ΠΥΞ ΛAΞ «H μουσική είναι μια απέραντη βιβλιοθήκη»

«Όταν δεν μιλάμε για τραγούδι είναι όλα θαύμα», λέει ο Μάνος Ξυδούς των Πυξ Λαξ (εδώ, στο στούντιο τα μέλη του συγκροτήματος και τον Έρικ Μπάρντον). «Μόλις μπαίνει η μουσική στη μέση όμως… Είναι η ματαιοδοξία του καθενός μας, βλέπετε. Το τραγούδι του πρέπει να είναι το καλύτερο απ’ όλα»

Οι Πυξ Λαξ ξαφνιάζουν. Ευχάριστα. Το ξάφνιασμα στις μακροχρόνιες σχέσεις είναι
ό,τι καλύτερο για να διατηρηθεί το ενδιαφέρον ζωντανό, να κυκλοφορεί στον αέρα
η σωστή δόση ερωτισμού, να γίνεται κουβέντα στα πηγαδάκια. Οι Πυξ Λαξ τα έχουν
καταφέρει περίφημα όλα αυτά τα χρόνια. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς ιδιαίτερες
δημόσιες σχέσεις και με τα σκαμπανεβάσματα που είναι λογικό να υπάρχουν στις
πολυπρόσωπες μπάντες, φαίνεται να έχουν κατακτήσει μια νέα ισορροπία που τους
δίνει ενέργεια και όρεξη για (δισκογραφικές) περιπέτειες – βασική προϋπόθεση
για όσους θέλουν να είναι ενεργά μέσα στο παιχνίδι του τραγουδιού.

Όλα αυτά είναι μια καλή εισαγωγή για να μπούμε στο θέμα, που είναι το νέο τους
άλμπουμ «Χαρούμενοι Στην Πόλη Των Τρελών» (EMI – κυκλοφορεί στις αρχές
Ιουλίου), μια δουλειά που θα συζητηθεί και η οποία κάτω από άλλες συνθήκες (αν
δεν ήμασταν στην Ελλάδα, αν υπήρχε υποδομή, αν υπήρχαν μάνατζερ κ.λπ.) θα
μπορούσε ενδεχομένως να διεκδικήσει και μια θέση στη διεθνή αγορά.

Δεν είναι μόνο τα ονόματα που συμμετέχουν στον δίσκο. Ο Έρικ Μπάρντον, ο Μαρκ
Άλμοντ, ο Γκόρντον Γκάνο και ο Στιβ Γουίν, παρέα με τους Ψαραντώνη, Μελίνα
Τανάγρη, Τόλη Φασόη. Θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί ως κερασάκια σε μια
τούρτα που κατά τα άλλα δεν θα είχε τίποτα άλλο να επιδείξει πέρα από…
μεταξωτές κορδέλες. Δεν είναι έτσι. Πίσω από τις φωνές που συμμετέχουν υπάρχει
ένα συγκεκριμένο σκεπτικό, «ένα παίδεμα», όπως λέει ο Μάνος Ξυδούς, που
δικαιολογεί την ανάμειξη των προσώπων και των ήχων, τις αναφορές σε εποχές, τη
χρήση των αγγλικών στίχων, τον συνδυασμό ετερόκλητων (φαινομενικά) οργάνων.
Λαούτο και ηλεκτρική κιθάρα στο ίδιο κομμάτι. Αναφορές στο ροκ του ’80 και
παραδοσιακά στοιχεία μαζί, σε μια μείξη που «πιάνει» τον ακροατή. H τραχιά
φωνή του Ψαραντώνη να απαγγέλλει Γρυπάρη (από τη συλλογή «Σκαραβαίοι και
Τερρακότες») και αμέσως μετά ο Έρικ Μπάρντον σε μια νέα εκδοχή τού «Οι παλιές
αγάπες πάνε στον Παράδεισο» με αγγλικό στίχο και διαφορετική ενορχήστρωση που
κάνει το κομμάτι αγνώριστο. Σύνολο καινούργιων τραγουδιών έντεκα, σύνολο
διασκευών τέσσερις.

