ΜΑΤΙΕΣ Μαύρα χάλια

Μπαστούνια τα βρήκαν οι δυο λινάτσες, ο Μπους και ο Μπλερ, και αποφάσισαν να
αναστείλουν για μερικές μέρες τις χερσαίες επιχειρήσεις. Που σημαίνει, θα
βομβαρδίζουν και θα σκοτώνουν γυναίκες και παιδιά, χωρίς να διακινδυνεύουν,
εκεί ψηλά που πετάνε τ’ αεροπλάνα, οι πιλότοι της συμμαχίας-συμμορίας! Μπράβο,
βρε παλικαράδες! Μπράβο βρε «Μπους λεχρίτη/ έξω απ’ τον πλανήτη»! (Σύνθημα
υπέροχο, που ένα τολμηρό χέρι, το ‘γραψε με σπρέι, στη φρεσκοβαμμένη φάτσα της
«Μεγάλης Βρετανίας», στο Σύνταγμα).

Πεζικάριος κι εγώ και, μάλιστα, τυφεκιοφόρος «του εχθρού», που θα ‘λεγε ο
παλιός χαμένος φίλος, επωφελήθηκα. Επωφελήθηκα και βγήκα τσάρκα. Με τα πόδια.
Από την Ακρόπολη, ίσαμε την Ομόνοια, μετ’ επιστροφής! Συνετέλεσε σ’ αυτό,
αποφασιστικά, και η λιακάδα. Που ήταν βάλσαμο. Λιακάδα για χειροκρότημα! Με
εκατοντάδες τραπεζάκια έξω, στην περιοχή του Θησείου. Και με δεκάδες
ερωτευμένα κορίτσια, ξεμπράτσωτα…

Χειρότερη Ομόνοια απ’ αυτήν που είδα, δεν γίνεται! Ένα επίπεδο πράγμα, ψυχρό
και απόκοσμο! Αλήθεια, γι’ αυτή την παγερή πίστα, που σε διώχνει, αντί να σε
τραβάει, μας ταλαιπωρούσαν τόσον καιρό; Γι’ αυτό το… ογροπαϊκό δήθεν
πληρώσαμε του κόσμου τα δισεκατομμύρια; Δεν είμαστε καλά… Και να σκεφτεί,
κανείς, ότι τα σχέδια γι’ αυτό το έργο βραβεύθηκαν σε διεθνή διαγωνισμό! Το
λέω σοβαρά: γιατί, σ’ αυτές τις επιτροπές, που διαλέγουν τις μελέτες κ.λπ.,
δεν βάζουν και κανέναν απλό άνθρωπο, να θυμίζει στους ειδικούς πώς πρέπει να
είναι μια πλατεία;

Την Ομόνοια, την γνωρίζω από την εποχή που είχε τα λουλουδάδικα και τους
φοίνικες. Στις σχάρες εξαερισμού, απ’ όπου έβγαινε η χλιαρή μπόχα του
«ηλεκτρικού» ζεσταινόμουνα, μαζί με πολλά άλλα παιδιά, τα μετακατοχικά χρόνια.
Στο νερό των λοξών συντριβανιών του Καραμανλή βουτούσα, με όλη την παρέα,
ύστερα από μεγάλες νίκες σε αθλητικούς αγώνες. Και με τον «Δρομέα» του
Βαρώτσου, μια χαρά ήταν η πλατεία. Τι τους ήρθε κι αντί να την κάνουν πιο
όμορφη και πιο λειτουργική, τη χαλάσανε;

Βρωμερή και τρισάθλια είναι η πόλη, από την Ομόνοια και κάτω. Και δεν μιλάω
για τις πεζοδρομήσεις κ.λπ. που γίνονται και, ασφαλώς, επιβαρύνουν με όγκους
χωμάτων τους δρόμους. Μιλάω για τα πεζοδρόμια, που είναι όλα, σχεδόν,
σπασμένα, κατεστραμμένα, μιλάω για ορύγματα, που συναντά, κανείς, σε κάθε του
βήμα, πέριξ του παλιού βρεφοκομείου, μιλάω για τα σκουπίδια στους ξέχειλους
κάδους, αλλά και στις εισόδους γραφείων και μαγαζιών, μιλάω για την αίσθηση
που έχει ο διαβάτης, ότι περπατάει σε χωματόδρομο της Μέσης Ανατολής, γεμάτον
από σαπισμένα φρούτα, λαίμαργες γάτες και σμήνη από μύγες. Έλεος!..