Για ένα «φρέσκο» θέατρο…

Υπάρχουν κάποιες κωδικοποιημένες εκφράσεις που, με την αμεσότητα της σημασίας
τους, σηματοδοτούν παράλληλα και την εποχή τους. Για παράδειγμα: Κλασικός
θεωρείται ο διαχωρισμός που κωδικοποιείται με τις εκφράσεις «καλό θέατρο» και
«κακό θέατρο». Στις δεκαετίες ’70 και ’80 κυριαρχούσαν οι χαρακτηρισμοί
«ποιοτικό» έναντι του «εμπορικού», αλλά είναι πια ξεπερασμένες αφού συχνότατα
το ποιοτικό αποδείχτηκε εμπορικό. Αρχή του νέου αιώνα οι περισσότεροι μιλάμε
για «ψόφιο» και για «φρέσκο» θέατρο. Σήμερα πλέον, οι θεατές χαρακτηρίζουν
κάτι που τους αρέσει ως «φρέσκο» και ρίχνουν ό,τι τους κουράζει στην κατηγορία
του «ψόφιου». Μέσα από αυτούς τους χαρακτηρισμούς και πριν καν δούμε και
κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, υπάρχει κάτι εν τη γενέσει του «φρέσκο», που
προσδίδει το αεράκι της φρεσκάδας του και στον φορέα ο οποίος το στηρίζει.
Είναι η φετινή διοργάνωση των πειραματικών παραστάσεων του «Άδειου χώρου» που
φιλοξενεί η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στο Γκαράζ.

…που ονειρεύεται πειραματιζόμενο

Μικρές ομάδες νεαρών συγγραφέων, σκηνοθετών, σκηνογράφων, ηθοποιών θα
παρουσιάσουν όλο τον Μάιο τις φιλοδοξίες τους. Μέσα σε ένα μήνα, στη σκηνή του
Γκαράζ και στο Φουαγέ θα παιχτούν δέκα έργα νέων συγγραφέων. Είναι η έβδομη
διοργάνωση του «Άδειου χώρου» όπου το Εθνικό παραχωρεί δωρεάν χώρο και
τεχνικές δυνατότητες στους καλλιτέχνες που ονειρεύονται θεατρικά. Είναι όμως η
πρώτη χρονιά που θα δούμε μόνο ελληνικά έργα. «Σιωπηλός εραστής» της Μαριάννας
Κάλμπαρη, «Ενός πουλιού μόνο η φωνή» του Γιάννη Παπαδόπουλου, «Το πείραμα» της
Ρωξάνης Καλτάκη, «Καλή τύχη» του Βασίλη Κατσινούρη, «Ηθοποιοί είστε και
φαίνεστε» της Βίκυς Θαλασσινού, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Θοδωρή Τσαπακίδη,
«Ολική έκλειψη» του Κωνσταντίνου Καραφίλη, «Ο κύριος Ουάτσον θα ήθελε λίγο
ακόμη χιόνι» του Μιχάλη Γκίνου, «Μη σκοτώνεις του Αγγέλους» του Μιχάλη Γκίνου,
«Εφτά μονόπρακτα καταστροφής» της Έλενας Τιμπλαλέξη. Δεν ξέρουμε αν θα δούμε
καλό ή κακό θέατρο, σίγουρα όμως θα δούμε κάτι «φρέσκο». Γιατί προέρχεται από
τον ανθό του θεάτρου μας, που αδράχνει την ευκαιρία να μας δείξει τα θεατρικά
του όνειρα. Και στα όνειρα νέων ανθρώπων, μπορεί να υπάρχει ασυναρτησία,
ασάφεια, αποσπασματικότητα κ.λπ., δεν υπάρχει όμως «κούραση».