γιατί… λέμε «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»;

Η φράση αυτή ξεκίνησε από παροιμία, αλλά έμεινε στις νεώτερες γενιές από ένα
περιστατικό. Στα χρόνια του Όθωνα ζούσε ένας γνωστός τύπος κουρελιάρης: ο
Μανώλης Μπατίνος. Δεν υπήρχε Αθηναίος που να μην τον γνώριζε, αλλά και να μην
τον συμπαθούσε. Μάλιστα, όταν του έδιναν κανένα παντελόνι ή κανένα σακάκι,
εκείνος δεν καταδεχόταν να τα πάρει, γιατί δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν… ποιητής,
ρήτορας και φιλόσοφος. Στεκόταν σε μια πλατεία και αράδιαζε ό,τι του
κατέβαινε. Κάποτε λοιπόν, έτυχε να περάσει από εκεί ο Ιωάννης Κωλέττης. Ο
Μανώλης τον πλησίασε και τον ρώτησε αν είχε το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη…
Βουλή. Ο Κωλέττης τού είπε ότι θα του έδινε ευχαρίστως άδεια, αν πετούσε από
πάνω του τα παλιόρουχα που φορούσε και ντυνόταν αξιοπρεπώς. Την άλλη ημέρα –
όπως γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο
βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – ο
Μανώλης εμφανίστηκε στην πλατεία με τα ίδια ρούχα, αλλά τα φορούσε ανάποδα. Ο
κόσμος τον κοιτούσε έκπληκτος. Και τότε άκουσε τους ακόλουθους στίχους από το
στόμα του Μανώλη Μπατίνου: «Άλλαξε η Αθήνα όψη / σαν μαχαίρι δίχως κόψη / πήρε
κάτι απ’ την Ευρώπη / και ξεφούσκωσε σαν τόπι. / Άλλαξαν χαζοί και κούφοι /
και μας κάνουν κλωτσοσκούφι. / Άλλαξε κι ο Μανωλιός / κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς».