ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Mαρκόπουλος

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος έστειλε, μάλλον οργισμένος – και γι’
αυτό, σίγουρα, του ξέφυγαν μερικά συντακτικά λάθη – το παρακάτω γράμμα, στη
Διεύθυνση των «ΝΕΩΝ». Το δημοσιεύω, φυσικά, ως έχει:

«Αγαπητέ κύριε Διευθυντά,

Ο μόνιμος συντάκτης σας κύριος Λευτέρης Παπαδόπουλος στη μόνιμη στήλη του
“Ματιές” και στο πρόσφατο άρθρο του “Το τραγούδι” (24 Μαΐου) αναφέρει το όνομά
μου κατατάσσοντάς με ως “μαθητή”, λίγο πολύ, του αγαπημένου του φίλου, που
φανατικά υποστηρίζει, κυρίου M. Θεοδωράκη. Αυτές οι συχνές αξιολογικές
αναφορές που έχουν σκοπό να επηρεάσουν τα πολιτιστικά θέματα της χώρας,
αγνοώντας την αυτόχθονη δημιουργική μου παρουσία και προσφορά, προκάλεσε την
δυσαρέσκειά μου και σας στέλνω αυτήν την επιστολή για φιλοξενία στην εφημερίδα
σας.

Δεν υπήρξε δάσκαλός μου ο κύριος Θεοδωράκης ούτε ο ιδιοφυής Μάνος Χατζιδάκις
και δεν ακολούθησα καμία σχολή από αυτές που υπονοεί κάθε τόσο ο συντάκτης σας
και εν πάση περιπτώσει οι πηγές της έμπνευσής μου, η ιδεολογική μου θέση και η
αισθητική του μουσικού μου έργου δεν συνοδοιπορούν με αυτές τις θέσεις που ο
εκλεκτός, κατά τα άλλα, Λευτέρης Παπαδόπουλος θα ήθελε να έχω.

Ο Θησέας, το Χρονικό, η Ιθαγένεια, η Θητεία, οι
Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, ο Θεσσαλικός Κύκλος, το Σεργιάνι
στον Κόσμο, η Λειτουργία του Ορφέα, η Συμφωνία της Ίασης, ο
Στράτης ο Θαλασσινός, το πρόσφατο Ερωτόκριτος και Αρετή μαζί με
τα άλλα μου έργα, δείχνουν ένα άλλο αυτόνομο μουσικό δρόμο, που ερμηνεύτηκαν
από τους: Νίκο Ξυλούρη, Χαράλαμπο Γαργανουράκη, Μαρία Δημητριάδη, Ζάχο Τερζάκη
και άλλους ισάξιους με εκείνους που ανέφερε, και ποιητές της εμβέλειας σαν τον
K.X. Μύρη, σαν τον Μάνο Ελευθερίου και τους Γιώργο Σκούρτη, Κώστα Βίρβο,
Γιώργο Χρονά, Γ. Παπακώστα, Πάνο Θεοδωρίδη, Νίκο Καρούζο, Μανόλη Πρατικάκη και
των βάρδων Κορνάρου, Σολωμού, Σεφέρη, των αρχαίων Ορφικών ποιημάτων,
φανερώνουν μια άλλη Ελλάδα».

Ο B. Κωνσταντινίδης, Ευριπίδου 22, Νίκαια, γράφει: «Ποιος φταίει
για τις συγκοινωνίες μας; Πολλοί και όχι μόνο το κράτος. Κύριοι φταίχτες, οι
στενοί δρόμοι και τα πολλά αυτοκίνητα. Οι πολεοδόμοι σχεδίασαν μια Αθήνα με
προοπτική 50.000 κατοίκων και φτάσαμε τα 5 εκατομμύρια με άναρχη δόμηση. Όλοι
παραπονούνται, όλοι έχουν δίκιο. H Πολιτεία δεν μπορεί να γκρεμίσει την
Ιπποκράτους και τα πεζοδρόμιά της, για να χωράνε τα αυτοκίνητα. Καταντήσαμε,
οι πεζοί να είναι στον δρόμο και τα I.X. στα πεζοδρόμια. Τα I.X. κάθε χρόνο
αυξάνονται κατά εκατό χιλιάδες, άσε τα δίκυκλα. Φαύλος κύκλος. Φτιάχνουμε
αυτοκινητογέφυρες-πεζογέφυρες, αλλά με την αύξηση των μέσων φτάνουμε στον ίδιο
παρονομαστή.

Υπάρχουν οι ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ (πράσινα), Μετρό, ετοιμάζεται ο Προαστιακός, το Τραμ,
ο ΟΑΣΑ-ΕΘΕΛ, 15.000 ταξί, αλλά τίποτε. Πάλι κομφούζιο. Οι συγκοινωνιολόγοι
κάνουν σχέδια επί χάρτου, σταγόνα στον ωκεανό…».