«Τα κιλά έκρυβαν τα προβλήματά μου»

Έξι χρόνια πριν η ζυγαριά έγινε ο χειρότερός της εχθρός. Μέσα σε ενάμιση
χρόνο έδειξε 30 παραπανίσια κιλά. Και τότε άρχισαν οι «μάχες» με το πάχος για
τη Νατάσα Σαχινίδου που αναμετρήθηκε πολλές φορές τόσο με τη στέρηση όσο και
με τη βουλιμία και μέτρησε πολλές ήττες μέχρι να αναγνωρίσει και να αποδεχθεί
το πρόβλημα, τα όρια και τις ανάγκες της…

Νατάσα Σαχινίδου: «Το πάχος είναι πολλές φορές το οχυρό πίσω από το οποίο κρυβόμαστε…»

Όταν μια ζωή οι ενδείξεις στη ζυγαριά είναι φυσιολογικές και οι «εκτροπές»
κυμαίνονται από δύο έως πέντε κιλά, τα 30 κιλά είναι μάλλον… ασήκωτα! Δεν
υπάρχει καμία δίαιτα από εκείνες που υπόσχονται «μαγικά» αποτελέσματα που να
μη δοκίμασε η Νατάσα. Το αποτέλεσμα; «Στα πρώτα δέκα κιλά που πήρα, έκανα μια
στερητική δίαιτα και έχασα τα εφτά. Μόλις τη σταμάτησα, σε σύντομο χρονικό
διάστημα πήρα τα επτά χαμένα και άλλα… έξι. Σύνολο 13. Λίγο καιρό αργότερα,
ξανάρχισα μια άλλη “μαγική” δίαιτα και έχασα πέντε κιλά, αλλά σε χρόνο ρεκόρ
πήρα… οκτώ. Αυτό συνέβαινε για τρία ολόκληρα χρόνια: έκανα μια από εκείνες
τις δίαιτες που με εξουθένωναν, κάποια στιγμή δεν άντεχα άλλο, τη σταματούσα,
έπεφτα με τα μούτρα στο φαγητό, έπαιρνα υπερβολικό βάρος, μόλις το διαπίστωνα
“μαστίγωνα” τον εαυτό μου και τον έβαζα σε σκληρές τιμωρίες, μέχρι που
παρέδιδα και πάλι τα όπλα και βρισκόμουν ξανά στην ίδια αφετηρία, με
περισσότερο βάρος…».

Αυτό που περιγράφει η Νατάσα είναι η κλασική τακτική ενός υπέρβαρου που
προσπαθεί μάταια να χάσει βάρος και καταπονείται σωματικά και ψυχικά για
μεγάλα χρονικά διαστήματα. H ίδια χρειάστηκε τρία χρόνια άσκοπης προσπάθειας
για να καταλάβει ότι έχανε κιλά αλλά δεν «έχανε» και τον λόγο που «με έκανε να
τρώω περισσότερο από όσο χρειαζόμουν. Στην ουσία ήμουν μια ασφυκτικά πιεσμένη
γυναίκα – σύζυγος, μητέρα και εργαζόμενη – που έδινε προτεραιότητες σε όλα τα
άλλα εκτός από τον εαυτό της. Τα τριάντα μου παραπανίσια κιλά ήταν ο όγκος
μου, το οχυρό μου πίσω από το οποίο κρυβόμουν. Όταν έχανα τμήμα του οχυρού
μου, προφανώς δεν μπορούσα να κρυφτώ… καλά. Έτσι ξανάπαιρνα κιλά για να
“θωρακιστώ” ακόμα καλύτερα… H λογική μου ήταν που μου επέβαλλε να χάσω
βάρος! Στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι που ήθελα…».

Μια τυχαία συνάντηση… Στην επιστημονική και ψυχολογική προσέγγιση
του προβλήματός της έφτασε εντελώς τυχαία: «Ένα βράδυ σε μια παρέα συνάντησα
την μετέπειτα διαιτολόγο μου, την κ. Αλίκη Πανοπούλου. Πήρα το θάρρος κάποια
στιγμή να της παραπονεθώ για τα παραπανίσια κιλά μου. Εκείνη με ρώτησε: “Γιατί
νιώθεις ενοχές; Αναρωτήθηκες ποτέ πόση ανάγκη είχες να πάρεις όλα αυτά τα κιλά
και τι κρύβεται από πίσω;”. Την κοίταξα σαν να είχε μόλις πέσει από το…
Διάστημα. Δεν καταλάβαινα καν τι μου έλεγε. Και πέρασε αρκετός χρόνος και με
πολλές σκέψεις για να συνειδητοποιήσω ότι πίσω από τα κιλά μου κρύβονταν
αμέτρητα άλυτα προβλήματα και ανεκπλήρωτες ανάγκες. Ανάγκες που όχι μόνο δεν
ικανοποιούσα αλλά ούτε καν αναγνώριζα. Αφιερωνόμουν σε όλα – όχι όμως σε μένα.
Μοναδικό μου καταφύγιο ήταν το φαγητό και μαζί με αυτό κατάπινα τον θυμό, την
οργή και τα προβλήματά μου. Έκτιζα το… οχυρό μου»!

Όχι στις ενοχές. H Νατάσα Σαχινίδου είναι μια γλυκύτατη γυναίκα που
διατηρεί βιβλιοπωλείο στη N. Σμύρνη. Και έχει φτάσει σε μεγάλο βαθμό
αυτογνωσίας για να μπορεί να εκθέτει ανοικτά το πρόβλημά της, δίχως αναστολές
και ενοχές: «Είναι σημαντική για μένα η σκέψη ότι υπάρχουν αναρίθμητοι
άνθρωποι με πρόβλημα παχυσαρκίας δίχως παθολογική ένδειξη, που θα δουν στον
δικό μου καθρέφτη το δικό τους είδωλο. Σε όλους αυτούς έχω να πω να
σταματήσουν να κολυμπάνε στις ενοχές, στη στέρηση και στις βουλιμικές κρίσεις
και να κοιτάξουν βαθιά μέσα τους. Όταν αντιληφθούν για ποιο λόγο τρώνε
υπερβολικά, θα λύσουν και την αιτία του προβλήματός τους. Που θέλει χρόνο,
προσπάθεια και αφοσίωση…».

Είναι φυσικά ευκολότερο να… τρως από το να κοιτάς μέσα σου. Αλλά το δεύτερο
είναι πιο αποδοτικό! Τα τρία τελευταία χρόνια η Νατάσα έχει συμφιλιωθεί με τον
εαυτό της. Αναγνώρισε τις ανάγκες της και δεν καταπίνει τα προβλήματά της μαζί
με το φαγητό: «Το πιο σημαντικό είναι ότι ακόμα και όταν κάτι στραβώσει, δεν
εγκαταλείπω την προσπάθεια. Είμαι σταθερή, δεν παραιτούμαι. Και μου επιτρέπω,
δίχως την παραμικρή ενοχή, μια μέρα που δεν αισθάνομαι καλά να καταφύγω στην
παλιά τακτική και να φάω ό,τι μου αρέσει! Αυτό το κάνω σαν επιβράβευση προς
τον εαυτό μου και όχι με τύψεις και τη γνωστή ενοχή “πάλι ενέδωσες, πάλι δεν
τα κατάφερες” που με οδηγούσε σε βουλιμική κρίση, ύστερα σε στερητική αποχή
από το φαγητό και αμέσως μετά πάλι σε διαδοχικές βουλιμικές κρίσεις, τύψεις
και ενοχές…».

Τώρα βλέπω αυτό που είμαι…

Δεν είναι πια γιορτή – όπως τότε με τις «μαγικές» δίαιτες – το κάθε χαμένο
κιλό για τη Νατάσα: «Είναι αποτέλεσμα μιας φυσιολογικής διεργασίας και
συνέπεια της εσωτερικής ισορροπίας που ανακτώ…». Παλιά, δεν έβλεπε την
πραγματική της εικόνα στον καθρέφτη – «άλλες φορές έβλεπα ότι ήμουν πιο
αδύνατη από ό,τι ήμουν και άλλες πολύ πιο παχιά! Τώρα βλέπω αυτό που είμαι
ακριβώς. Παλιά αγόραζα ρούχα που θα “έκρυβαν” τα κιλά μου ή μικρότερα νούμερα
για να μπορέσω κάποια στιγμή να “χωρέσω” μέσα! Δεν τα φόρεσα ποτέ αυτά τα
ρούχα. Τώρα αγοράζω ρούχα που μου αρέσουν και μου πηγαίνουν και φυσικά το
κανονικό μου νούμερο! Δεν θέλω πια να δείχνω κάτι που δεν είμαι… Είμαι αυτό
που είμαι, είμαι καλά και βρίσκω χαρά στο γεγονός ότι υπάρχω! Αγαπώ,
επιτέλους, τον εαυτό μου…».

H Νατάσα δεν είναι ένας άνθρωπος που κουβαλούσε στην πλάτη της και έναν
«δεύτερο άνθρωπο», όπως συνηθίζουν να λένε πρώην υπέρβαροι: «Αυτό που
κουβαλούσα ήταν έναν ξένο άνθρωπο! Έναν άνθρωπο που τώρα αναγνωρίζω και αγαπώ…».

Προσπάθεια δίχως υπεκφυγές

Κατάφερε να χάσει τα πρώτα 22 κιλά και να φτάσει στα 70 από τα 92 σε σύντομο
χρονικό διάστημα με προσεγμένη και όχι στερητική διατροφή. Ένα ξαφνικό
γυναικολογικό χειρουργείο το περυσινό καλοκαίρι την έβγαλε για λίγο από τα
περιθώρια του στόχου της: «Είχα μεγάλη αγωνία για την εξέλιξη της υγείας μου
και στο διάστημα αυτό πήρα ορισμένα από τα χαμένα μου κιλά. Αλλά αυτό δεν με
γέμισε ενοχές. Τώρα που τα πράγματα ισορρόπησαν και πήραν τον δρόμο τους,
συνεχίζω την προσπάθειά μου. Και αυτό για μένα σημαίνει ότι αντιμετωπίζω το
πρόβλημα κατάματα, δίχως υπεκφυγές. Υποστηρίζω τον εαυτό μου και την
προσπάθεια που κάνω και είμαι αποφασισμένη να χειρίζομαι τα προβλήματά μου και
να βρίσκω τις σωστές λύσεις. Όταν δεν καταχωνιάζεις πράγματα, δεν χρειάζεσαι
και τα παραπανίσια κιλά, δεν χρειάζεσαι μεγάλο “όγκο” για να επιβάλλεσαι, δεν
καταφεύγεις στην εύκολη λύση του φαγητού…».