ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το πελώριο μήλο

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Ναταλί Βολεντίνα, Ερυθραίας 13, Καλαμαριά, 551 32, γράφει:

«Αγαπητέ κύριε Λευτέρη!

Με συγκίνησε πολύ το κείμενό σας “Για ένα κέικ”. Δεν κοιμόμουνα καλά σήμερα.
Είδα το παιδάκι μικρό, πεινασμένο, να μυρίζει το κέικ.

Είμαι δημοσιογράφος κι εγώ. Στα ρωσικά γράφω τέλεια, αλλά στα ελληνικά είμαι
μωρό ακόμα. Γι’ αυτό θα ήθελα να μη συγχωρείτε για τα λάθη που κάνω ακόμη.
Πιστεύω, θα ‘ρθει μια μέρα να γράφω τέλεια κι εγώ, όπως γράφετε εσείς. Μέχρι
τότε μαθαίνω. Θυμάμαι, τα πρώτα βιβλία της ζωής μου ήταν “Τα τρία γουρουνάκια”
και “Ο κακός ο λύκος και τα επτά κατσικάκια”. Τα πρώτα βιβλία στα ελληνικά
ήταν τα ίδια, που μου χάρισε γενναιόδωρα ο μικρός ο Γιώργος, ένας υπέροχος
άνθρωπος 2,5 ετών, όταν δούλευα στο σπίτι τους, στη Σαντορίνη. Ο ίδιος ήταν ο
πρώτος δάσκαλός μου στα ελληνικά και μου δίδαξε τις λέξεις που ήξερε – καλές
και κακές. Από τότε άρχισα να γράφω μια σειρά διηγημάτων “Η δική μου Ελλάδα”,
που δημοσιεύω συχνά στις διάφορες εφημερίδες και πήρα, δουλεύοντας στα σπίτια
και κουζίνες, τον τίτλο του καλύτερου δημοσιογραφικού έργου της χρονιάς!

Είχα κι εγώ μια παρόμοια ιστορία και την θυμάμαι, όπως θυμάται η κ. Δόμνα τη
δική της. Το μικρό παιδί δεν πεθαίνει μέσα μας. Ζει και απαιτεί απαντήσεις στα
ερωτήματα που δεν είχαν απαντηθεί τότε. Και όταν πεθαίνει ένας γέροντας, μαζί
του πεθαίνει το τρυφερό παιδί που έκλαιγε τις νύχτες.

Ήταν χειμώνας βαρύς αλλά συνηθισμένος στη Σιβηρία: κάτω από 30ΨC. Θυμάμαι το
μικρό και ζεστό σχολείο μας, που άσπριζε και έλαμπε από καθαριότητα. Θυμάμαι
την τάξη μας, Γ’ Δημοτικού. Το μάθημα ήταν μαθηματικά. Το θέμα κλάσματα. Για
να εξηγήσει στα παιδιά αυτό το δύσκολο θέμα η δασκάλα μας, κ. Ζωή, έφερε στην
τάξη ένα μήλο τεράστιο! Τέτοιο μήλο δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Πού βρήκε το μήλο
μέσα στην παγωνιά και στο χιόνι; Είχαμε τα σπίτια και τα ρούχα μας ζεστά και
φαγητό μπόλικο, όμως μήλο ζωντανό μέσα στα χιόνια ήταν δύσκολο να βρεις…

Η δασκάλα μας παίρνει ένα μαχαίρι και κόβει το μήλο στα δύο: Βλέπετε, παιδιά;
½ και ½ μαζί κάνουν ένα. Μετά κόβει στα τέσσερα. Μαζί πάλι ένα! Το καταλάβατε
παιδιά; Και πώς δεν καταλαβαίναμε, όταν το εξήγησε τόσο όμορφα! Το μήλο
τραβάει τα βλέμματα. Τα μάτια είναι καθηλωμένα στο μήλο. Τα σάλια μας τρέχουν,
το άρωμα του μήλου γεμίζει την αίθουσα φτάνοντας τα παλλόμενα τζάμια. Η
δασκάλα καταλαβαίνει τα αισθήματά μας. Παίρνει πάλι το μαχαίρι και κόβει το
μήλο στα 30! Τα κομμάτια ήταν λεπτά σαν τα φύλλα από τετράδιο. Κάθε παιδάκι
παίρνει το κομμάτι, που λειώνει στο στόμα.

Πολλά φρούτα έχω φάει από τότε, αλλά τόσο νόστιμο δεν έφαγα ποτέ. Τη γεύση του
την θυμάμαι έως τώρα. Το μάθημα του κλάσματος δεν ξεχνιέται, μια ζωή.

Αυτά ήθελα να πω. Δεν είναι τέλειο το γράμμα. Άμα θέλετε να δημοσιευθεί, να το
διορθώσετε όπως επιθυμείτε. Εάν όχι, σεβαστό».