Γουέστερν και «Θεοί» με καμπαρντίνες

Δεν κάνει κακό να τραβάμε και μια «τζούρα» θεάτρου εκτός Αθήνας πότε
πότε. Πέραν «προσκλήσεων». Το συνηθίζω τελευταία αυτό και με ανανεώνει.

Τέσσερις παραστάσεις, εκτός των μετακλήσεων και του Χοροθεάτρου, είναι
η πρώτη φετινή «φουρνιά» του, υπό τον Βίκτωρα Αρδίττη, Κρατικού Θεάτρου
Βορείου Ελλάδος.

Έφτασα από τη Λάρισα και τον «Γλάρο» Παρασκευή μεσημέρι. Ημέρα
αλκυονίδα! Ήλιος λαμπρός, ζεστός καιρός…

Η Έλενα Τοπαλίδου και ο Γιώργος Συμεωνίδης στο «Δόντι του εγκλήματος»

Το απόγευμα, στο «Βασιλικό». Κατεβαίνω και κατεβαίνω υπόγεια για να
φτάσω στο «Υποσκήνιο» – κάτω από την κυρίως σκηνή του θεάτρου δηλαδή – που
έχει διαμορφωθεί ειδικά για τις παραστάσεις του έργου του – υπερτιμημένου κατά
τη γνώμη μου – Σαμ Σέπαρντ «Το δόντι του εγκλήματος», που έχει ανεβάσει η
Μαριτίνα Πάσσαρη. Μια εξέδρα για τους θεατές και, χαμηλά, σε μια τάφρο, κάτω
από τους μηχανισμούς της σκηνής του θεάτρου ένα πατάρι λοξά τοποθετημένο.

Μια «αμερικανιά» το κείμενο, με θέμα τη «σύγκρουση» δύο σταρ της ροκ
σκηνής, που συμβολικά δίνεται με γλώσσα που ανακατεύει τους αγώνες πυγμαχίας
με το γουέστερν και τους αγώνες ταχύτητας με τον τζόγο – «μια ροκ μονομαχία»
χαρακτηρίζεται το έργο -, παίζεται ως ροκ συναυλία, με τη «ζωντανή» συμμετοχή
μουσικών, από νέες δυνάμεις του ΚΘΒΕ ενώπιον ολίγων θεατών. Να αποκρύψω ότι
έπληξα;

Ο Κώστας Χαλκιάς, ο Νίκος Βρεττός και η Γόνη Λούκα στην «Τρικυμία»

Μετά το τέλος ανεβαίνω στην Κεντρική Σκηνή του «Βασιλικού»: η
«Τρικυμία» του Σαίξπηρ, όπως την ανέβασε ο Σταύρος Ντουφεξής. Ο Πρόσπερο –
Χάρης Τσιτσάκης -, ήδη στη σκηνή, μας «υποδέχεται». Μια τεράστια άδεια σκηνή,
μια πάνινη οροφή που θα «πέσει» κάποια στιγμή, ευχάριστοι αιφνιδιασμοί της
σκηνογράφου Θάλειας Ιστικοπούλου, κοστούμια με έντονα χρώματα της Ερωφίλης
Πολιτοπούλου, αλλά μια παράσταση χωρίς ενέργεια. Ευτυχώς ο Κώστας Σαντάς,
απολαυστικός, κωμικότατος Στέφανο, με ζωντανεύει. Και ζωντανεύει και το κοινό
– περισσότερο από το μισό θέατρο είναι άδειο.

Εντελώς διαφορετικός καιρός το Σάββατο. Βαριά συννεφιά.

«Ανεβαίνω» στους Λαζαριστές. Απόγευμα, στη μεγάλη Σκηνή «Σωκράτης
Καραντινός»: «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρεχτ. Ένα μεγάλο «τριώροφο»
σκηνικό της Λίλας Καρακώστα, με συρόμενες πόρτες που αποκαλύπτουν δεκαοκτώ
«διαμερίσματα» για τις πολλές σκηνές του έργου και ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζηβανός
που το έχει «εκσυγχρονίσει» – οι τρεις «Θεοί» εμφανίζονται με καμπαρντίνες και
βαλίτσες με τρόλεϊ – κρατώντας νύξεις μόνον από την «κινεζική» όψη του, έχει
απλώσει σε όλο το κοίλον του αμφιθεάτρου την παράσταση. Μια παράσταση άμεση,
λαϊκή, με ζωντάνια, που μου αρέσει. Η Μαρία Χατζηιωαννίδου – Σεν Τε και
πειστικότατος Σουί Τα – φέρει το βάρος του ρόλου-ογκόλιθου με αξιομνημόνευτη
ικανότητα, αλλά και η υπόλοιπη διανομή τη στηρίζει, με πρώτη πρώτη την
Ιφιγένεια Δεληγιαννίδου – Κυρία Σιν. Το αρκετό κοινό ενθουσιασμένο
συμπαρασύρεται, συμμετέχει και χειροκροτεί.

Κατευθείαν – η ώρα έχει πάει εννιά – στο «Μικρό Θέατρο» της Μονής
Λαζαριστών. Για τον «Χορό του θανάτου» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, της
Μαργκερίτ Ντιράς που έχει κάνει τη διασκευή και του Ανδρέα Βουτσινά που
υπογράφει τη σκηνοθεσία. Ασφυκτικά γεμάτο το θεατράκι. Ένα βαρύ για τη μικρή
αίθουσα, ασήκωτο σκηνικό της Τίτης Κυριακίδου που οι μικρές αποστάσεις κάνουν
αισθητή τη φτήνια των υλικών του και μια παράσταση που δεν «βαθαίνει»
ιδιαίτερα, αλλά τη στηρίζουν οι τρεις πρωταγωνιστές της: ο Στέφανος
Κυριακίδης, λιτότερος από ποτέ, η Φιλαρέτη Κομνηνού, ντυμένη με εκπληκτικά,
αλλά όχι ιδιαίτερα ταιριαστά με τις συνθήκες του έργου κοστούμια του Χρήστου
Μπρούφα και ο Δημήτρης Σιακάρας. Το χειροκρότημα είναι θερμό αλλά το έργο,
χωρίς το δεύτερο – ανεξάρτητο βέβαια – μέρος του μου φαίνεται «ανάπηρο».

INFO

«Η τρικυμία» στο Βασιλικό Θέατρο (τηλ. 2310-251.182).

«Ο χορός του θανάτου» στο «Μικρό Θέατρο» της Μονής Λαζαριστών (τηλ. 2310-652.020).