Νοκ άουτ με μερικά τραγούδια

Έχει άραγε άδικο ο Χρήστος Χωμενίδης όταν λέει ότι αυτά που θα περίμενε να
διαβάσει στα καινούργια ελληνικά μυθιστορήματα, για τη σύγχρονη Ελλάδα και για
τη νοοτροπία της, τις αγωνίες των ανθρώπων της και τις ελπίδες τους, τα λένε
όχι τόσο οι συγγραφείς όσο ο Νίκος Πορτοκάλογλου με τους στίχους του; Η
τελευταία εμφάνισή του στη «Μέδουσα» προχθές, με τον Μάνο Πυροβολάκη ως «μετρ
της κρητικής ψυχεδέλειας» και τον Οδυσσέα Τσάκαλο, «παραλίγο δεκάρι του
Πανιωνίου», τον παλιότερο συνεργάτη του από την εποχή των «Φατμέ», ήταν
αποκαλυπτική. Νέοι άνθρωποι μαζί με τους «σαράντα και κάτι» δονούνταν όρθιοι
στα τραπέζια και τραγουδούσαν τα τραγούδια του σαν να ήταν αυτά το απόσταγμα
της ζωής τους. Ο Έλληνας του Πορτοκάλογλου το ‘χει πιάσει το μήνυμα, ότι μέσα
από τις στάχτες μπορούν να βγουν διαμάντια, αρκεί να ψάχνεται κανείς και να
είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και τους άλλους, αρκεί να μην παραιτείται
και να αφήνεται να ονειρεύεται. Διότι «έρχονται άλλες εποχές».