Από τα 37, στα 90 κιλά…

Όλα ξεκίνησαν στην οριακή καμπή της εφηβείας. Στην κρίσιμη εκείνη περίοδο
που οι φαντασιώσεις είναι μέρος της πραγματικότητας και ο καθρέφτης δείχνει
συχνά μια παραμορφωτική εικόνα… Μόλις είχε μπει στα 16 η Μαργαρίτα και ήταν
μαθήτρια της Α’ Λυκείου όταν ο δικός της καθρέφτης της έδωσε το πρώτο λάθος
σήμα. Την βρήκε «γεματούλα»! Έως τότε θεωρούσε φυσιολογικό το βάρος της – 60
κιλά για ύψος 1,77! Ξαφνικά, κάτι είχε στραβώσει…

Η Μαργαρίτα. ξόδεψε τη μισή ζωή της για να αντιμετωπίσει την ψυχογενή της ανορεξία και την «υποτροπή» της, την ψυχογενή βουλιμία…

Ο αρχικός της στόχος ήταν η απώλεια 2-3 κιλών. Τα έχασε σε χρόνο ρεκόρ –
τρώγοντας σαλάτες, φρούτα και κόβοντας τελείως τους υδατάνθρακες. Αλλά η
Μαργαρίτα συνέχισε ακάθεκτη – σαν να βρισκόταν σε ποδήλατο που ‘χε χαλασμένα
φρένα σε κατηφόρα. Ο καθρέφτης άρχισε να δίνει όλο και πιο παραμορφωτική
εικόνα. Κανένα αποτέλεσμα δεν την ικανοποιούσε. Έφτασε στα 55 και σύντομα στα
50 κιλά. Ύστερα η ζυγαριά άρχισε να κατεβαίνει και την σκάλα των 50 κιλών:

«Είχα πάρει φόρα, κατρακυλούσα και δεν μπορούσα να σταματήσω. Ήθελα να είμαι
όλο και λιγότερο. Σαν να με έσπρωχνε από μέσα μου μια δύναμη που δεν μπορούσα
να ελέγξω. Κάθε φορά έβαζα και ένα διαφορετικό πλάνο. Πάντα δυο -τρία κιλά
παρακάτω. Για να έχω το περιθώριο – έλεγα στον εαυτό μου – να πάρω ένα δύο
κιλά δίχως πρόβλημα…».

Έκανα ότι έτρωγα. Οι γονείς της ανησυχούσαν από καιρό και την πίεζαν
να τρώει. Οι εντάσεις ήταν στην ημερησία διάταξη του σπιτιού. Η Μαργαρίτα,
όπως όλα τα κορίτσια με ψυχογενή ανορεξία, μηχανευόταν διάφορα για να τους
ξεγελάει: «Προσποιούμουν ότι πονούσε η κοιλιά μου και έτρωγα όλο και λιγότερο.
Άλλες φορές έκανα ότι έτρωγα και εξαφάνιζα με χίλιους τρόπους το φαγητό μου!
Πετούσα στους σκουπιδοτενεκέδες, στον δρόμο για το σχολείο, το πρωινό μου,
έκρυβα στις τσέπες μου το μεσημεριανό μου και το πετούσα όταν δεν με έβλεπαν,
μασούσα υπερβολικά κάθε μου μπουκιά για να τους ξεγελώ ότι τρώω…».

Ήταν πραγματικά εξουθενωτικό αυτό που έκανε αλλά το αποτέλεσμα την έκανε
περήφανη: «Όσο η ζυγαριά έδειχνε λιγότερα κιλά τόση περισσότερη ενέργεια είχα.
Πετούσα! Το στομάχι μου έπαψε πια να πονάει, όπως στην αρχή, είχε κλείσει, δεν
ήθελε καθόλου τροφή. Έτρωγα μισό μήλο ή μισή ντομάτα το 24ωρο και ένιωθα ότι
είχα φουσκώσει. Αν κάποια στιγμή με εξανάγκαζαν να φάω κάτι παραπάνω, έκοβα
βόλτες μέσα στο σπίτι, χιλιόμετρα ολόκληρα, για να κάψω τις “περιττές”
θερμίδες ή εξαντλητικό περπάτημα και πολύωρο κολύμπι»!

Όρθιος σκελετός. Οι επισκέψεις σε παθολόγους, οι αιματολογικές
εξετάσεις και η γαστροσκόπηση δεν έδειξαν τίποτα. Τελευταία ελπίδα των γονιών
της ήταν ένας ψυχίατρος. Η Μαργαρίτα είχε ήδη φτάσει, μέσα σε ένα χρόνο, στα
37 κιλά!

