Αρκουδίσια ζωή

Απ’ τα χέρια των αρκουδιάρηδων έπεσε στα «χέρια» της εγχώριας ενημέρωσης το καημένο το ζωντανό που πότε το προστατεύουμε και πότε το εχθρευόμαστε, ούτε που ξέρουμε τι να το κάνουμε

Παιδική ανάμνηση για ορισμένους τα ογκώδη ζώα, στολισμένα με φούντες και
φίμωτρα, τρομακτικά στην όψη, αλλά καλόβολα, να σηκώνονται στα δύο τους πόδια
ενώ το ντέφι έπαιζε φασαριόζικα στα χέρια του αφεντικού, του αρκουδιάρη, και
εκείνος έδινε το αστείο – μας φαινόταν – πρόσταγμα «πώς βάζουν κραγιόνι οι
κυρίες;» και το ζώο σήκωνε τα μπροστινά πόδια αδέξιο και μιμούνταν την κίνηση.
Θέαμα, που μάλλον έκανε τις παιδικές καρδιές μας να σφίγγονται από θλίψη κάθε
φορά παρά μας διασκέδαζε, αυτό με την αρκούδα να σέρνει τη βαριά αλυσίδα της
και το βλέμμα νεκρό, ούτε καν να ενδιαφέρεται για τη φασαρία γύρω της. Τότε
ήταν η παιδιάστικη τρυφερότητα που μας έκανε να είμαστε με την πλευρά του
ζώου, να αντιπαθούμε τον αρκουδιάρη και φυσικά δεν κατανοούσαμε ούτε τον άθλιο
υπαινιγμό του για τις κυρίες, που τις ταύτιζε με την ογκώδη αρκούδα του.

Αργότερα είδαμε ωραία ντοκιμαντέρ στα κρατικά κανάλια για τα ζώα αυτά,
που οι οικολογικές ευαισθησίες των καιρών κατάφεραν να απελευθερώσουν από τους
αρκουδιάρηδες και να περιθάλψουν σε φυσικό χώρο.

Αίφνης, τις ξανάδαμε στη μικρή οθόνη εδώ και μερικές ημέρες. Αυτή τη φορά σαν
εικόνα απειλής, παρά τα πλάνα με τα τρισχαριτωμένα αρκουδάκια που κάνουν
τούμπες ή θηλάζουν από την τεράστια μαμά αρκούδα.

Έγινε πρώτη είδηση ο θάνατος ηλικιωμένης από εξαγριωμένη αρκούδα. Έτσι
αποκαλύφθηκε ένα άλλο δράμα. Αυτό των κατοίκων των ορεινών περιοχών που δεν
έχουν την πολυτέλεια της «εξωτικής» οικολογίας, αυτής που αναπτύσσεται στις
μεγαλουπόλεις και εκδηλώνεται με συνδρομές σε οικολογικές οργανώσεις και
κατάργηση των σπρέι στο σπίτι. Ζουν στη φύση και με τη φύση, μια ζωή που
αγνοούμε, καθώς ο τηλεοπτικός φακός επισκέπτεται τους απομονωμένους τόπους
μόνο όταν συμβούν εγκλήματα, άγρια γεγονότα, ροζ ιστορίες και άλλα παράδοξα,
που τροφοδοτούν τη γαστριμαργική ενημέρωση.

Άντρες με το πρόσωπο χαραγμένο από τον αέρα και τον ήλιο έλεγαν στον
φακό για τις καταστροφές στα κοτέτσια και έδειχναν κατασπαραγμένα γαϊδουράκια.
Οι αρκούδες δεν είναι επιθετικές, λένε οι οικολόγοι, μόνο όταν πεινούν.
Φαίνεται πως πεινούν. Οι κάτοικοι των περιοχών, που πλήττονται, λένε πως θα
πάρουν τα όπλα. Ανατριχιάζει η οικολογική μας συνείδηση.

Ωστόσο, η φύση δεν είναι ούτε το ειδυλλιακό τοπίο των ντοκιμαντέρ, ούτε οι
κατασκευές από νοβοπάν και η βουρκώδης προκάτ λιμνούλα του «χώρου επιβίωσης»
του «The wall». Και ακόμη περισσότερο, δεν είναι τηλεπαιχνίδι τύπου
«Survivor», στο οποίο πατείς με πατώ σε σπεύδουν να δηλώσουν συμμετοχή
διάφοροι περιπετειώδεις τύποι.

Νοσταλγούμε τη φύση, σαν την χαμένη Εδέμ, αλλά την έχουμε ξεχάσει, όντα
αυταρχικά που αναζητούμε έναν κόσμο της βεβαιότητας και της ασφάλειας, έτοιμοι
να εξολοθρεύσουμε ό,τι βρεθεί εμπόδιο στην επέκτασή μας, με όπλα ή με τη νέα
μέθοδο της τεχνολογίας, κάνοντας τη φύση εικόνα και την επιβίωση σ’ αυτήν
τηλεπαιχνίδι.

Ο ελάχιστος δημόσιος διάλογος που αναπτύχθηκε στις τηλεοπτικές
εκπομπές, με αφορμή την θανατηφόρο επίθεση μιας αρκούδας στην ηλικιωμένη
γυναίκα, υποταγμένος στο τυπικό τελετουργικό μιας βιαστικής ενημέρωσης έδωσε
για μία ακόμη φορά την εικόνα της κόντρας. Οι οικολόγοι από τη μια, που έχουν
αναλάβει την προστασία των ζώων αυτών, και οι χωρικοί από την άλλη. Χτίζουν σε
βιότοπους, λένε οι μεν. Είναι τα χωριά και οι περιουσίες μας, απαντούν οι δε.

Το επόμενο θέμα στα δελτία ειδήσεων θα είναι ίσως μερικές σκοτωμένες αρκούδες.
Γιατί η οικολογική συνείδηση έχει γίνει κάτι σαν την τηλεφιλανθρωπική
ευαισθησία, βουρκώνουμε για τα ζωάκια, όπως και για τους ασθενείς και
αναξιοπαθούντες, αλλά φυσικά τι άλλο να κάνουμε από το να συγκινηθούμε, άντε
και να αγοράσουμε μπλουζάκια «Αρκτούρος» ή να καταργήσουμε τα γουναρικά.