γιατί… λέμε «είναι πεισματάρης σαν μουλάρι»;

Όταν οι Αθηναίοι έχτιζαν τον Παρθενώνα, μετέφεραν τα μάρμαρα από την Πεντέλη
με μουλάρια. Ανάμεσα στα… πεισματάρικα τετράποδα ήταν και ένα που, όπως
αναφέρει ο Αριστοτέλης, ήταν πάνω από ογδόντα χρόνων. Κι επειδή ήταν αδύναμο
για να μεταφέρει μάρμαρα, το άφησαν ελεύθερο. Συνηθισμένο όμως το ηλικιωμένο
μουλάρι να κάνει καιρό το δρομολόγιο από την Πεντέλη στον Παρθενώνα, δεν ήθελε
να απομακρυνθεί και εξακολουθούσε να πηγαίνει κοντά στους παλιούς συντρόφους
του. Οι Αθηναίοι που το λυπήθηκαν, διέταξαν – με ψήφισμα – τους σιτοπώλες να
μην το απομακρύνουν από το σιτάρι που πωλούσαν, αλλά να το αφήνουν να τρώει
ελεύθερα, όσο ήθελε. Έτσι βγήκε η παροιμία «πείσμων ως ιερός ημίονος», επειδή
το μουλάρι εκείνο θεωρήθηκε από τους αρχαίους ιερό. Σήμερα, την ίδια φράση την
ακούμε με διαφορετικά λόγια: «είναι πεισματάρης σαν μουλάρι». Και σύμφωνα με
όσα γράφει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης), τη χρησιμοποιούμε
για ορισμένους ανθρώπους που φέρονται σαν το… ιερό εκείνο τετράποδο.