γιατί… λέμε «Ήπιε το αμίλητο νερό»;

Είναι και αυτή η φράση κατάλοιπο των προλήψεων του λαού μας. Την ημέρα της
Πρωτοχρονιάς η νοικοκυρά του σπιτιού σηκωνόταν πρωί πρωί – σε μερικά μέρη το
έθιμο συνεχίζεται έως σήμερα – και έπαιρνε από την αυλή μια πέτρα την οποία
έβαζε στο τζάκι. Έπειτα πήγαινε στη βρύση για να πάρει το «αμίλητο νερό».
Λέγεται έτσι, γιατί η νοικοκυρά δεν μιλούσε σε κανέναν ούτε όταν πήγαινε στη
βρύση, ούτε όταν επέστρεφε στο σπίτι της. Μάλιστα, όταν έφθανε στη βρύση,
έριχνε λίγο σιτάρι ή τυρί και σιγοψιθύριζε: «Όπως τρέχει το νερό, να τρέχει
και η σοδειά στο σπίτι μας». Όταν γύριζε στο σπίτι, έλεγε στους δικούς της
ανθρώπους «χρόνια πολλά» και – σύμφωνα με τα όσα χαρακτηριστικά γράφει ο
συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και
Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – έχυνε το αμίλητο νερό στις
τέσσερις γωνιές του σπιτιού για «να τρέχουν όλη τη χρονιά τα καλούδια σαν
το… νερό».