«Ήμουν ένας όρθιος σκελετός, όλοι με κοιτούσαν παράξενα στον δρόμο, άκουγα
σχόλια του τύπου “παιδί της Αιθιοπίας”, αλλά εγώ, εκεί, απτόητη…».

Έτσι βρέθηκε εκείνο το καλοκαίρι στο «Αιγινήτειο», όπου νοσηλεύτηκε για πέντε
ολόκληρους μήνες: «Εκεί ακούσαμε για πρώτη φορά ότι υπάρχει αυτή η αρρώστια
που λέγεται ψυχογενής ανορεξία. Δεν είχα συνείδηση βέβαια της κατάστασης αλλά
δεν πρόβαλλα και κάποια αντίσταση. Συνέχιζα όμως τα δικά μου. Δεν έτρωγα…
τίποτα. Μέχρι που με εξανάγκασαν να τρώω παρουσία μιας νοσοκόμας και εγώ
κατάλαβα ότι δεν θα έβγαινα από το νοσοκομείο αν δεν έπαιρνα τα κιλά που
καθόριζαν αυτό που λέγεται όριο ασφαλείας…».

Στην αντίπερα όχθη! Το όριο ήταν τα 55 κιλά και μόνο τότε τής επέτρεψαν
να ξαναγυρίσει στη ζωή της. Αλλά δεν είχε θεραπευτεί. Η εμμονή την κυνηγούσε
και το μόνο που την τρόμαζε ήταν να μη ξαναγυρίσει στο νοσοκομείο: «Προτιμούσα
να πεθάνω! Έχασα στην αρχή λίγα κιλά, είχα τον πανικό να αδυνατίσω κι άλλο μα
συνέχιζα να πηγαίνω στις τακτές μου συναντήσεις με την γιατρό μου στον
νοσοκομείο, την κ. Ελευθερία Βάρσου και αυτό με κρατούσε σε ισορροπία…
Τέλειωσα το σχολείο, άρχισα να φτιάχνω την ζωή μου και κάποια στιγμή είπα στον
εαυτό μου “τι χαζομάρες είναι αυτές; ” και σταμάτησα να πηγαίνω στις
θεραπείες…».

Αυτό ήταν! Η εμμονή πυροδοτήθηκε και πάλι στο μυαλό της. Αλλά αυτή τη φορά…
αντίστροφα: «Δεν ξέρω τι συνέβη, ενώ παλιά θεωρούσα ότι είμαι παχιά και ήθελα
μονάχα να αδυνατίζω, ξαφνικά νιώθω τόσο δυστυχισμένη που μόνη διέξοδος στα
προβλήματά μου είναι το φαγητό! Αντιπάλευα οτιδήποτε μου προκαλούσε άγχος και
δυσαρέσκεια, τρώγοντας… ακατάπαυστα! Τα κατάπινα όλα μαζί με το φαγητό…».

Είχε περάσει πια στην αντίπερα όχθη – στην ψυχογενή βουλιμία. Οι 5 θερμίδες
της μισής ντομάτας γίνονται 5.000 και 7.000 θερμίδες την ημέρα. Το αποτέλεσμα
μιας ημέρας με ισχυρή δόση βουλιμίας την γέμιζε ενοχές, σταματούσε να τρώει
για δυο μέρες κι ύστερα ξαναγύριζε στο φαγητό με μεγαλύτερη βουλιμία. Άρχισε
να πίνει, για να ξεχάσει την εικόνα του καθρέφτη της που αυτή τη φορά ήταν
αληθινή. Τα 55 κιλά ξεπέρασαν και την σκάλα των 90! Μερικές φορές συνδύαζε
φαγητό και αλκοόλ με χάπια…».

Μητέρα και ισορροπημένη

Έτσι κύλησε μια δεκαετία. Παντρεύτηκε, έκανε δυο παιδιά αλλά το πρόβλημα
άλυτο. Μέχρι πριν από τρία χρόνια που μόνη της αποφάσισε να το αντιμετωπίσει.
Και επισκέφθηκε την κ. Ελευθερία Βάρσου στο «Αιγινήτειο»… Χρειάστηκαν δυο
χρόνια ψυχοθεραπείας και φαρμακευτικής υποστήριξης για να καταφέρει η 30χρονη
σήμερα Μαργαρίτα «να αντέξω, να σηκώσω και να ξεπεράσω το πρόβλημά μου! Γιατί
η ψυχογενής ανορεξία και κατ’ επέκταση ο αντίποδάς της, η ψυχογενής βουλιμία,
δεν είναι μια ιδιοτροπία της εφηβείας, είναι μια πολύ σοβαρή ψυχική νόσος που
αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα, μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο. Εγώ
ταλαιπωρήθηκα για 15 χρόνια αλλά τελικά στάθηκα τυχερή. Και εδώ και ένα χρόνο
είμαι πια υγιής…».