NTEMIAN XIPΣT H πρόκληση κάνει… Tέχνη

Βρήκε πάλι τρόπο να προκαλέσει, ίσως διότι η πρόκληση γι’ αυτόν να είναι
τρόπος ζωής. Το κακό παιδί της βρετανικής εικαστικής σκηνής, ο Ντέμιαν Χιρστ,
για μία ακόμη φορά χρησιμοποιεί ως έμπνευσή του τον θάνατο. Και μέσα από μια
σειρά σπάνιων σχεδίων, που φιλοτέχνησε στην εφηβεία του και εκθέτει στην
Σλοβενία, αποδεικνύει πως τα σφάγια μέσα σε φορμόλη (ένα από τα γνωστότερα
έργα του, που σοκάρισαν τον εικαστικό και όχι μόνο κόσμο), αλλά και οι
υπόλοιπες εκκεντρικές του εγκαταστάσεις δεν είναι θέματα που τον απασχόλησαν
απλά και μόνο για να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας στο πρόσωπό του.

«Όταν πήγαινα σχολείο, πάντα είχα μπλεξίματα με τους καθηγητές γιατί έκλεβα
τα κόκκινα στιλό τους…», δηλώνει ο 38χρονος εκκεντρικός καλλιτέχνης. «Και
πάντα ζωγράφιζα αίμα και κομμένα χέρια, συνοδευόμενα με μακάβρια στοιχεία»,
λέει παρουσιάζοντας τα σχέδια στην πλειοψηφία τους καμωμένα με μολύβι ακόμη
και πάνω σε σουβέρ για μπίρα.

H καλλιτεχνική εμμονή του ωστόσο στο θέμα του θανάτου πιστεύει πως τον
βοήθησε να φωτίσει τη ζωή, διότι θεωρεί ότι οι δημιουργίες του «ήταν πάντα ένα
είδος γιορτής της ζωής» και υποστηρίζει ότι το πρόβλημα βρίσκεται στην
κοινωνία που φοβάται να αποδεχτεί τον θάνατο και «τον κρύβει κάτω από το
χαλί».

«Κάποιος μου είπε ότι μόνον δύο πράγματα είναι βέβαια στη ζωή. Ο θάνατος
και οι φόροι. Νομίζω ότι ήταν μια σημαντική παρατήρηση», επισημαίνει ο
Βρετανός καλλιτέχνης, που το 1995 κατέκτησε το βραβείο Τέρνερ με ένα κεφάλι
αγελάδας, σε αποσύνθεση, που περιείχε σκουλήκια.

Όσο για τον τίτλο που διαλέγει για τον εαυτό του, σίγουρα δεν είναι εκείνος
του ζωγράφου, αφού εξηγεί ότι λατρεύει τη ζωγραφική, αλλά απέχει πολύ από
εκείνο που κάνει. «H ιδέα τού να είμαι ζωγράφος μπορεί πιθανόν να είναι το
καλύτερο πράγμα, αλλά μπορώ να πω ότι είμαι καλλιτέχνης ή γλύπτης. Δεν θα
έλεγα ότι είμαι ζωγράφος. Αν μου δώσετε διάφορα αντικείμενα, μπορώ να τα βάλω
στη σειρά, αν όμως μου δώσετε ένα λευκό καμβά, δεν ξέρω τι να ζωγραφίσω. Οι
πιθανότητες είναι άπειρες», υποστηρίζει.