Β. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ Από πρίγκηπας… βάτραχος στην Επίδαυρο

«Όταν μεγαλώσω θέλω να ξαναγίνω παιδί», έγραψε στην παιδική του φωτογραφία

Προκάλεσε αίσθηση στην παράσταση «Μόλις χώρισα», που παρουσίαζε Δευτερότριτα η
Ομάδα Δράσης το ’99, στο θέατρο «Μελίνα». Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έκανε
«γκελ», όπως λένε για τους ηθοποιούς που έχουν αμεσότητα, ενώ οι κατέχοντες
μιλούν για «ηθοποιό με στόφα κωμικού». Υποδυόταν έναν Λατίνο εραστή που
μιλούσε ταχύτητα ισπανικά. «Τι έλεγες», τον είχα ρωτήσει έπειτα από καιρό όταν
συναντηθήκαμε και γνωριστήκαμε. «Διάφορα», ήρθε η απάντηση!

Φέτος συμπληρώνει ένδεκα χρόνια στα θεατρικά δρώμενα και τα γιορτάζει ίσως με
τον καλύτερο τρόπο που θα μπορούσε να συμβεί σε έναν ηθοποιό και μάλιστα νέο
στην ηλικία – είναι μόλις 33. Με τον ρόλο τού Ξανθία στους Αριστοφανικούς
«Βατράχους» του ΚΘΒΕ, που του έδωσε ο Σωτήρης Χατζάκης – παράσταση που θα
δούμε στις 22 και τις 23 Αυγούστου στην Επίδαυρο. «Είναι ένα όνειρο για εμένα,
που με κάνει να νιώθω ότι ακόμα δεν έχω ξυπνήσει», μου είπε.

Με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο βρεθήκαμε στο σπίτι του στον Βύρωνα. Εκεί
που η ζωή του έκλεισε έναν από τους κύκλους της. «Έμενα εδώ με την οικογένεια
μου όταν ήμουν τριών ετών. Το θυμήθηκα και το νοίκιασα χωρίς δεύτερη συζήτηση,
γιατί σκέφτηκα πως ήταν γραφτό μου». Το σπίτι, λένε, υποδηλώνει τον χαρακτήρα
του ανθρώπου. Και το ισόγειο της τριώροφης πολυκατοικίας, με τα ψηλά ταβάνια,
με τη βεράντα από μωσαϊκό, είναι χαρούμενο, με εργένικη διάθεση επιπλωμένο και
διακοσμημένο, «φωνάζοντας» πως είναι σημείο συνάντησης φίλων και αγαπημένων
προσώπων.

Το μεσαίο παιδί της οικογένειας του Γιώργου και της Γεωργίας Χαραλαμπόπουλου,
από τη Ζήρεια, είναι διαρκώς με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο (όπως και τα δύο
αδέλφια του, ο Χριστόφορος και η Ζωή). Δεν περίμενε να εξελιχθούν έτσι τα
πράγματα για εκείνον. «Απλώς ήλπιζα, διότι είναι μία από τις πιο δύσκολες
δουλειές. Δεν είναι σταθερή και αν τα πρώτα χρόνια είναι δύσκολα, όπως κάθε
αρχή, στα επόμενα αρχίζουν άλλες δυσκολίες για τις επιλογές που πρέπει να
κάνεις προκειμένου να είσαι όσο πιο διαχρονικός γίνεται. Το χειρότερο για έναν
ηθοποιό είναι να έχει φθάσει, μέσα από τις επιλογές του, στην ανάλωση»».

« Έπειτα από περίπου 10 χρόνια δουλειάς, εκείνο που με κάνει υπερήφανο είναι ότι η μία δουλειά διαδέχεται την άλλη, χάρη στη δουλειά μου. Πίστευα ότι μπορώ να τα καταφέρω χωρίς δημόσιες σχέσεις, μόνο μέσα από αυτό που αγαπάω να κάνω», είπε ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος

Δεν τον ξάφνιασε το «μπουμ» που έκανε το «Μόλις χώρισα», ούτε εκείνο τού
«Είσαι το ταίρι μου», «διότι στην ουσία συνέβη με τα “Εγκλήματα”. Εκείνο που
παρατήρησα είναι ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει γύρω μου, όχι εγώ. Εγώ ίσως να
έχω γίνει πιο “κλειστός”. Το μόνο που με φοβίζει είναι μήπως χάσω την
κοινωνικότητά μου, γιατί δεν μου πολυαρέσουν οι δημόσιες σχέσεις».

