ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ιδεολογήματα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Η Εκκλησία επαναλαμβάνει συνεχώς το κατασκευασμένο ιδεολόγημα ότι “το
ελληνικό έθνος επιβίωσε χάρη στον Ορθοδοξία”!! Αυτό είναι εντελώς αστήρικτο,
καθώς οι εκάστοτε διοικούντες την Εκκλησία δεν είχαν ποτέ σχέση με το υπέροχο
οικουμενικό και διεθνιστικό πνεύμα του Χριστιανισμού. Σε όλη τη διάρκεια του
Βυζαντίου, η λέξη “Ελληνας” αποτελούσε ύβριν. Οι ειδωλολατρικοί ναοί έκλεισαν
με τη βία το 391 μ.Χ., και οι φιλοσοφικές σχολές το 529 μ.Χ. με καταστροφή
αναρίθμητων θησαυρών. Ο ανώτερος κλήρος ποτέ δεν απέκτησε τόση εξουσία όση επί
Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εξαρχής, ο σουλτάνος εγγυήθηκε την περιουσία και τα
προνόμια της Εκκλησίας, και τα χρησιμοποίησε ως αναπόσπαστο τμήμα της
οθωμανικής διοίκησης των χριστιανών υπηκόων της. Η Εκκλησία έπαιρνε από κάθε
χριστιανό ειδικό φόρο που ισούτο με το 1/3 των εισοδημάτων του. Ήταν τόσο
επικερδές να είσαι ανώτερος κληρικός επί τουρκοκρατίας, ώστε τα εκκλησιαστικά
αξιώματα ήσαν αντικείμενο αγοραπωλησίας με τον σουλτάνο.

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου περίεργο ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, ως ένας
“οθωμανικός” διοικητικός μηχανισμός, αντέδρασε στις φιλελεύθερες ιδέες τού
ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Η “Πατρική Διδασκαλία” του 1798 συμβούλευε υποταγή
στον σουλτάνο, γιατί ήταν “δώρο του Θεού, για να προστατεύει τους Ορθόδοξους
από τις αιρέσεις”!! Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση του ’21, ο Πατριάρχης την
κατήγγειλε ως “εθνοκτόνο τόλμημα”, και αμέσως μετά προχώρησε στον αφορισμό των
πρωταγωνιστών της. Όμως, τον 19ο αιώνα, οι ανάγκες της αστικής τάξης επέβαλαν
απότομη στροφή, προκειμένου να αξιωθούν “ιστορικά δικαιώματα” στα εδάφη τής
υπό διάλυσιν Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι, εφευρέθηκε ένα άλλο ιδεολόγημα:
αυτό της “συνέχειας” του ελληνικού έθνους ανά τους αιώνες. Ταυτόχρονα, η
Εκκλησία έγινε ζωτικής σημασίας για τις εξορμήσεις του ελληνικού καπιταλισμού
προς τη σημερινή Βόρεια Ελλάδα, όπου υπήρχαν ανάμεικτοι πληθυσμοί (Έλληνες,
Τούρκοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Αλβανοί), χωρίς στην πραγματικότητα καμία “εθνική
συνείδηση”. Όσοι απ’ αυτούς ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί, η ελληνική πλευρά, με
τη βοήθεια της Εκκλησίας, τους ονόμαζε “Έλληνες”!! Το ίδιο έκαναν, φυσικά, και
οι άλλες “εθνικές” βαλκανικές Εκκλησίες. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν, η Ορθόδοξη
Εκκλησία να μετατραπεί σε “μακρύ χέρι” του ελληνικού εθνικισμού και του
κράτους. Γι’ αυτό ταυτίστηκε με τις πιο αντιδραστικές και σκοταδιστικές
δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας (π.χ. στον Εμφύλιο και στη χούντα), και μισεί
τον διεθνισμό, την ειρήνη και την Αριστερά».