Δρόμοι

Ο αρχηγός…

…είναι 78 ετών και έχει Αλτσχάιμερ και έχει να παίξει σε καλή ταινία
δεκαετίες. Καιρός πια να αποσυρθεί και από την Εθνική Ένωση Όπλων. Τα μέλη της
αποτίουν φόρο τιμής στον μεγάλο ηγέτη. Κραδαίνουν τις καραμπίνες τους σε
χαιρετισμό. Και του στήνουν άγαλμα στην έδρα τους στην Ουάσιγκτον, έναν
ανδριάντα τρία μέτρα για τον Τσάρλτον Ίστον. «Δεν είναι σπουδαίο; Άλλες χώρες
κάνουν αγάλματα τους ποιητές τους, τους καλλιτέχνες τους, τους διανοητές τους,
τους επαναστάτες τους», παρατηρεί με πικρία ο Αμερικανός αρθρογράφος Μαρκ
Μόρφορντ. «Εμείς οι Αμερικανοί κάνουμε αγάλματα άξεστους ηθοποιούς που κρατάνε
πιστόλια».

Η αποχώρηση…

… του Τσάρλτον Ίστον, όμως, δίνει την ευκαιρία για μερικές σκέψεις. Αυτός ο
άνθρωπος έκανε περισσότερα από κάθε άλλον για να προωθήσει τους σκοπούς αυτής
της κρυπτορατσιστικής οργάνωσης. Δεν είναι να απορεί κανείς που τα μέλη της
είναι τόσο περήφανα γι’ αυτόν. Έκανε περισσότερα από κάθε άλλον για να
καλλιεργήσει ένα κλίμα φόβου απέναντι στον «άλλο», που έρχεται από κάπου
«αλλού» – ίσως μουσουλμάνο ή περιθωριακό ή ξένο – για να αρπάξει τα παιδιά και
να φάει τη μηλόπιτα και να κλέψει τα πολύτιμα όπλα της αμερικανικής
οικογένειας. Μη χάσουν τα όπλα τους, αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος. Τα
περιοδικά της οργάνωσης είναι γεμάτα φαρμακερά άρθρα εναντίον των «αριστερών»
που μαγειρεύουν τις στατιστικές και λένε ψέματα για τους φόνους με πυροβόλα
όπλα και προσπαθούν να αφαιρέσουν από αυτούς τους «καλούς Αμερικανούς» το
δικαίωμα να έχουν καμιά εκατοστή τουφέκια και ημιαυτόματα στο γκαράζ τους.

Τα όπλα…

… δεν θα απαγορευτούν ποτέ στην Αμερική, λέει ο Μαρκ Μόρφορντ που δεν τρέφει
ψευδαισθήσεις. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 200 εκατομμύρια πυροβόλα όπλα σε όλη
τη χώρα – σχεδόν ένα για κάθε Αμερικανό. Είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στην
αμερικανική κουλτούρα, που ακόμη και οι Δημοκρατικοί δεν ζητούν να
απαγορευτούν, αλλά να περιοριστούν «κάπως». Μα πιο βαθιές ρίζες στα μέλη της
Εθνικής Ένωσης Όπλων έχει η παρανοϊκή πεποίθηση πως ο εχθρός παραμονεύει
παντού – αυτή η πεποίθηση που έχει κάνει την Αμερική περίγελο του κόσμου, αυτή
η εικόνα του ψευτοενάρετου Αμερικανού, του «καλού», του ηρωικού που με το όπλο
στο χέρι βρίσκει το δίκιο του όπως στον καιρό της Άγριας Δύσης.

Και ο Ίστον;…

… Τι είναι εκείνο που τα μέλη της Εθνικής Ένωσης Όπλων θα θυμούνται
περισσότερο από αυτόν; Εκείνη την εμβληματική φράση που έλεγε σε κάθε
συγκέντρωση της οργάνωσης, σηκώνοντας ψηλά ένα τουφέκι: «Από το ψυχρό μου
χέρι!» Το ίδιο ψυχρό όσο και η φοβία που έχει κυριεύσει αυτήν τη χώρα. Κάποτε
οι Αμερικανοί ήταν πιο κοντά ο ένας με τον άλλον, θα μπορούσαμε να πούμε
παραφράζοντας λίγο τα λόγια του Πολωνού συγγραφέα Στανισλάβ Λεκ. Γιατί τα όπλα
τους δεν έριχναν πολύ μακριά.