Οι «χειροκροτητές», τα «σσσουτ»…

Ήμουν νιος και γέρασα… Να ακούω στις επί… ελληνικού εδάφους συναυλίες να
χειροκροτούν στις παύσεις ανάμεσα στα μέρη μιας συμφωνίας ή ενός κοντσέρτου.
Από την εποχή της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και του «Ρεξ» και του «Ορφέα» και
του «Παλλάς» μέχρι το Ηρώδειο και το Μέγαρο. Στο Μέγαρο, βέβαια, όχι συχνά –
σαν να είναι λίγο «κουμπωμένο», λίγο πιο διστακτικό, ίσως και λίγο πιο
ενημερωμένο το ακροατήριο. Στο Ηρώδειο, όμως, «του δίνουν και καταλαβαίνει».
Είναι που έχει καλοκαίρι, και ζέστη, και χαλαρώνουν; Είναι που το Ηρώδειο
μαζεύει κοινό πιο «άσχετο»; Δεν ξέρω. Εμένα, πάντως, έχουν πάψει να με
ενοχλούν αυτά τα ενδιάμεσα χειροκροτήματα. Ενθουσιάζεται ο κόσμος – ή νομίζει
ότι ενθουσιάζεται -, κανένας δεν του ‘χει μάθει στο σχολείο του περί
τετραμερούς συμφωνίας και τριμερούς κοντσέρτου και περί «εθίμου» να
χειροκροτούνται στο τέλος μόνο ώστε να μη διασπάται η ενότητά τους, ε, ας
χειροκροτούν. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Ούτε έχουμε πάει όλοι σε ωδείο. Εμένα,
οι «γνώστες», που όταν οι άλλοι χειροκροτούν αυτοί μέσα στην υστερία φωνάζουν
εκείνα τα συριστικά τα «σσσουτ, σσσουτ, σσσουτ!» για να τους συνετίσουν, μού
τη σπάνε. Διότι γίνονται πιο ενοχλητικοί. Και δεν το καταλαβαίνουν.

… και οι «ανιματέρ»

Χειροκρότημα οι μισοί, «σσσουτ!» οι άλλοι, «τι τρίτος κόσμος!» θα λένε οι
ξένοι. Εγώ θα πρότεινα να βάλει το Ελληνικό Φεστιβάλ στις συμφωνικές συναυλίες
«ανιματέρ» – «εμψυχωτές» -, οι οποίοι να δίνουν, «λάιβ» ή από οθόνες, το
σύνθημα πού μπορεί κανείς να χειροκροτεί – όπως κάνουν στα τηλεοπτικά σόου…
Ένα καλοκαίρι, δυο καλοκαίρια, τρία καλοκαίρια, ε, πού θα πάει, θα μάθουμε…