Ο ένας στους τριάντα που κληρώνει…

Έτσι και φέτος. Όπως πέρσι και πρόπερσι κι όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Ένας,
δυο, τρεις στους τριάντα «κληρώνει». Εννοώ τις καινούργιες θεατρικές ομάδες
που «σκάνε μύτη» αυτή την… άτυπη ανοιξιάτικη θεατρική «σεζόν» – Πάσχα με
αρχές Ιουνίου. Πλήθος παραστάσεων, πάνω από τριάντα, αντοχές να ‘χει κανένας
να τις προλάβει και – ορισμένες – να τις δει ως το τέλος…, αλλά οι εκπλήξεις
ποτέ δεν λείπουν. Έτσι και φέτος. Για μένα η έκπληξη υπ’ αριθμόν ένα ήρθε από
την ομάδα «Νοσταλγία» – «Εργαστήρι Καλλιτεχνική Δημιουργίας» την αποκαλούν.
Τους είχα δει πέρσι, τους είδα και φέτος το φθινόπωρο στο «Θέατρο του Ήλιου»,
όπου είχαν ανεβάσει τον «Δούναβη». Από την πρώτη στιγμή, από τον τρόπο που
ενημερώνει μια ομάδα, από τα «δελτία Τύπου» της, από το πρόγραμμά της μπορείς
να ψυχανεμιστείς τι καπνό φουμάρει. Και η ομάδα αυτή κάτι θετικό μου έβγαλε.
Δεν διαψεύστηκα.

…και οι παιδικές ασθένειες

H παράσταση του Γιώργου Σίμωνα πάνω στο έργο του Ισπανού Χοσέ Σάντσις
Σινιστέρα «Διαστροφή και άλλες κινήσεις για το τίποτα», «υιοθετημένη» από το
«Θέατρο της Άνοιξης», όπου και παίζεται έως και απόψε, με καθήλωσε. Καθαρά
ερευνητική, «αποδομητική» – με «λάβαρό» της, δηλαδή, την «αποδόμηση»… -,
χωρίς, στην ουσία, έργο, το οποίο παίζεται «διαλυμένο» στα εξ ων συνετέθη, με
νεκρούς χρόνους σαδιστικά αργούς, με «αυτοσχεδιαστικά» κομμάτια εξοντωτικά, με
διάρκεια – δυο ώρες και τρία τέταρτα -, που ο θεατής ο απλός να μην την
αντέχει, και να φτάνει στα όριά του, και κάποιοι να φεύγουν από το διάλειμμα,
εν τούτοις βρήκα ότι έχει ενδιαφέρον ουσιαστικό. Όταν ο Γιώργος Σίμωνας
περάσει τις παιδικές ασθένειες του σκηνοθετισμού και της πρόκλησης νομίζω ότι
θα κάνει πράγματα σημαντικά στο θέατρο. Έχει μια αίσθηση του σανιδιού γερή,
είναι ευφάνταστος, διαθέτει ικανότητες να πλάθει σκηνικές εικόνες, να «παίζει»
με το υλικό του, αξιομνημόνευτες. Και να δουλεύει με τους ηθοποιούς του. Εκεί
θέλω να καταλήξω. Στο όνομα Ζέττα Δούκα. Νέα ηθοποιός, που την είχε επιλέξει ο
Πέτερ Στάιν και ήταν ανάμεσα στις Αμαζόνες της «Πενθεσίλειάς» του και που έχει
δώσει το στίγμα της ήδη στη «Μάλα» του Νίκου Καρβέλα με την Άννα Βίσση, στη
σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, την καλύτερη παράσταση μιούζικαλ που έχει γίνει
στην Ελλάδα αλλά υποτιμημένη λόγω «περιρρέουσας ατμόσφαιρας». Περί της νέας
όμως θα επανέλθω αύριο.