Δρόμοι

Εκ πρώτης όψεως…

… το Caenorhabditis elegans είναι ένα σκουλήκι μισό χιλιοστό μάκρος,
διαφανές. Αν το κοιτάξει κανείς καλύτερα μέσα από τη διαφάνειά του, μπορεί να
δει πως είναι ένα σκουλήκι χωρίς κόκαλα, εγκέφαλο, αίμα, καρδιά. Του λείπουν
δηλαδή όλα εκείνα που έκαναν πάντα τον άνθρωπο να νιώθει ανώτερος και
περήφανος. Μα το σπουδαίο είναι πως ο άνθρωπος και αυτό το σκουλήκι έχουν για
κοινό τους πρόγονο ένα βακτήριο. Έχουν τις ίδιες πρωτεΐνες. Και τα γονίδια που
προκαλούν τον θάνατο είναι τα ίδια σε αυτό το σκουλήκι και στον άνθρωπο. Το
πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι, λέει η λαϊκή σοφία.

Όταν ο θάνατος…

… χτυπούσε την πόρτα μας, πρώτα στη Βοσνία και ύστερα στο Κοσσυφοπέδιο, η
Ευρώπη άργησε να ξυπνήσει. Αντί να ανοίξει τις πύλες του «παραδείσου» της στη
Γιουγκοσλαβία, την παρέδωσε στην κόλαση της «αμερικανικής ειρήνης». Τώρα, αυτό
γίνεται επιχείρημα εναντίον της. Οι Αμερικανοί θυμούνται αναδρομικά τις
ατυχίες της Ευρώπης, μέχρι τον κατευνασμό του Χίτλερ – τον επικαλείται και ο
ιστορικός Ρόμπερτ Κέιγκαν. Επικαλούνται ακόμη και τη συνέντευξη που πήρε ο
αριστερός πρώην βουλευτής των Βρετανών Εργατικών Τόνι Μπεν από τον Σαντάμ.
Κόντεψε να τον κάνει άλλον έναν Χο Τσι Μινχ, άλλον έναν Φιντέλ, λένε. Εκείνο
που δεν λένε είναι πως, αν ξεσπάσει ένας πόλεμος στο Ιράκ, στις αραβικές
γειτονιές στη Λυών και στο Αμβούργο θα ανάψουν πολύ περισσότερες φωτιές από
ό,τι στη Βαγδάτη. Ο Χίτλερ έδωσε την ευκαιρία στην Αμερική να πολεμήσει
νικηφόρα έναν πόλεμο σε ένα μακρινό μέτωπο. Σήμερα, όπως έδειξαν και τα
γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, το μέτωπο μπορεί να είναι στο σπίτι του
γείτονα. Αντί να του βάζουμε το μαχαίρι στον λαιμό, δεν είναι προτιμότερο να
καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι μαζί του;

Το τραπέζι…

… του ΟΗΕ έχει αλλάξει. Στην αρχή, ήταν στρωμένο για τους νικητές του Β’
Παγκόσμιου Πολέμου. Ύστερα ξεστρώθηκε και ξαναστρώθηκε για τους αντιπάλους του
Ψυχρού Πολέμου. Τώρα, όλοι γνωρίζουμε πως πρέπει να ξαναστρωθεί, αλλά κανείς
δεν γνωρίζει πώς ακριβώς θα γίνει αυτό. Μια υπερδύναμη που έβαλε στο χέρι τον
κόσμο εκμεταλλευόμενη τις ευρωπαϊκές διαιρέσεις για τις οποίες έρχεται τώρα
και ζητάει και τα ρέστα, το θέλει αυτό το τραπέζι όλο δικό της. Αυτή είναι η
νέα πραγματικότητα. Όμως, σχεδόν όλος ο υπόλοιπος κόσμος αρνείται να τη
δεχτεί.

Οι Λιλιπούτιοι…

… είναι μιλιούνια, αλλά πώς θα τα καταφέρουν να δέσουν τον Γκιούλιβερ; Ένα
είναι βέβαιο. Πως η εμφάνισή του είναι τρομακτική και πως το τραπέζι που
έστρωναν μέχρι τώρα μαζί του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ΝΑΤΟ και στον ΟΗΕ ποτέ
δεν πρόκειται να ξαναστρωθεί το ίδιο. Όσα ψίχουλα και αν έπεφταν στο μερτικό
των Λιλιπούτιων από το τραπέζι του Γκιούλιβερ, ο άνθρωπος χρειάζεται πάντα να
νιώθει ανώτερος από ένα σκουλήκι.