ΓΝΩΜΗ Μια κατσαρόλα που έσταζε αίμα…

Ήταν κάτι αποτρόπαιο, κάτι αισχρό. Το στρεβλωμένο χερούλι της μεταλλικής
πόρτας, η λίμνη από αίμα και λάσπη στον δρόμο, τα ανθρώπινα μυαλά μέσα στο
γκαράζ, τα καμένα σκέλεθρα μιας μάνας με τα τρία παιδιά της μέσα στο
αυτοκίντητό τους που σιγόκαιγε ακόμη. Δύο πύραυλοι από ένα αμερικανικό
μαχητικό αεροσκάφος τούς σκότωσαν όλους, πριν προλάβουν να «απελευθερωθούν»
από τη χώρα που τους αφαίρεσε τη ζωή. Ποιος θα τολμήσει, αναρωτιέμαι, να το
πει αυτό «παράπλευρες απώλειες»; Η οδός Αμπού Ταλέμπ ήταν γεμάτη πεζούς και
αυτοκινητιστές την ώρα που ο Αμερικανός πιλότος ξεπρόβαλε μέσα από την
αμμοθύελλα. Είναι μια φτωχογειτονιά, όπου μένουν κυρίως σιίτες μουσουλμάνοι,
από εκείνους που οι κύριοι Μπους και Μπλερ εξακολουθούν να ελπίζουν ότι θα
εξεγερθούν εναντίον του Σαντάμ, ένα μέρος με συνεργεία αυτοκινήτων που
μυρίζουν πετρέλαιο, πολυάνθρωπα διαμερίσματα και φτηνά καφενεία. Πώς να
καταγράψει κανείς ένα τόσο τρομερό γεγονός; Ίσως πιο κατάλληλη θα ήταν μια
ιατρική έκθεση. Ο τελικός απολογισμός αναμένεται να ξεπεράσει τους 30 νεκρούς.
Μα μου ήρθε στον νου μια άλλη απορία, καθώς βάδιζα σε αυτό το σκηνικό της
σφαγής. Αν αυτά βλέπουμε να συμβαίνουν στη Βαγδάτη, τι να συμβαίνει άραγε στη
Βασόρα, τη Νασιρίγια, την Κερμπάλα; Άραγε πόσοι άμαχοι σκοτώνονται εκεί,
ανώνυμα, χωρίς να τους καταγράψει κανείς, επειδή δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι
για να γίνουν μάρτυρες στον πόνο τους; Ο Αμπού Χασάν και ο Μαλέκ Χαμούντ
ετοίμαζαν το μεσημεριανό για τους πελάτες τους στο εστιατόριο «Νάσερ», στη
βορεινή πλευρά της οδού Αμπού Ταλέμπ. Ο πύραυλος που τους κομμάτιασε έσκασε
μπροστά τους. Ένας παραγιός τους με οδήγησε ανάμεσα από τα συντρίμμια. «Να τι
απόμεινε όλο και όλο», μου είπε δείχνοντάς μου μια κατσαρόλα που έσταζε αίμα.
Ο δεύτερος πύραυλος έπεσε στην ανατολική μεριά του δρόμου, στέλνοντας
θραύσματα μετάλλου καταπάνω σε τρεις άνδρες που στέκονταν έξω από το σπίτι
τους. «Ανήκει στον Θεό», ήταν γραμμένο σε έναν τοίχο με κιμωλία. Ο
διαχειριστής του κτιρίου έτρεξε στο κατώφλι μόλις άκουσε την ισχυρή έκρηξη.
«Βρήκα εκεί τον Ταάρ κομματιασμένο», μου είπε. Το κεφάλι του είχε αποκοπεί.
«Να το χέρι του». Μια ομάδα από νεαρούς μαζί με μια γυναίκα με οδήγησαν ώς
εκεί, μπροστά σε μια σκηνή που έμοιαζε από ταινία φρίκης: το χέρι του Ταάρ,
κομμένο από τον καρπό, τα τέσσερα δάχτυλά του και ο αντίχειρας κρατούσαν
σφιχτά ένα κομμάτι σίδερο. Καθώς μιλούσαν ολόγυρά μου όσοι είχαν επιζήσει, οι
νεκροί αποκτούσαν ονόματα, ταυτότητα. Ο πιλότος που σκότωσε τους αθώους δεν
μπορούσε να δει τα θύματά του. Οι πιλότοι παίρνουν απλώς συντεταγμένες. Μα,
όταν ένας από τους φίλους του Μαλέκ Χαμούντ με ρώτησε πώς μπορούν οι
Αμερικανοί και σκοτώνουν τόσο αμέριμνα αυτούς που λένε πως πάνε να
ελευθερώσουν, δεν ήθελε να μάθει για τις τεχνικές λεπτομέρειες των οπλικών
συστημάτων. Και γιατί να θέλει; Τέτοια συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα στη
Βαγδάτη.