Ο ταλαίπωρος ο ηθοποιός…

Ε, μα τι τραβάει στις μέρες μας ο ηθοποιός… Ειδικά ο νέος. Δεν είναι η
ανεργία μόνο, που στις τάξεις των ηθοποιών ούτε ξέρω πια σε τι ποσοστό έχει
φτάσει. Δεν είναι η δουλειά η κακοπληρωμένη μόνο. Δεν είναι οι θεατρικοί
επιχειρηματίες – ορισμένοι θεατρικοί επιχειρηματίες, γνωστότατοι παλαιόθεν,
που τους τιμά έως και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις πρεμιέρες τους – οι
οποίοι ΕΝ ΨΥΧΡΩ κλέβουν – ναι, κλέβουν – τον ηθοποιό. Δεν είναι οι
επιχορηγούμενοι – ορισμένοι αδρότατα – διανοούμενοι και αριστεράς ιδεολογίας
θιασάρχες που έχουν αυτήν τη στιγμή απλήρωτους τους ηθοποιούς τους και ο χώρος
βοά αλλά το ΣΕΗ – το σωματείο τους – κάνει πως δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν
ξέρει «γιατί δεν του έγινε καμία καταγγελία» και μόνο στα κρατικά θέατρα κάνει
τον καμπόσο. Δεν είναι οι απλήρωτες ή μισοπληρωμένες πρόβες τους. Δεν είναι οι
ενίοτε πέραν πάσης αντοχής ψυχοβγαλτικές δοκιμές τους.

…και οι ταλαιπωρίες του

Τι τους ξεβρακώνουν πια οι σκηνοθέτες με το παραμικρό, τι τους βάζουν να
βουτούν στα νερά και να μουσκεύονται και να μένουν με τις ώρες μουσκεμένοι, τι
να κυλιούνται σε λάσπες και να βουτούν σε άμμους, τι να «το κάνουν» ή να «τους
το κάνουν» επί σκηνής, τι πεολειξίες έχω δει, τι μανταλάκια έχω δει να περνούν
στις «δίπλες» των γυμνών κορμιών τους, τι εναγωνίως να «κολυμπούν» σε όλη την
παράσταση σε θάλασσα από ψιλοκομμένο φελιζόλ… Αλλά για το τελευταίο που είδα
και που ξεπερνάει κάθε όριο θα σας μιλήσω αύριο.