ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Kαι η Eυρώπη;

O λόγος στους αναγνώστες

Ο Δημ. Χαβάτζας, Λ. Κηφισίας 51, Αθήνα, γράφει:

«Ελληνιστική Ελλάδα, Ρώμη, Βυζάντιο, Ισλάμ, Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία και
άλλοι επέβαλλαν κατά καιρούς τη θέλησή τους με αγριότητες που η Ιστορία δεν
ξέχασε. Τη σκυτάλη πήρε τώρα η Αμερική. “Τις αναμάρτητος; ” Το μήνυμα αγάπης
από τον Γολγοθά δεν κατάφερε, δυστυχώς, ν’ αγγίξει την ψυχή του αδελφοκτόνου
Κάιν, που κουβαλάει ο άνθρωπος στα γονίδιά του. Στο δοκιμαζόμενο Ιράκ, οι
άνθρωποι του καθεστώτος κράδαιναν στον αέρα σπάθες και ντουφέκια στον
υπερσύγχρονο αντίπαλο. “Γενναίοι αρχικά, μέσα στην άγνοιά τους, φοβισμένοι και
ανήμποροι ν’ αντιδράσουν μετά, στη θέα της συμφοράς”, όπως αναφέρει ο Περικλής
στον Επιτάφιό του. Σε όλον τον πλανήτη φωνές. H υπερδύναμη του “Πολέμου των
Άστρων”, προκάλεσε οργή, αλλά κι έκπληξη. Δίπλα στον βαθύ ίσκιο υπάρχει πάντα
το πολύ φως, η άλλη Αμερική των μεγάλων Δημόσιων ανδρών, των Διανοουμένων, των
Τεχνοκρατών, των Ελεύθερων Πολιτών. Με σκληρή δουλειά και πρακτικό πνεύμα
οικοδόμησαν την αξιοκρατικότερη κοινωνική δομή (μετά την Αθήνα του Χρυσού
Αιώνα) στην Ιστορία της Ανθρωπότητας. Όσοι ικανοί, προσέλθετε.

Στον Παλαιό Κόσμο των μεγάλων ιδεαλισμών και οραμάτων, οι μακρινές χίμαιρες
του αλτρουιστή ανθρώπου σαν αναπτυξιακή βάση του κράτους, όπως ήθελε ο Μαρξ,
δεν άγγιξαν πάλι τον ιδιοτελή απόγονο του Κάιν. Οι χαμένες ελπίδες και οι
παλιές πληγές της νοσηρής αποικιοκρατίας, του νεποτισμού, της ευνοιοκρατίας,
των ξένων επιρροών και των αντιπαραθέσεων, καθυστέρησαν την αναπτυξιακή
διαδικασία. Οι ρυτίδες της Γηραιάς Ευρώπης χρειάζονται “λίφτινγκ”. Λαοί της
Ηπείρου ενωθείτε. Αναζητείται αντίπαλο δέος. H Σοβιετική Ένωση, όσο μπόρεσε,
έδωσε τον οβολό της. Τώρα η σειρά σας. Όχι άλλους διχασμούς. H Ευρώπη ενωμένη,
έστω χωρίς τη Βρετανία, ίσως με τη Ρωσία, έχει δυνάμεις να δημιουργήσει το
ζητούμενο Ανταγωνιστικό Κέντρο Εξουσίας, ένα καινούργιο “Shock and Owe”. Το
Σοκ και Δέος των πολυπολιτισμικών λαών της Ευρώπης».

Ο Π. Αναστασόπουλος, Βυζαντίου 3, Παλλήνη, γράφει:

«Θα ήθελα κι εγώ να γράψω δυο λόγια γι’ αυτή την άδικη μάστιγα του πολέμου που
ξέσπασε στο Ιράκ. Κατ’ αρχήν, δεν συμμερίζομαι απόλυτα τις απόψεις σας για το
ποιόν τού Σαντάμ. Οι επιφυλάξεις μου επικεντρώνονται κυρίως στη σύσσωμη
συμμετοχή λαού και στρατού στις εκδηλώσεις λατρείας στο πρόσωπο του αρχηγού
τους. Όλοι, μα όλοι είναι μαζί του, κι αυτό είναι ενδεικτικό, νομίζω, της
αξίας και της προσωπικότητάς του. Κανείς δεν είναι μεμψίμοιρος, κανείς
αρνησίπατρις, κανείς προδότης! Κι έχει μεγάλη σημασία αυτός ο ενθουσιασμός,
αυτή η πίστη για τα δίκαιά τους, σε μια χώρα που τα ιμπεριαλιστικά γεράκια
πάνε να αφαιμάξουν τα πετρέλαιά της. Θα σταθώ περισσότερο σ’ αυτά τα
λεβεντόκορμα παλικάρια του Ιράκ, που με καλάσνικοφ και λιανοντούφεκα, σχεδόν,
περίμεναν σαν σύγχρονοι Λεωνίδες στο καθήκον της τιμής τον νέο, τερατώδη Ξέρξη
της τεχνολογίας».