Pιάλιτι υστερίες

Οι καημένοι κλείστηκαν κυνηγώντας το διαφορετικό που θα γεμίσει τις ζωές τους και κατέληξαν να εξαντλούν και τα τελευταία ίχνη του προηγούμενου μικρού εαυτού τους

Ποια είναι αυτή η κυρία που μαλλιοτραβιέται σαν μαινάδα, που αφρίζει μπροστά
στον φακό και καλεί το ελληνικό έθνος να δει και να κρίνει; Ποια είναι, που το
μένος της εναντίον γύρευε ποιων φιλοξενείται σε δελτίο ειδήσεων, που το
πρόσωπό της με τα αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, σαν μάσκα μίσους, προβάλλεται σε
κοντινό πλάνο, γιατί πρέπει όλοι να δούμε το ξέσπασμα, τι νόημα έχει αλήθεια
όλος αυτός ο απολύτως προσωπικός καημός, εκτυφλωτικά φωτισμένος από τους
προβολείς, για το έθνος. Η εν λόγω κυρία μάλιστα, εν εξάλλω καλούσε το έθνος
των Ελλήνων να δει και είχε τη βεβαιότητα ότι ο ελληνικός λαός βλέπει και
κρίνει.

Τι άραγε; Υποθέτουμε το αν είναι η ίδια φρούτο καλύτερο από τα υπόλοιπα
που βρίσκονται στη λαγκάδα του «The wall». Ένα από τα φρούτα της ντροπής που
αναπαράγονται από ριάλιτι σε ριάλιτι, η κυρία που βλέπαμε να έχει καταληφθεί
από αμόκ ήταν φανερό πως χρειαζόταν σοβαρή βοήθεια από επιστήμονα και όχι γκρο
πλαν από έναν καβγαδολάγνο φακό. Φτάνει πια με αυτά τα θεάματα, δεν είναι
αστεία. Και δεν είναι όχι γιατί δεν γελάμε, αλλά γιατί δεν είναι καν αθώα.

Έχουμε ασχοληθεί με το ζήτημα της κυρίας εν εξάλλω, της κ. Ρούλας, που
νομίζει ότι κάνει καριέρα στο θέαμα με τα κατινιάρικα ξεσπάσματά της, τα οποία
για να καταναλωθούν από κανιβαλίζοντες, χαρακτηρίζονται ως πολύ ανθρώπινα. Το
δράμα της είναι ότι και η ίδια το πιστεύει. Είναι ο ρόλος της. Το λέει,
μάλιστα, χωρίς να συνειδητοποιεί την πλάνη, όπως συμβαίνει με όλους τους
πλανεμένους. «Τι μου λέτε ότι φωνάζω, εγώ έτσι έκανα και στο ριάλιτι»,
ούρλιαζε υπό το κράτος μιας κλειστοφοβικής υστερίας. Εμφανώς εγκλωβισμένη στην
ίδια της την εικόνα, την αναπαρήγε. Ιδανικό θύμα. Εμείς, τι φταίμε;

Γιατί όλη αυτή η ριαλιτζήδικη υποκουλτούρα έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη, γιατί
χρησιμεύει στο να κατασκευαστεί ένα κλειστοφοβικό, επαρχιώτικο περιβάλλον,
όπου αναπαράγεται στην πιο ωμή μορφή της η δυστυχία των μικρών οριζόντων, των
μικρών κόσμων, από τους οποίους θέλουν και οι ίδιοι οι παίκτες των ριάλιτι να
ξεφύγουν με τις συμμετοχές τους σ’ αυτά. Δεν κάνουν άλλο τα ριάλιτι παρά να
παίζουν με το ανικανοποίητο του ανθρώπου, το μαντρώνουν σε μικρόκοσμους σαν
αυτούς που εγκατέλειψαν οι παίκτες, μήπως και ζήσουν το διαφορετικό, και το
χειρότερο είναι ότι εγκαθιστούν τους ίδιους μικρόκοσμους στο θέαμα της
καθημερινότητάς μας.

Οι πρώτες πόλεις που ιδρύθηκαν στην αχανή αμερικανική Δύση,
αποτελούμενες από μερικές δεκάδες οικογένειες, δεν μπορούσαν να θεσπίσουν
νόμους και να έχουν Αρχές που θα αναλάβουν να τους εφαρμόσουν, γιατί δεν ήταν
δυνατόν να αλληλοδικάζονται και να αλληλοφυλακίζονται. Είχαν καθιερώσει,
λοιπόν, ένα κλειστό σύστημα κουτσομπολιού, κοινωνικού ελέγχου, εξομολόγησης
και μετάνοιας, το οποίο διαμόρφωσε το κοινωνικό κατεστημένο και φυσικά τις
χαλύβδινες νοοτροπίες που το αναπαρήγαν. Κάπως έτσι συνέβαινε σε όλες τις
μικρές κλειστές κοινωνίες, άλλωστε. H ανάγκη της συμβίωσης σε άγριες συνθήκες
επέβαλλε ένα είδος συνύπαρξης με όρους βασισμένους στον χαμηλότερο κοινό
παρονομαστή. Ήταν η χειρότερη μορφή επαρχιωτισμού. Την επαναφέραμε πανηγυρικά
σαν κουλτούρα μιας εποχής που υποτίθεται ότι προσφέρει όλες τις δυνατότητες,
για να μην την ανεχόμαστε. Ούτε λεπτό. Ούτε όλους αυτούς τους άρχοντες του
θεάματός της που την επιβάλλουν, σαν πλάκα δήθεν, σαν αξιοπερίεργο τάχα, αλλά
δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό τους που καταφέρνουν να μαντρώσουν το κοινό σ’
αυτά τα μικρά ελεγχόμενα από τους ίδιους μέτρα. Και διαφημίζουν την άνοδο της
τηλεθέασής τους, την κραδαίνουν σαν λάφυρο αυτού του ύπουλου κατακτητικού
πολέμου που έχουν κηρύξει εναντίον της οποιασδήποτε σκέψης.