ο υποψήφιος ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΠΙΝΟΥΛΑΣ Δεν υπάρχει κορεσμός στο επάγγελμα

«Δεν μπορώ να φανταστώ τύπο ανθρώπου που να μην μπορεί να βρει μια
δουλειά στη πληροφορική, όπως και οι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν πόσες
περισσότερες ευκαιρίες, απ’ αυτές που έχουν κατά νου, μπορεί να τους δώσει η
πληροφορική», τονίζει ο κ. Θεόδωρος Σπίνουλας, διευθυντής των Εκδόσεων
Τεχνολογίας & Επιστήμης του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ).

Οτιδήποτε τεχνολογικό τον τραβούσε σαν μαγνήτης από τα παιδικά του χρόνια.
Κατά συνέπεια, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ήταν για τον Θεόδωρο Σπίνουλα
μονόδρομος όταν ήρθε η ώρα των σπουδών καθώς, όπως λέει χαρακτηριστικά, «την
εποχή εκείνη όσοι είχαμε το “τεχνολογικό” σαράκι, δεν είχαμε άλλη επιλογή από
το να σπουδάσουμε ηλεκτρονικά».

«Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεκαθαρίσει στο μυαλό του ο υποψήφιος που
ενδιαφέρεται για την πληροφορική, είναι ότι πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο
τομέα» επισημαίνει ο κ. Σπίνουλας και εξηγεί: «Δεν είναι μια ειδικότητα, ένα
επάγγελμα η πληροφορική. Είναι πάρα πολλές ειδικότητες και πάρα πολλές
διαβαθμίσεις. Σ’ αυτή την πληθώρα ειδικοτήτων και διαβαθμίσεων χωράει και ο
εσωστρεφής και ο εξωστρεφής χαρακτήρας, και ο “δημιουργός” και ο “πολεμιστής”.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός, είναι σαν να λέμε τομέας κατασκευής
σπιτιών. Στον τομέα αυτό δραστηριοποιούνται και ο πολιτικός μηχανικός και ο
αρχιτέκτονας και ο εργολάβος και ο διακοσμητής και ο χτίστης και ο μαραγκός…
Στην πληροφορική δραστηριοποιείται και ο προγραμματιστής, που φτιάχνει
κώδικες, και ο ειδικός στα δίκτυα και ο ειδικός στις εφαρμογές γραφείου και
εκείνος που ασχολείται με την υποστήριξη των χρηστών και ο μηχανικός, που
ασχολείται με πωλήσεις κ.λπ. Ο κοινός τόπος όλων αυτών βεβαίως είναι ότι
πρέπει να γνωρίζουν τον βασικό κορμό της πληροφορικής».

«Κατά συνέπεια», λέει ο κ. Σπίνουλας, «οι νέοι που “φλερτάρουν” με την
πληροφορική θα καταλάβουν, θα αισθανθούν σε ποιο από τα κανάλια της είναι
καλύτερα να κολυμπήσουν, γνωρίζοντας τον εαυτό τους. Πόσο επικοινωνιακοί
είναι; Λειτουργούν αποδοτικότερα υπό πίεση; Αντέχουν το ανταγωνιστικό
περιβάλλον; Τους αρέσει η ηρεμία; Είναι περισσότερο εγκεφαλικοί τύποι; Το
σίγουρο είναι ότι με τις υπάρχουσες ανάγκες και με αυτές που καθημερινά
δημιουργούνται υπάρχει χώρος για όλους. Όμως το ίδιο σίγουρο είναι ότι δεν
υπάρχει αρχέτυπο: η ιδέα του ανθρώπου της πληροφορικής, που είναι κομπιούτερ
τζικ και που ξέρει τα… “μυστικά” είναι ξεπερασμένη. Παρ’ όλα αυτά,
εξακολουθεί να υπάρχει. Αλλά να το πω πολύ απλά και ρεαλιστικά: για τέτοιους
ανθρώπους είναι πολύ λίγες οι θέσεις εργασίας, ειδικά στην Ελλάδα, που δεν
έχουμε μεγάλη παραγωγή τεχνολογίας. Η μέση εταιρεία πληροφορικής στη χώρα μας
απασχολεί 10 ή 20 άτομα και συνήθως ο ένας από αυτούς είναι προγραμματιστής
και οι υπόλοιποι πωλητές και στην υποστήριξη».

