ΓΝΩΜΗ Ό,τι μας καπνίσει…

Οι υποθέσεις Σόλομον – Μπιούφορντ έφεραν στην επιφάνεια πολλά τραγελαφικά που
συμβαίνουν στον χώρο της αθλητικής δικαιοσύνης και αποκάλυψαν… παράθυρα που
«κρύβονται» καλά, μέσα στις σελίδες του νόμου 3057. Οι ποινές που επιβλήθηκαν
προκαλούν με την επιείκεια τους το κοινό αίσθημα. Δικαιολογούνται όμως από
τον… ελαστικό κανονισμό και ουσιαστικά αποτελούν απλά την κορυφή του
παγόβουνου, που ορισμένοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι… λιώνει και σε λίγο θα
πνίξει τον αθλητισμό!

Είναι απίστευτη η ευχέρεια που προσφέρεται στον αθλητικό δικαστή στην επιβολή
ποινής. Από έναν έως τρεις μήνες; Από πού κι ώς πού; Με ποια κριτήρια και με
ποιο σκεπτικό κάποιος αθλητής που έχει κάνει χρήση ινδικής κάνναβης θα
τιμωρηθεί με έναν μήνα και κάποιος άλλος με τρεις;

Οι απορίες δεν σταματούν εδώ. Πώς είναι δυνατόν να συνυπολογίζεται στην
τιμωρία το διάστημα που μεσολαβεί από τον έλεγχο ώς την ανακοίνωση των
αποτελεσμάτων; Ίσως δεν είναι κατανοητό το παράλογο του θέματος. Αρκεί να
σημειώσετε ότι ουσιαστικά ο Σόλομον τιμωρήθηκε με 13 και ο Μπιούφορντ με 20
ημέρες αποκλεισμού!

Χθες ο κ. Σταμάτης Γιαρένης αποφάσισε να απαγορεύσει στους εκπροσώπους των ΜΜΕ
την είσοδο στη «δικαστική αίθουσα», γιατί όπως εξήγησε «δεν το θεώρησε
σκόπιμο», όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι οι υποθέσεις (πλην ανηλίκων!)
εκδικάζονται δημοσίως! Όσο για τη «δικαστική αίθουσα»; Όταν ο νόμος
«απαγορεύει τη συστέγαση του δικαιοδοτικού οργάνου και της αθλητικής
ομοσπονδίας ή του επαγγελματικού συνδέσμου», ο αθλητικός δικαστής του μπάσκετ
εξετάζει τις υποθέσεις στο γραφείο τού προέδρου τού ΕΣΑΚΕ!

ΥΓ: Όσο για τις ομάδες, ας τους απαγορευθεί στο μέλλον η χρήση της λέξης «ηθική».