ΝΙΝΑ ΛΟΤΣΑΡΗ Η σοπράνο «φλερτάρει» το λάιτ

Το μόνο που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς είναι η φωνή της. Φωνή λυρικής
τραγουδίστριας, καλλιεργημένη, μεστή, φωνή που μόλις την ακούσεις αναρωτιέσαι
κατά πόσο θα μπορούσε να βρει τον δρόμο της στην περιορισμένη – σε λυρικές
παραγωγές – πραγματικότητα της Ελλάδας. Όμως, η Νίνα Λοτσάρη φαίνεται ότι
ακόμα ψάχνει το στίγμα της, καθώς οι μέχρι τώρα επιλογές της δείχνουν ότι
«φλερτάρει» με αυτό το πιο λάιτ προφίλ που εισήγαγε στα μέρη μας ο Μάριος
Φραγκούλης, δρόμος δύσβατος προς το παρόν, γιατί τίποτα δεν είναι
διαμορφωμένο.

Εμείς του μουσικού ρεπορτάζ τη θυμόμαστε πρώτη φορά κοντά στον Νότη
Μαυρουδή (σε έντεχνο και διεθνές ρεπερτόριο) ενώ οι φίλοι του λυρικού
ρεπερτορίου μπορεί να τη θυμούνται και από τη «Βραδιά Μαρία Κάλλας», το 1997,
στο Αρχαίο Θέατρο Θεσσαλονίκης (όπου εκπροσωπούσε την Ελλάδα στο Παγκόσμιο
Συνέδριο της Unesco ). Οι επόμενες κινήσεις, πάντως, της κυρίας Λοτσάρη είναι
δύσκολο να οδηγήσουν σε συμπεράσματα: από τη μια το μιούζικαλ «Chicago» (στο
Θέατρο Σμαρούλα, το 1998) και από την άλλη Γιάννης Πάριος και «Διογένης
Παλλάς» (1999-2000) σε συνδυασμό – λίγο αργότερα – με εμφανίσεις με την ΚΟΕΜ
του Σταύρου Ξαρχάκου σε μια σειρά συναυλιών που είχε τίτλο «Ερωτικές Λαϊκές
Μπαλάντες». Εκεί όμως όπου της δόθηκε πραγματική ευκαιρία να αναδείξει τις
ικανότητές της – φωνή, κίνηση, υποκριτική δεινότητα – ήταν στην οπερέτα
«Απάχηδες των Αθηνών» (Εθνική Λυρική Σκηνή) και την αμέσως επόμενη χρονιά στο
διασκευασμένο σε οπερέτα «Φιόρο του Λεβάντε», όπου είχε τον ρόλο της Λιλής. Το
καλοκαίρι του 2002 εμφανίστηκε στο πρώην Show Center μαζί με τον Στέφανο
Κορκολή, σε μια μουσική παράσταση που σκηνοθέτησε ο Νίκος Σούλης, ενώ από τον
Νοέμβριο του 2002 τη βρίσκουμε και πάλι στη Λυρική Σκηνή, σε έναν από τους
πρωταγωνιστικούς ρόλους της οπερέτας «Το κορίτσι της γειτονιάς». Τον Οκτώβρη
που πέρασε κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με διασκευές από κλασικά
τραγούδια και μιούζικαλ που επιμελήθηκαν οι Γιώργος Μπουσούνης και Γιώργος
Γκίνης.