Ανοικτοί ορίζοντες

Οι απόφοιτοι των Τμημάτων Πληροφορικής και γενικότερα νέων τεχνολογιών είτε
από ΑΕΙ είτε από ΤΕΙ έχουν σήμερα, αλλά και στο μέλλον, ολάνοιχτους
επαγγελματικούς ορίζοντες. «Δεν υπάρχει κορεσμός», διαβεβαιώνει ο κ. Σπίνουλας
και σημειώνει ότι η πληροφορική μπαίνει πλέον σε κάθε δραστηριότητα της ζωής:
«Πάρτε για παράδειγμα την εκτύπωση εντύπων, τη φωτογραφία, τη μουσική και
τόσους άλλους τομείς. Η πληροφορική, με κάποια από τις μορφές της, είναι
πανταχού παρούσα. Άρα, ένας νέος που θα αποφασίσει να σπουδάσει πληροφορική
είναι βέβαιο ότι κάπου θα βρει να εργασθεί. Βεβαίως, για να γίνει ένα
επιτυχημένος επαγγελματίας πρέπει να έχει υπόψη του ότι θα πρέπει συνεχώς να
ενημερώνεται, να μαθαίνει, να πληροφορείται, γιατί τα όσα έχει μάθει
σπουδάζοντας θα έχουν ξεπεραστεί την επομένη της λήψης του πτυχίου του. Εγώ
αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα, χρησιμοποιώ πλέον μόλις το 5% των όσων έμαθα
στο Πολυτεχνείο. Είναι με άλλα λόγια μια δουλειά που τη σπουδάζεις κάθε μέρα».

Ωστόσο, την καθημερινή σπουδή, όπως τονίζει ο κ. Σπίνουλας, την ενισχύει
ασφαλώς και ένα μεταπτυχιακό: «Υπάρχουν ουσιαστικά δύο είδη μεταπτυχιακών: το
πρώτο αφορά την εμβάθυνση σε έναν τομέα της πληροφορικής, π.χ. στη βάση
δεδομένων. Το άλλο αφορά σε κάποιον, υπό μίαν έννοια, συγγενικό χώρο, π.χ. στη
Διοίκηση Επιχειρήσεων. Θα έλεγα ότι στην Ελλάδα, με δεδομένη τη μικρή
παραγωγή, είναι περισσότερο χρήσιμο το μεταπτυχιακό του δεύτερου τύπου».

«Χρειάζεται και ψυχική αντοχή»

Όπως κάθε επάγγελμα, έτσι και τα επαγγέλματα της πληροφορικής έχουν τα υπέρ
και τα κατά. Στα υπέρ ο κ. Σπίνουλας καταχωρεί «τη χαρά του να βλέπεις να
εφαρμόζεται αυτό που φτιάχνεις, αυτό που σχεδιάζεις». Στα κατά τοποθετεί «το
“σπάσιμο” τού να παιδεύεσαι ώρες, μέρες, και να μη βγαίνει το προϊόν όπως το
έχεις στο μυαλό σου».

«Άρα, εκτός όλων των άλλων», καταλήγει ο κ. Σπίνουλας, «στη δουλειά αυτή
χρειάζεται και ψυχική αντοχή. Το κυριότερο όμως είναι η διά βίου εκπαίδευση.
Αν αυτό δεν το συνειδητοποιήσει όποιος επιχειρήσει να ασχοληθεί με την
πληροφορική και τους υπολογιστές, τότε, μη αντιλαμβανόμενος ότι όσα έμαθε κατά
τη διάρκεια των σπουδών του θα είναι σε λίγα χρόνια άχρηστα, γίνεται ο ίδιος άχρηστος»!