Aυτός ο κόσμος ο Mικρός ο Mέγας

Αυτή την εποχή τρία κράτη τρομοκρατούν και ωθούν τα υπόλοιπα στο μίσος, την
ανασφάλεια και το φθόνο. Των Αμερικανών, των Άγγλων και Εβραίων, αγγίζοντας
την κατώτερη στάθμη του ανθρώπου.

Το σύστημα της παγκοσμιοποίησης που προσπαθούν να επιβάλλουν, όχι μονάχα δεν
ρήμαξε ένα λαό, δεν στέγνωσε μια χώρα, δεν κατέστρεψε και λεηλάτησε έναν
πολιτισμό, δεν γελοιοποίησε τα MME, δεν καταστρατήγησε διεθνείς συμβάσεις και
θεσμούς, αλλά και ρήμαξε ηθικά τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο.

Πρώην αξιωματικοί, υπάλληλοι εταιρειών πετρελαίων, που καμώνονται τους
πολιτικούς, κατόρθωσαν τα παραπάνω καθώς ανήκουν και στηρίζουν αυτό το σύστημα
που δεν λογαριάζει τη φύση, την ανθρώπινη αξία και δικαιώνει τον ελεύθερο
πολίτη να εγκληματεί – ένα σύστημα που μόνο να αφανίζει ξέρει και μπορεί.

Και πώς να διακατέχεται από αξίες ένα σύστημα που βασίζεται στη βούληση της
ισχυρής οικονομίας, άρα άναρχης εξουσίας που υποκρίνεται την πολιτική;

Ο πολιτικός Λόγος της εποχής μας αδυνατεί να επέμβει, χρειάζεται νέες αξίες,
αξίες που μπορεί να τις αρδεύσει από το γόνιμο παρελθόν της πολιτισμένης
ανθρωπότητας για να μπορέσει να υψωθεί ξανά στη δύσκολη εποχή μας – και είναι
τόσο κοντινό αυτό το παρελθόν. Το σύστημα της παγκοσμιοποίησης αφανίζει την
ικμάδα του ανθρώπου.

Εκμηδενίζει τον άνθρωπο, τον καθιστά άφρονα κυρίαρχο επί των όλων, τον
χειραγωγεί και τον κάνει να μην πιστεύει πως είναι γέννημα και θρέμμα της
μικρής και μεγάλης φύσης και δεν αισθάνεται τη μηδαμινότητά του απέναντί της,
αντίθετα μένει έρμαιο δίχως καρδιά, μεταφυσική και πολιτισμό.

Ένα σύστημα δίχως ηθική και κέντρο, δεν μπορεί παρά να στέκει απόμακρα από τη
μικρή και μεγάλη φύση. Με άλλα λόγια από την κοίτη του ανθρώπου.

Το παράδοξο όμως είναι πως, όσοι υπηρετούν αυτό το σύστημα, δεν καταλαβαίνουν
πως ωσμώνονται από την ερεβώδη τρύπα του.

Τους ροφά αργά-αργά μέσα στην καταστροφική της ένδεια. H ώσμωση, λέξη και
έννοια που μαρτυρείται από το 1889, ίσως να είναι η νέα μορφή της Νέμεσης.

Οι παλιοί άνθρωποι έπαιρναν τον τρελό ως φαρμακό του Δήμου. Ας
δεχτούμε, λοιπόν, και εμείς τη θρησκόληπτη αυτή συμμορία του διεθνούς
κεφαλαίου και της παγκοσμιοποίησης ως φαρμακούς της εποχής μας.
Ας τους εκλάβουμε ως τη θετική πλευρά της έσχατης αρνητικότητας.

Θα έλεγα πως το τελευταίο καταφύγιο του αυθεντικού ανθρώπου αποτελεί η Μικρή
και Μεγάλη φύση, φτάνει να το αντιληφθεί και να νοιαστεί πριν από τη μεγάλη
καταστροφή. Έτσι, «Αυτός ο κόσμος ο Μικρός, ο Μέγας», του Ελύτη θα συνεχίσει
να έχει νόημα.

Ο Σ. B. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος