ΜΑΤΙΕΣ Όλα τα λεφτά…

Δεν θα το πιστέψουν οι σημερινοί εικοσάρηδες και τριαντάρηδες, αλλά έχω στην
«καβάτζα» καμιά δεκαριά, τουλάχιστον, συνομηλίκους μου, που μπορούν να
βεβαιώσουν του λόγου το αληθές: στη δεκαετία του ’50, για τους εφήβους της
εποχής, τα μπάνια άρχιζαν στις 25 Μαρτίου! Μαζευόμασταν, θυμάμαι – έφηβος
ήμουν κι εγώ, τότε – στο «άγαλμα του Βύρωνα», εκεί κοντά στην Πύλη του
Αδριανού. Αμέσως μετά την παρέλαση, όλοι σχεδόν οι μαθητές της «εβδόμης» και
της «ογδόης» του 2ου Γυμνασίου, μπαίναμε στο λεωφορείο και σε δέκα λεπτά
βρισκόμασταν στο Φάληρο. Στην παραλία της Αεροπορίας, όπως τη λέγαμε.

Τα νερά δεν ήταν παγωμένα. Ήταν κρύα, οπωσδήποτε. Αλλά ούτε που μας ένοιαζε.
Κυρίως γιατί στην παραλία μάς χάζευαν ένα τσούρμο κοριτσόπουλα, μαθήτριες από
το 9ο Γυμνάσιο κι από το 6ο, που πετούσαν τις ποδιές κι άπλωναν τα ποδαράκια
τους για ηλιοθεραπεία. Γιατί τότε υπήρχε και ήλιος στα τέλη του Μάρτη. Η
παροιμία για τον κακό «παλουκοκαύτη» επιβεβαιωνόταν από τα πράγματα μόνον ώς
τις 10 του μηνός. Από κει και πέρα έμπαινε στη ζωή μας η άνοιξη.

Γιατί τα λέω αυτά και, μάλιστα, την ώρα που ο πόλεμος μαίνεται στη Βαγδάτη; Τα
λέω διότι προχθές το χιόνι κόντευε να φτάσει, που λέει ο λόγος, ίσαμε το
Σύνταγμα! Ανηφορίζοντας τη Β. Σοφίας, ώρα 10 το πρωί, έβλεπα δεκάδες
αυτοκίνητα να κατεβαίνουν προς το κέντρο, φορτωμένα με χιόνι, ενώ κι εγώ ο
ίδιος έρχονταν στιγμές που δεν διέκρινα παραπάνω από δέκα μέτρα μπροστά μου,
από τις πυκνές νιφάδες του χιονιού που έριχνε ο ουρανός! Κρύο, βρωμόκαιρος,
κατήφεια. Είπαν, όμως, ότι από σήμερα θα έχουμε βελτίωση. Άντε, επιτέλους!

Τώρα, για τον πόλεμο: χιλιάδες οι διαδηλώσεις, σε κάθε γωνιά της Γης, αλλά για
μένα «όλα τα λεφτά» ήταν η αντίδραση του Μάικλ Μουρ, την ώρα που έπαιρνε το
Όσκαρ στο Χόλιγουντ. Υπέροχος! Ενώ εκατοντάδες άλλοι ηθοποιοί, ωραίοι και
γκλαμουράτοι κάνανε το παγώνι, αυτός ο χοντρούλης, ο σκηνοθέτης του υπέροχου
ντοκιμαντέρ «Ακήρυχτος πόλεμος», άρπαξε το μικρόφωνο και είπε αυτά που ήδη
γνωρίζει και χειροκροτεί ολόκληρη η υφήλιος: «Ζούμε σε μια εποχή με πλαστά
εκλογικά αποτελέσματα, που έβγαλαν έναν κάλπικο πρόεδρο! Ζούμε σε μια εποχή,
μ’ έναν άνθρωπο που μας στέλνει στον πόλεμο για φανταστικούς λόγους. Είμαστε
εναντίον αυτού του πολέμου. Ντροπή σας, κύριε Μπους!».

Ωραία όλ’ αυτά. Πολύ ωραία! Αλλά ακόμη πιο ωραία τα ξινισμένα μούτρα του Μπους
και του Ράμσφελντ. Των γερακιών που βγαίνουν πλέον στις τηλεοράσεις και, σαν
βρεγμένες γάτες, …προσεύχονται, όλο προσεύχονται και λένε ότι ο πόλεμος δεν
θα είναι περίπατος, θα διαρκέσει, κ.λπ. κ.λπ.! Ένα πράγμα δεν κατάλαβαν αυτές
οι μούρες. Ότι έχουν, πράγματι, τρομακτική υπεροπλία, έχουν λεφτά, έχουν
πιλότους – «χειρουργούς». Αλλά οι άλλοι, οι από κάτω, πολεμάνε για την πατρίδα
τους, για τα σπίτια τους, για τα παιδιά τους (και όχι, βέβαια, για τον Σαντάμ
Χουσεΐν). Και σ’ αυτόν τον αγώνα, θα τα δώσουν όλα. Όπως πάντα τα δίνουν όλα
οι λαοί που αντιμετωπίζουν εισβολείς – «απελευθερωτές»!