Διαστάσεις Η «ισραηλοποίηση» της Αμερικής

Σε μεγάλα κέφια βρίσκεται το Ισραήλ. Ο μεγαλύτερος εχθρός του έφυγε από τη
μέση, άλλοι δέχονται ασφυκτικές πιέσεις, οι Παλαιστίνιοι είναι αποδυναμωμένοι,
τι άλλο να θέλει ο Σαρόν; Όμως οι θρίαμβοι κρύβουν πολλές φορές παγίδες.

Τζωρτζ Μπους: «Έλα, Αριέλ, συνεργάσου εδώ μαζί μου…» (σκίτσο από τον Νιου Στέιτσμαν)

Όλο συμβουλές είναι τελευταία οι Ισραηλινοί προς τους Αμερικανούς φίλους τους.
Τη μια μέρα τούς αφηγούνται την εμπειρία τους από την εισβολή στην Τζενίν ώστε
να τους γλιτώσουν από προβλήματα στη Βαγδάτη (δεν χρειάστηκε: οι Ιρακινοί
αποδείχθηκαν πολύ κατώτεροι μαχητές από τους Παλαιστινίους). Την άλλη τούς
προειδοποιούν να μην επαναλάβουν τα λάθη που έκανε το Ισραήλ μετά τον πόλεμο
των Έξι Ημερών, και κυρίως μετά την εισβολή στον Λίβανο. Το Ισραήλ είχε επίσης
γίνει δεκτό με ενθουσιασμό από τους σιίτες του Λιβάνου όταν τους απελευθέρωσε
από τον δεσποτισμό της παλαιστινιακής ηγεσίας, σημείωνε τις προάλλες ένας
αρθρογράφος της Χααρέτζ. Πολύ γρήγορα, όμως, οι σιίτες εξεγέρθηκαν
εναντίον μιας κατάστασης που δεν θεωρούσαν πια απελευθέρωση, αλλά κατοχή. Μετά
τη σφαγή της Σάμπρα και της Σατίλα, από εκείνους ακριβώς τους σιίτες ξεπήδησε
η πιο αντιισραηλινή οργάνωση που έχει δημιουργηθεί ποτέ, η Χεζμπολάχ.

Από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράκ, πολλοί στην Ιερουσαλήμ μιλούν για
«ισραηλοποίηση» της Αμερικής του Μπους, αναφερόμενοι όχι μόνο στους κοινούς
εχθρούς των δύο χωρών, αλλά και στις στενές σχέσεις του Αμερικανού προέδρου με
τις αιρέσεις των Ευαγγελιστών εξτρεμιστών. Όπως γράφει όμως η Μπάρμπαρα
Σπινέλλι στη Στάμπα, οι ομοιότητες ανάμεσα στην Αμερική και στον
εβραϊκό κόσμο κρύβουν θανάσιμες παγίδες για το Ισραήλ. Πρώτον, σε επίπεδο
πολιτικο-θρησκευτικό. Ο χριστιανικός φονταμενταλισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
είναι συγκυριακά μόνο φιλο-ισραηλινός και φιλο-εβραϊκός. Για τους
τηλε-Ευαγγελιστές, που είναι και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές των «προληπτικών
πολέμων», ο διαβολικός εχθρός του Ιησού είναι «Εβραίος και άνδρας», ενώ το
Άουσβιτς δεν ήταν παρά το προοίμιο της Αποκάλυψης. Το κράτος του Ισραήλ πρέπει
να προστατευθεί και να επεκταθεί έως ότου δημιουργηθούν οι συνθήκες για τη
Δευτέρα Παρουσία: τότε, οι Εβραίοι θα πρέπει να ασπαστούν μαζικά τον
χριστιανισμό.

Εάν η μεταπολεμική κατάσταση στο Ιράκ παρουσιάσει περιπλοκές, αυτός ο
«χριστιανο-σιωνιστικός» εξτρεμισμός μπορεί εύκολα να δώσει τη θέση του στον
αντισημιτισμό. Το Ισραήλ μπορεί να πέσει όμως και σε μια δεύτερη, πιο πολιτική
παγίδα. Ο πρόεδρος Μπους μπορεί μέχρι τώρα να αγνόησε τις προτροπές τής
Ευρώπης για επίλυση του Μεσανατολικού, αλλά δεν θέλει να περιβάλλεται από έναν
εχθρικό αραβικό και ευρωπαϊκό κόσμο. Είναι χαρακτηριστικές οι πρόσφατες
δηλώσεις τόσο της Κοντολίζα Ράις όσο και του Τόνυ Μπλαιρ υπέρ της δημιουργίας
ενός παλαιστινιακού κράτους μέσα στο 2005. Ο Αριέλ Σαρόν χαίρεται σήμερα με
τις δηλώσεις του Ράμσφελντ για τα «λεγόμενα κατεχόμενα εδάφη». Αύριο, όμως,
ίσως διαπιστώσει με έκπληξη ότι η συμμαχία του με τον Μπους δεν θα τον
γλιτώσει από τον χειρότερο εφιάλτη του.