Πώς προέκυψε το εγχείρημα; Και πώς έφτασαν στα μέρη μας τα μεγάλα ονόματα;

«Ο Τόλης Φασόης, από τους Sharp Ties είχε την ιδέα να κάνει τις διασκευές»,
λέει ο Μάνος Ξυδούς, «και μας πρότεινε κάποια στιγμή να συνεργαστούμε. Ο Τόλης
έχει γράψει τους αγγλικούς στίχους σε όλα τα κομμάτια. Αργότερα εμείς
σκεφτήκαμε να καλέσουμε τους ξένους».

Είναι άραγε τόσο απλό όσο ακούγεται να φέρεις έναν Έρικ Μπάρντον να
τραγουδήσει στον δίσκο σου;

«Κατ’ αρχήν πρέπει να του αρέσει το τραγούδι που του στέλνεις. Από εκεί
ξεκινούν όλα. Εμείς πλησιάσαμε περίπου δέκα καλλιτέχνες που μας ενδιέφεραν και
οι τρεις δέχτηκαν. Από εκεί και πέρα είναι θέμα συμβολαίου, αν είσαι εντάξει
στα πάντα, όλα τα υπόλοιπα πηγαίνουν μόνα τους».

Πώς ήταν η διαδικασία στο στούντιο; Πώς αισθανόσασταν εσείς;

«Μια χαρά ήταν. Οι δύο μάλιστα, Έρικ Μπάρντον και Γκόρντον Γκάνο, που
τραγούδησαν μαζί μας στο “Vox”, το τριήμερο στο τέλος Μαρτίου, το διασκέδασαν
ιδιαίτερα. Κοιτάμε τώρα αν μπορούν να έρθουν και σε κάποιες από τις
καλοκαιρινές συναυλίες».

Λιγάκι κόμπλα, ίσως;

«Είναι τρομερό να παίζεις με μουσικούς που ούτε τολμούσες να ονειρευτείς
κάποτε – είναι γεγονόςαυτό. Όμως γρήγορα ξεχνιέσαι γιατί αυτοί σε κάνουν να το
ξεχνάς. Ξέρεις τι λένε οι Κινέζοι; Δεν υπάρχουν καλοί μουσικοί, υπάρχουν καλοί
άνθρωποι. Κι αυτοί ήταν καλοί άνθρωποι και περάσαμε καλά».

Υπάρχει, πάντως, στον δίσκο μια τάση επιστροφής στο κλασικό ροκ στο τέλος
του ’70 και στην αρχή του ’80.

«Ξεκινήσαμε με αυτό το σκεπτικό. Συνήθως ξεκινάμε με κάτι και μετά βαδίζουμε
στα τυφλά, ποτέ δεν ξέρουμε το φινάλε…».

Γιατί, ειδικά, στη δεκαετία του ’80;

«H μουσική είναι μια απέραντη βιβλιοθήκη. Εμείς ανοίξαμε τον τόμο τέλος ’70
αρχή ’80 και προσπαθήσαμε να βρούμε στοιχεία και από τη Δύση και από την Ανατολή».

«Θέλει πολλή δουλειά για να κάνεις άνοιγμα προς τα έξω»

Διακρίνεται μια ανησυχία να ξεφύγετε λιγάκι από τα πλαίσια της ελληνικής
αγοράς και να κάνετε κάτι προς τα έξω…

«Υπάρχει, αλλά δεν ξεχνάμε και τις δυνατότητές μας. Είμαστε μικρή χώρα, μικρή
αγορά και δεν ξέρω αν εμείς οι ίδιοι είμαστε έτοιμοι για τέτοια ανοίγματα. Όχι
ότι η Ελλάδα δεν έχει αναδείξει αξίες στο παρελθόν, όπως τους Aphrodite’s
Child ή τον Μάνο Χατζιδάκι, όμως ήταν καλλιτέχνες που είχαν την κλάση. Σήμερα
δεν νομίζω ότι υπάρχει τέτοιο επίπεδο. Θέλει πολλή δουλειά ακόμη, πολύ παίδεμα…».