ANAΛΩΣIMA Kορίτσια, η Mπίρκιν

Κάποτε οι ερωτικοί της αναστεναγμοί ξεσήκωναν τις θερινές ντισκοτέκ και τα
πάρτι. Σημαία της σεξουαλικής επανάστασης, πρόκληση και πρότυπο βασανιστικό.
Να βγαίνεις από συντηρητικές ελληνικές οικογένειες και να σε καλούν να
χορέψεις σε ήχους οργασμού. «Σ’ αγαπώ, ούτε κι εγώ». Φρίκη. Ο ρομαντισμός μας
κομμάτια και θρύψαλα. Τη μισήσαμε και τη ζηλέψαμε, η τόλμη της σείονταν σαν
σημαία από τους πολιορκητές της αδέξιας εφηβείας μας. Δεν την άντεχες, δεν
προλάβαινες να την παρακολουθείς. Άσε το σοκ της εμφάνισης με τον άσχημο και
προκλητικό Γκενσμπούργκ. Πώς κολλούσαν; Και σε τι μας καλούσαν με την
επιδειξιομανία τους; Αντιλαλούσαν ωστόσο οι αμμουδιές με κείνο το τραγούδι και
τελικώς ενδίδαμε στη σκοτεινή γοητεία του, γιατί κι εμείς εκεί βρισκόμασταν,
στις επάλξεις της απαιτητικής νεότητας, που έπρεπε να τα βάλει με όλους. Μόνο
που χθες το βράδυ, στο ραντεβού που δώσαμε στον Λυκαβηττό για να την ακούσουμε
ξανά διά ζώσης, ήρθαν μόνο γυναίκες. Πολύ παράξενο. Για μας λοιπόν μόνο υπήρξε
πρότυπο τελικά η ψηλή, αγαπησιάρα, τολμηρή και χαριτωμένη Τζέιν; Μόνο εμείς
την παρακολουθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια στο σινεμά και στη ζωή, με τους
συνεχόμενους γάμους, τα συνεχόμενα παιδιά. Μόνο εμείς πασχίζαμε να βγάλουμε
νόημα από όλα αυτά, νόημα που να συνδέει το κραυγαλέο ξεκίνημα της γενιάς μας
με την ήπια ωρίμασή της. T’ αγόρια πού είναι; T’ αγόρια που έβαζαν συνέχεια το
«ούτε κι εγώ» στο πικάπ, για να μπορούν να χορεύουν σφιχτά σφιχτά στα πάρτι,
δεν εμφανίστηκαν. Τα αγόρια που την επικαλούνταν τότε κυρίως, τώρα την
ξέχασαν. Εμείς μόνο περάσαμε τη δοκιμασία των τολμηρών προτύπων;