Τη στιγμή που πατάει το «play» στο στερεοφωνικό και ακούγονται οι πρώτες τζαζ
μελωδίες αρχίζει να μου εξιστορεί την πορεία του. Το ’92, μετά τη Δραματική
Σχολή του Ωδείου Αθηνών, στάθηκε τυχερός και στην πρώτη του οντισιόν τον
επέλεξε ο Βαγγέλης Σειληνός για τη μουσικοχορευτική παράσταση «Καμπαρέ στόρι».
Ακολουθεί συνεργασία με την Ξένια Καλογεροπούλου στη «Μικρή πόρτα», με τον
«Μορμόλη», και το ’94 μετέχει στο σχήμα του Βαγγέλη Σειληνού για την παράσταση
«Χασάπη, γράμματα». «Μετά ήρθε το διάλειμμα του στρατού, οπότε έπαιξα στο
θέατρο Πυροβολικό, και ακολουθούν οι “Υπηρέτες” του Γκολντόνι και ξανά παιδικό
θέατρο, με την Ξένια Καλογεροπούλου πάλι – «έχω παίξει στη ζωή μου παιδικό
θέατρο» – στη “Μικρή Πόρτα”» («Μια ιστορία με ιστορίες»).

Και φθάνουμε στο «Μόλις χώρισα» (1999 ). «Ξεκινήσαμε με την Ομάδα Δράσης χωρίς
βλέψεις, παρά μόνο να περνάμε καλά και να διασκεδάζει ο κόσμος. Με κάποιο
μαγικό τρόπο ο κόσμος μάς τίμησε σε βαθμό που μας άφησε άφωνους».

Εκείνη η χρονιά υπήρξε σταθμός στην πορεία του. Από γκεστ έγινε μόνιμος
στα «Εγκλήματα» (του Λευτέρη Παπαπέτρου, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αγγελόπουλου),
έπαιξε στο «Σάλτο Μορτάλε» του Γρηγόρη Βαλτινού, ακολούθησε η «Λοκαντιέρα»
(Γκολντόνι). Τα limit up συνεχίζονται με το «Μαγειρεύοντας με τον Έλβις»
(πρώτη συνεργασία του με την Ελένη Ράντου και πρώτη ουσιαστική έξοδός του στο
λεγόμενο meanstream θέατρο), το τηλεοπτικό hit «Είσαι το ταίρι μου» (του
Λευτέρη Παπαπέτρου, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αγγελόπουλου), τους «Δέκα μικρούς
Μήτσους» και φέτος με το «Μαμά μην τρέχεις» της Ελένης Ράντου (που θα πάει και
δεύτερη σεζόν). Το καλοκαίρι θα παίξει στην ταινία του Λάκη Λαζόπουλου «Ξέρεις
ποιος είμαι εγώ», τα γυρίσματα της οποίας θα γίνουν στη Θεσσαλονίκη.

Το πάθος του μοντάζ

Ο ρόλος του Αποστόλη στην παράσταση του θεάτρου «Διάνα» ήταν ο λιγότερο
αβανταδόρικος, στοιχείο που άρεσε στον Βασίλη. «Μου έδωσε τη δυνατότητα να
κινήσω υποκριτικά μέσα που ήταν σε αδράνεια έως τώρα και βεβαίως με
ιντριγκάρησε το στοιχείο ότι ο ήρωας ήταν μαθηματικός, διότι έπρεπε να πείσω
ως καθηγητής, εγώ που δεν έχω καμία σχέση. Μου αναπτέρωσε το ηθικό, να κάνω
και άλλα πράγματα». Στον ελεύθερο χώρο μεταξύ παραστάσεων και εκφωνήσεων
ραδιοφωνικών σποτ ο Βασίλης αφήνεται στο πάθος του μοντάζ. «Έχω συνδέσει τον
υπολογιστή με την τηλεόραση, το στερεοφωνικό, τον έχω αναβαθμίσει και τώρα
κάνω τα πρώτα δειλά βήματά μου ως μοντέρ», μου είπε και τα μάτια του μίκρυναν
από το πλατύ χαμόγελο που απλώθηκε στο πρόσωπό του.