Οι παραβάτες…

Διακόσιες μηνύσεις έχουν υποβληθεί ενάντια στο ξήλωμα των φωτεινών επιγραφών
και πινακίδων από τις προσόψεις των κτιρίων που επιχειρείται στο ιστορικό
κέντρο. Κανένας ενάγων δεν κέρδισε, αλλά εκεί… επιμένουν. Όπως επιμένουν και
τα περίπτερα – που έχουν μετατραπεί σε «σούπερ μάρκετ» – να μη φεύγουν από τη
θέση τους. Ποια «ενοποίηση» σού λέει ο άλλος, ποια πλακόστρωση, ποιες
σημάνσεις, διαδρομές για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ακλόνητοι οι «περιπτεράδες»
στη θέση τους, λες κι ήταν το χωράφι τους. Θέλετε κι άλλες τέτοιες ελληνικές
γραφικότητες: τα λιθόστρωτα και οι πλακοστρώσεις της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και
της Αποστόλου Παύλου δεν έγιναν για να κυκλοφορούν πεζοί με τακούνια ή ελαφρά
παπούτσια.

Δεν έγιναν όμως ούτε για να κυκλοφορούν αυτοκίνητα και μηχανάκια. Δεν έγιναν
για να σταθμεύουν οχήματα. Έγιναν για τους πεζούς. Γι’ αυτό και σπάνε εύκολα
από τα βαριά οχήματα που δεν καταλαβαίνουν τι θα πει πεζόδρομος. Ποιος φταίει;

…και οι φταίχτες

Οι ίδιοι οι πολίτες απαξιώνουν την αισθητική ανάπλαση, ακούσαμε να λέει ο
υπεύθυνος της Α.Ε. Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων. Θα συμφωνούσα αν οι
παραβάτες οδηγοί είχαν πού ν’ αφήσουν το αυτοκίνητό τους και δεν το έκαναν. Αν
υπήρχαν συγκοινωνιακές και κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, γκαράζ. Τέτοιες ακόμα δεν
υπάρχουν και αυτό δεν είναι ευθύνη των παραβατών. Στην άλλη μεριά των δρόμων
είναι και τα περίπτερα, οπότε φανερώνεται και η αδυναμία του κράτους να
επιβάλει τις αποφάσεις του. Άλλωστε, η Τροχαία φέρει την ευθύνη για την
αλόγιστη τοποθέτηση των σημάτων κυκλοφορίας στη μέση των στενών πεζοδρομίων με
αποτέλεσμα να ταλαιπωρούν τον κόσμο και χρειάζεται να ψηφιστεί νόμος για να
μπουν τα σήματα, ας πούμε στους τοίχους, οπότε οι ιδιοκτήτες διαφωνούν.
Σημασία έχει ποιος δίνει το καλό και το κακό παράδειγμα.