ΠIEP PEΣTANI Aποδήμησε η «ψυχή του νέου ρεαλισμού»

Ο Πιέρ Ρεστανί χωρίς γενειάδα, ασκείται στη σκοποβολή

Τον ονόμασαν ψυχή του νέου ρεαλισμού, του κινήματος που ιδρύθηκε το 1960
μεταξύ Παρισιού και Μιλάνου και μίλησε για μια νέα προσέγγιση του πραγματικού
κόσμου, με τις πόλεις, την κατανάλωση, τις διαφημίσεις, τα συνθήματα.
Γεννημένος το 1930, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μαρόκο, σπούδασε
Φιλολογία και Αισθητική. Ήταν ψυχή τε και πνεύματι αντικομφορμιστής. Το
γραφείο του βρισκόταν στα καφέ του Παρισιού όπου «δίδασκε» και οργάνωνε
καλλιτεχνικά κινήματα και επαναστάσεις. Υπήρξε πολυγραφότατος. Το μανιφέστο
του νέου ρεαλισμού άνοιξε τον δρόμο στην εννοιολογική τέχνη, τη φανταστική
μεταγραφή της νέας πραγματικότητας. Μιλούσε για μια τέχνη που θα αντλούσε την
έμπνευση και τα υλικά της από την κοινωνία, τα αντικείμενα, τις μηχανές, τα
βιομηχανικά σκουπίδια, τα κουρέλια. Ο Ρεστανί ξεκίνησε μαζί με τον Ιβ Κλάιν
και τον Μίμο Ροτέλα, εκδίδοντας ένα μανιφέστο. Προέβλεψε – σωστά – ότι ο
αφηρημένος εξπρεσιονισμός, που ήταν το κυρίαρχο μεταπολεμικό ρεύμα στην
Αμερική και την Ευρώπη, είχε φθάσει στα όρια της εξάντλησής του. Σύντομα
συγκέντρωσε γύρω του σπουδαίους καλλιτέχνες: τον Άρμαν, τον Σεζάρ, τη Νίκι ντε
Σεν Φαλ, τον Τινγκελί, τον Κρίστο κ.ά. με τους οποίους οργάνωσε σειρά
εκθέσεων. H ομάδα κράτησε τη συνοχή της για λίγα χρόνια με συνεκτικό κρίκο την
ισχυρή προσωπικότητα του Ρεστανί, αλλά η επίδρασή της στην ευρωπαϊκή τέχνη και
αισθητική υπήρξε ανανεωτική. Παρ’ ότι προδόθηκε ίσως από τα ευτελή και φθαρτά
υλικά της, γονιμοποίησε την έμπνευση προς πολλές κατευθύνσεις – κυρίως την
εννοιολογική και την άρτε πόβερα.

Ακούραστος και δημιουργικός ο Ρεστανί συνέχισε με την «μεκ-αρτ» (τη μηχανική
τέχνη) το 1965, οπότε συνδέθηκε ισόβια με τον πρωτοπόρο Νίκο Κεσσανλή, ενώ
ανήσυχος όπως ήταν, ταξίδεψε στον Αμαζόνιο το 1968 και προχώρησε στη
δημιουργία ομάδας που εργαζόταν με βάση τα φράκταλς.

Ο Ρεστανί, από τους τελευταίους μεγάλους που ονειρεύτηκαν ότι η τέχνη είναι
ένα όπλο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, δεν δέχθηκε ποτέ θέσεις και
αξιώματα. Έγραφε και οργάνωνε εκθέσεις, προσπαθούσε να δημιουργήσει ομάδες,
πιστεύοντας στην ελεύθερη επικοινωνία. Δική του ιδέα ήταν η δημιουργία του
γιγάντιου πάρκου γλυπτικής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ.

Εκρηκτική προσωπικότητα και μπον βιβέρ, θεωρείται ως ο τελευταίος μεγάλος
κριτικός τέχνης που ένωνε τη θεωρία με την πράξη.