έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση τριών ετών για «προσβολή του
προσώπου του βασιλιά», έλαβε αυτή την απόφαση μετά την επίσκεψη που του έκανε
στο νοσοκομείο ο πρίγκιπας Μουλάι Χισάμ, εξάδελφος του βασιλιά Μοχάμεντ, ο
οποίος διαφωνεί κατά κανόνα με τις θέσεις του παλατιού. Όπως είπε ο πρίγκιπας
σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στην Καζαμπλάνκα, κατάφερε να πείσει τον
δημοσιογράφο ότι η υπόθεση της ελευθερίας της έκφρασης «τον χρειάζεται
ζωντανό, όχι νεκρό».

Τα εγκλήματα του Λεμραμπέτ είναι τρία. Πρώτον, ότι δημοσίευσε στα δύο
εβδομαδιαία έντυπα που διευθύνει (το γαλλόφωνο Demain Magazine και το
αραβόφωνο Doumane) ένα φωτομοντάζ που σατίριζε τον βασιλιά και ορισμένους
πολιτικούς. Δεύτερον, ότι αναδημοσίευσε τη συνέντευξη ενός Μαροκινού
«ρεπουμπλικανού» ο οποίος τασσόταν υπέρ της αυτοδιάθεσης της Δυτικής Σαχάρας.
Και τρίτον, ότι δημοσίευσε τον προϋπολογισμό του παλατιού. Κατά παράδοση, ο
προϋπολογισμός ψηφίζεται χωρίς συζήτηση από το Κοινοβούλιο και αποσιωπάται από
τον Τύπο.

Τα δύο έντυπα που διευθύνει ο δημοσιογράφος έχουν απαγορευτεί και ο ίδιος έχει
καταδικαστεί σε πρόστιμο 20.000 ντιρχάμ (κάπου 2.000 ευρώ). H περίπτωσή του
προκάλεσε αντιδράσεις τόσο στη χώρα του όσο και στο εξωτερικό. Πολλές διεθνείς
οργανώσεις, μεταξύ των οποίων οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα, η Διεθνής
Αμνηστία και η Διεθνής Ομοσπονδία ενώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν
ζητήσει την αποφυλάκισή του.

Όπως λέει η Ισπανίδα αρραβωνιαστικιά του Λάουρα Φελίου, που γνωρίστηκε με τον
Λεμραμπέτ πριν από τριάμισι χρόνια στη διάρκεια μιας επίσκεψής της στο Μαρόκο,
τα προβλήματα του δημοσιογράφου άρχισαν τον Δεκέμβριο του 2000, όταν οι αρχές
έκλεισαν για πρώτη φορά το έντυπο Demain και άλλα δύο έντυπα. H απόφαση ελήφθη
από μια κυβέρνηση της οποίας ηγείτο ένας σοσιαλιστής. H επίσημη δικαιολογία
ήταν ότι δημοσιεύτηκε στο περιοδικό η επιστολή ενός πρώην ηγέτη του
σοσιαλιστικού κόμματος ο οποίος ενέπλεκε το κόμμα σε μια απόπειρα
πραξικοπήματος το 1972. H πραγματική αιτία, όμως, ήταν ένα άρθρο που
αποκάλυπτε ότι πρώην βασανιστές καταλαμβάνουν σήμερα αξιώματα στην κυβέρνηση,
στον στρατό και στη δημόσια διοίκηση.

Ο Αλί απογοητεύτηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ύστερα από λίγο καιρό εξέδωσε ένα
καινούργιο περιοδικό, σατιρικό αυτή τη φορά. «H πρωτοβουλία του θεωρήθηκε
αμέσως επικίνδυνη», λέει η Φελίου. «Το να σατιρίζεις μια κατάσταση μπορεί να
κάνει περισσότερη ζημιά από ένα άρθρο στο καθεστώς μιας χώρας όπου πάνω από το
50% των πολιτών είναι αναλφάβητοι. Ήταν ένα περιοδικό που διαβαζόταν πολύ
εύκολα, και είχε μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους. H απαγόρευσή
του ήταν ζήτημα χρόνου».