Δρόμοι

Θα ήταν…

… μια ποιητική βραδιά με οικοδέσποινα τη Λόρα Μπους, τη σύζυγο του
Αμερικανού προέδρου. Ποιητές από όλη την Αμερική θα πήγαιναν στις 12
Φεβρουαρίου στον Λευκό Οίκο και θα μιλούσαν για τον Ουόλτ Ουίτμαν, την Έμιλι
Ντίκινσον και τον Λάνγκστον Χιους. Θα ήταν μια γιορτή για την «Ποίηση και την
αμερικανική φωνή». Μα άξαφνα, διαβάζουμε στο κύριο άρθρο της εφημερίδας
«Μπόστον Γκλόουμπ», ανάμεσα στην κυρία Μπους και την ποίηση μπήκε ο κόσμος.

Ένας ποιητής…

… ο Σαμ Χάμιλ, ζήτησε από τους άλλους συναδέλφους του να μετατρέψουν εκείνη
την ποιητική βραδιά σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στο Ιράκ. Το
σχέδιο του Χάμιλ ήταν απλό. Αποφάσισε να μην πάει στον Λευκό Οίκο. Και ζήτησε
από τους άλλους ποιητές να του στείλουν αντιπολεμικά ποιήματα. Θα τα έβαζε σε
μια ανθολογία και θα την παρέδιδε στον Λευκό Οίκο στις 12 Φεβρουαρίου. Σε ένα
γράμμα που έστειλε στους ποιητές, ο Χάμιλ έγραφε: «Σας παρακαλώ, ελάτε να
κάνουμε την 12η Φεβρουαρίου μια μέρα που ο Λευκός Οίκος θα ακούσει πραγματικά
τη φωνή των Αμερικανών ποιητών». Αυτό έκανε την πρώτη κυρία των ΗΠΑ να
ματαιώσει την εκδήλωση.

Ο Χάμιλ…

… δεν έχει εγκαταλείψει το σχέδιό του να στείλει την ανθολογία διαμαρτυρίας
στον Λευκό Οίκο. Έχει κιόλας μαζέψει περισσότερα από 2.000 ποιήματα. Εκείνη τη
μέρα θα διαβαστούν ποιήματα σε όλη τη χώρα. Φυσικά, η απόφαση της Λόρας Μπους
δείχνει τα όρια που δεν μπορεί να ξεπεράσει μια προεδρική σύζυγος. Όμως, πόσο
θα θέλαμε να είχε καταφέρει να πει: «Αφήστε τους οργισμένους ποιητές να έρθουν
σε μένα. Αφήστε τους να φέρουν μαζί τους τις μεταφορές της οργής τους και τις
παρομοιώσεις της απόγνωσής τους. Αφήστε το παράπονο των ποιητών να συγκρουστεί
με τα πολιτικά πάθη». Θα ήταν κάτι που ο κόσμος θα το θυμόταν χρόνια. Βέβαια,
όταν κάποτε θα γινόταν λόγος για τον ποιητή Λάνγκστον Χιους, ίσως κάποιος να
μιλούσε για τα χρόνια που τον παρακολουθούσε το FBI και τον καλούσε για
κατάθεση η επιτροπή αντιαμερικανικών ενεργειών, την εποχή του μακαρθισμού,
όταν ακόμη και οι ποιητές ήταν εκτεθειμένοι στο «κυνήγι των μαγισσών».

Ο Ουόλτ Ουίτμαν…

… έγραψε ποιήματα, έγραψε και κοινωνικά άρθρα. Σε ένα ποίημά του για τον
πόλεμο, τη «Συμφιλίωση», βρίσκουμε αυτούς τους ανήσυχους στίχους: «Γιατί ο
εχθρός μου είναι νεκρός/ νεκρός ένας άνθρωπος του Θεού σαν και μένα». Θα
κινδύνευαν να παρεξηγηθούν ως αντιαμερικανικοί, όπως και αυτοί οι στίχοι της
Έμιλι Ντίκινσον: «Η Πίστη είναι σπουδαίο επινόημα/ Όταν οι Κύριοι μπορούν να
καταλάβουν/ Μα τα Μικροσκόπια είναι συνετά/ σε ώρα Ανάγκης». Επικίνδυνη
συντροφιά αυτοί οι ποιητές, κεντρίζουν, συνδαυλίζουν, τριβελίζουν το μυαλό και
την ψυχή, σαν να έχουν βαλθεί να μη μας αφήσουν να περάσουμε ούτε μια ήσυχη
μέρα.