ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για το κράτος

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Από την απεχθή δράση της τρομοκρατίας είναι προφανές ότι αυτός που βγαίνει
ωφελημένος είναι ουσιαστικά το κράτος. Η τρομοκρατία, άθελά της, βοηθάει το
κράτος να πραγματοποιήσει μία πολύ σημαντική λειτουργία του: να προσπαθήσει να
δικαιολογήσει την ίδια την ύπαρξή του, ως τάχα “ακοίμητου φρουρού της τάξης
και της νομιμότητας”. Το κράτος μεταμφιέζεται σε ενοποιητικό φορέα, που
αναλαμβάνει να προστατεύει τις “αξίες” του συνόλου από επίδοξες προσβολές
τους. Έτσι, στην κοινωνία δημιουργείται η εσφαλμένη πεποίθηση ότι η “κοινωνική
ειρήνη” και η “έννομη τάξη” (όπου βασιλεύουν οι ισχυροί ποδοπατώντας τους
αδύναμους, με την επίσημη σφραγίδα και έγκριση του κράτους) αποτελούν προϊόν
συναίνεσης μεταξύ των πολιτών, και ότι, επομένως, η διατάραξή της έχει ως
φυσικό επακόλουθο την απάντηση του κράτους (με τη μορφή της κύρωσης).

Το ίδιο το κράτος, στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, επιτυγχάνει
την ισχυροποίησή του και, συνεπώς, τον περιορισμό των ατομικών και πολιτικών
δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού, καθώς και τη χειραγώγηση των πολιτών μέσω
της εκμετάλλευσης του φόβου και της ανησυχίας τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο,
νομιμοποιεί το κράτος την κατασταλτική του λειτουργία. Ο πολίτης, αντιμέτωπος
με τον φόβο της τρομοκρατίας (που τάχα απειλεί όλους εξίσου), ζητάει καταφύγιο
στο κράτος, παρέχοντάς του, εν λευκώ, τη δύναμη της διαχείρισης της κρίσης.
Έτσι, το κράτος βρίσκει ανέξοδα ένα επιπρόσθετο ιδεολογικό επικάλυμμα για την
άσκηση της εξουσίας, και μάλιστα με σιδερένια πυγμή (π.χ. τρομονόμος), προς
όφελος βεβαίως του καπιταλισμού (που εμφανίζεται ως θύμα), και χωρίς να
διαμαρτυρηθεί κανείς. Συνεπώς, είναι σπουδαίο δώρο για το κράτος η δράση
τρομοκρατικών ομάδων που αποφασίζουν, ελαφρά τη καρδία, να “σώσουν τον κόσμο”
με τα κουμπούρια τους: Διαχρονικά το κράτος χρειάζεται μία μορφή “αντίπαλου
δέους” για να αυτοσυντηρηθεί και για να διαιωνίσει την κατασταλτική του δράση
εναντίον των φτωχών και υπέρ των πλουσίων. Οι κουμπουροφόροι, επομένως,
διευκολύνουν την “αποκατάσταση της τάξης και της ασφάλειας” εις βάρος του
υπέρτερου αγαθού της ελευθερίας, και επιπλέον δίνουν άλλοθι στο κράτος να
συγκεντρώνει οικονομικούς πόρους και να τους διαθέτει αφειδώς σε μηχανισμούς
καταστολής (π.χ. Αστυνομία, ειδική Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία κ.λπ., κ.λπ.). Το
παράδειγμα των ΗΠΑ, όπου η εξουσία χρησιμοποίησε την τρομοκρατία για δικό της
όφελος, είναι χαρακτηριστικό: οι ελευθερίες των Αμερικανών πολιτών
συρρικνώθηκαν, η κοινωνία αναδιπλώθηκε ακόμη πιο πολύ μέσα στο καβούκι της,
και η δημοτικότητα του προέδρου Μπους έφτασε στα ύψη».