Τα θρησκευτικά στα σχολεία

Επιστολή του κ. Παναγιώτη Μαρίνη στα «ΝΕΑ» της 8ης Μαρτίου σχολιάζει ο κ.
Γεώργιος Ι. Λουπάσης, φιλόλογος:

«Τα περί “λαϊκού” κράτους είναι γελοιότητες. Ο αγώνας του 1821 έγινε “υπέρ
πίστεως και πατρίδος”. Εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου
Τριάδος θεμελίωναν οι Έλληνες τους αγώνες τους και τις διακηρύξεις τους.

Η Εκκλησία ήταν το στήριγμα που είχε ο Ελληνισμός κατά τους χρόνους της
δουλείας. Από τις τάξεις της προήλθαν πλήθος αγωνιστών και μαρτύρων της
πίστεως και της πατρίδος. Τούτο, εξάλλου, είχε συμβεί και κατά τους αιώνες που
προηγήθηκαν, κατά την περίοδο της δόξας του Βυζαντινού Ελληνισμού. Τα
δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του Κράτους έχουν άμεση συνάρτηση με την Ιστορία
μας. Και η εθνική μας Ιστορία επιτάσσει προσήλωση σε κάποιες αξίες, ανάμεσα
στις οποίες είναι και αυτή της ορθόδοξης πίστης. Όσοι δεν ικανοποιούνται από
αυτό μπορούν να διαλέξουν άλλη εθνική ιστορία και κάτω από τη σημαία της να
συνταχθούν. Πάντως, το Κράτος δεν μπορεί να ακολουθεί την πορεία που είναι
αρεστή στη μειοψηφία των πολιτών του. Και επί του συγκεκριμένου θέματος είναι
πασίγνωστο τι δέχεται η πλειοψηφία, συντριπτική μάλιστα, του ελληνικού λαού. Ο
Χριστιανισμός δεν είναι “θρησκεία πένθους και δακρύων”. Είναι ανακριβές πως
“αντετέθη εις τον Ελληνικό Πολιτισμό ακριβώς επειδή αυτός ελάτρευε την χαρά
της ζωής και το κάλλος”. Ο Χριστιανισμός συμπορεύθηκε με τον Ελληνισμό,
απορρίπτοντας, όπως ήταν εύλογο και αυτονόητο, ό,τι ήταν αντίθετο ή ασύμβατο
με τη διδασκαλία του. Δεν είναι πολέμιος του κάλλους και της ζωής. Δεν δέχεται
όμως ως πρώτη αξία το υλικό κάλλος, αφού ο κόσμος στον οποίο καλεί τους
πιστούς είναι πνευματικός».