«Ατύχημα»

“Φίλοι Αμερικανοί, φτωχά ξενιτεμένα μας παιδιά, που, γυρεύοντας καλύτερη
τύχη, μάς φύγατε, για να εγκατασταθείτε σ’ έναν τόπο που δεν ήταν δικός σας
και σκοτώσατε, και κάψατε, και αδικήσατε, για να επιζήσετε. Και
αλληλοσπαραχθήκατε, για να προκόψετε τελικά και να χτίσετε τα εύθραυστα
πανύψηλα σπίτια σας πάνω στους τάφους των άλλων. Χαρείτε, όσο ακόμη σας το
επιτρέπουν, ο καρκίνος, τα εγκεφαλικά, το Αλτσχάιμερ, οι φωτιές και οι
σεισμοί, τα χρόνια που σας δόθηκαν να ζήσετε, και αφήστε και τους άλλους να
ζήσουν.

Μην υποθηκεύετε από λαιμαργία τη ζωή των παιδιών σας, των παιδιών μας, των
παιδιών του κόσμου.

Μην προκαλείτε, με την επίδειξη της δύναμής σας, το μίσος των άλλων.
Καταστρέψτε τα όπλα σας, δίνοντας, πρώτοι εσείς, το καλό παράδειγμα στον
Σαντάμ. Κι αν είναι κακός, ας έχει αυτός το κρίμα στον λαιμό του. Είτε έτσι
είτε αλλιώς, πόσα χρόνια τού μένουν να ζήσει; Να ζήσετε;”