Το Τέταρτο κουδούνι

«Δεν είμαι γκέι, δεν είμαι μπάι, είμαι στρέιτ»… Διά στόματος Τάσου
Πεζιρκιανίδη.

Ε, μα δεν ήταν συνέντευξη αυτό πια που διάβασα. Ροζ αγγελία ήταν. Δόξα
τω Θεώ που δεν προχώρησε κιόλας σε «περαιτέρω» λεπτομέρειες ο καλός ο
ηθοποιός… Ν’ αγριευτεί κι ο κόσμος.

Μεγάλη επιτυχία! Ο Νίκος Μαστοράκης (φωτογραφία), ο σκηνοθέτης. Και φέτος.
Ο «Γλάρος» του με την Μπέττυ Αρβανίτη, απ’ τα γεγονότα του θεατρικού χειμώνα,
«σκίζει». Και για τις «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» του Χόρβατ που έκανε
στο ΚΘΒΕ, τα καλύτερα άκουσα. Παρά τις απίστευτες αντιξοότητες που συνάντησε,
τις συγκρούσεις και τις τρεις (!) αναβολές της πρεμιέρας.

Αλλά και το καλοκαίρι δε θα μείνει άπρακτος. Ανεβάζει για το ΔΗΠΕΘΕ
Αγρινίου την κωμωδία του Μπομαρσέ «Ο κουρέας της Σεβίλλης», σε ελεύθερη
διασκευή Έφης Γιαννοπούλου και Θοδωρή Γκόνη που θα γράψει και τους στίχους των
τραγουδιών της παράστασης, με σκηνικά και κοστούμια Μαγιούς Τρικεριώτη και
μουσική Σταμάτη Κραουνάκη.

Στη διανομή, προς το παρόν, Ταξιάρχης Χάνος – Φίγκαρο, Άρης
Λεμπεσόπουλος – Κόμης Αλμαβίβα, Παναγιώτης Παναγόπουλος – Ντον Μπαζίλιο και –
μεγάλη έκπληξη! – η Μαρία Ματσούκα στον πρώτο της κλασικό – μάλιστα! – ρόλο,
ως Ροζίνα.

Δεν «ανθούν» φέτος μόνο «Τα λουλούδια στην κυρία» του – σε Αθήνα μέχρι
πρότινος και σε Βόλο σύντομα. Γενικώς ο Άκης Δήμου «ανθεί».

Η σεζόν για τον ικανό συγγραφέα άνοιξε με το μονόλογό του «Αιώνες
μακριά απ’ την Αλάσκα» που έπαιξε η Πέμη Ζούνη σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή
στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας και συνεχίστηκε στην Θεσσαλονίκη, στις
«Νέες Μορφές», με την πολύ καλή παράσταση απ’ την Μαγδαληνή Μπεκρή του νέου
έργου του «Μου θυμίζεις φιλιά».

Ενώ στην Σεβίλλη, στο κρατικό «Ανδαλουσιανό Κέντρο Θεάτρου» ανέβηκε,
παρουσία του συγγραφέα, σε παράσταση – αναλόγιο το πρώτο έργο του «…και
Ιουλιέτα», ο μονόλογος που έξοχα είχε ερμηνεύσει η Λυδία Φωτοπούλου, με τη
διακεκριμένη Ισπανίδα ηθοποιό Μαρία Αλφόνσα Ρόσο. Παράσταση ενταγμένη στο
πρόγραμμα «Να Γνωρίσουμε τη Νέα Ευρωπαϊκή Δραματουργία», στο πλαίσιο του
κοινοτικού προγράμματος «Πολιτισμός 2000» που πραγματοποιείται απ’ την
Ευρωπαϊκή Θεατρική Σύμβαση με τη συμμετοχή Θεάτρων – μελών της Σύμβασης από
τέσσερις χώρες – Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα. Τα οποία έπρεπε να
προτείνουν ένα νέο συγγραφέα και ένα σκηνοθέτη κάτω των 35 ετών για να πάρουν
μέρος.

Την Ελλάδα εκπροσώπησε η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» που πρότεινε
τον Άκη Δήμου – των έργων του οποίου «…και Ιουλιέτα» και «Το δάκρυ των
χεριών» έγινε, παράλληλα, μετάφραση στα ισπανικά και στα γαλλικά, και το
σκηνοθέτη Γιάννη Παρασκευόπουλο.

Το τέταρτο – απ’ τα πέντε που πρόλαβε να γράψει – και
τελευταίο που παίχτηκε (1998) πριν απ’ την αυτοκτονία της νεαρής
συγγραφέα του, έργο της Σάρα Κέιν «Crave» ετοιμάζει για μετά το Πάσχα και στο
τέλος – τέλος της σεζόν, μετά τη λήξη τού «Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας
Αναγνωστάκη, ο Λευτέρης Βογιατζής.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το έργο της Κέιν – την πρωτοπαρουσίασε στην
Ελλάδα με το «Καθαροί, πια» και η «νέα Σκηνή» του μπήκε συμπαραγωγός στο
«Φαίδρας έρως» που ανέβασε ο Γιάννης Παρασκευόπουλος με τις «Νέες Μορφές» της
Θεσσαλονίκης και που παρουσιάστηκε στη συνέχεια και στο θέατρο της Κυκλάδων -,
ο Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει το έργο σε μετάφραση Τζένης Μαστοράκη, που είχε
μεταφράσει και το «Καθαροί, πια», και με σκηνικά και κοστούμια της ταλαντούχας
κόρης της, Μαγιούς Τρικεριώτη (φωτογραφία) – για πρώτη φορά μαζί, στην ίδια
παράσταση, μάνα και κόρη.

Στη διανομή, ο ίδιος ο Λευτέρης Βογιατζής, η Αγλαΐα Παππά, η Αγγελική
Παπαθεμελή και ο τριτοετής της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης» Βασίλης
Μπουλουγούρης.

«Έξυπνες» βόμβες – Ηλίθιος Πρόεδρος: ο συνδυασμός που σκοτώνει.
Κυριολεκτικά.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…Και τι σκηνή! Τραγωδίας…