Η καταστροφή ενός ποταμού

Ο κ. Θεόδωρος Μάστορας, από την Καλαμάτα, με αφορμή το ρεπορτάζ «Βιότοποι
έξω από τη γυάλα» («ΤΑ ΝΕΑ», 17-12-2002) γράφει:

«Στο νότιο τμήμα του χωριού μου, Βλάση Μεσσηνίας, βρίσκεται η πηγή
Κεφαλόβρυσο. Σε λίγα μέτρα από την πηγή το νερό της χύνεται στην παρακείμενη
κοίτη, που έχει δημιουργηθεί από τη μικροπηγή Μεγάλη Βρύση, στα όρια Μανιακίου
Παπαφλέσσα. Ενιαίο ποτάμι πλέον εκβάλλει στον Μεσσηνιακό Κόλπο. Κατάφυτο
εκατέρωθεν μέχρι τις εκβολές του από πλατάνια, ιτιές, καλαμιώνες κ.ά. είδη
δέντρων. Οι όχθες του γεμάτες από χλωρίδα σπάνιων φυτών. Ακόμη πλουσιότερο
ήταν σε υδρόβια πανίδα, ψάρια, καβούρια, βατράχια, νεροχελώνες και καταφύγιο
υδρόβιων πουλιών. Το μεγαλείο του, τα σμήνη μπλε πεταλούδας.

Στη διαδρομή του λειτουργούσαν 10 νερόμυλοι.

Επίσης, εκατέρωθεν του ποταμού υπήρχαν περιβόλια 10 χωριών. Αυτό το θείο θαύμα
λειτουργούσε αρμονικά μέχρι το 1950 όπως εγώ το θυμάμαι.

Σήμερα από την πηγή υδρεύονται πολλά δημοτικά διαμερίσματα. Όλα τα ελαιουργεία
της περιοχής χύνουν τα λύματά τους (κατσίγαρο) στο ποτάμι, που έχουν μεταβάλει
την κοίτη του σε νεκρή ζώνη, με αποτέλεσμα η υδρόβια πανίδα να έχει
καταστραφεί».

Τέλος, ζητά από την επιτροπή Φύση 2000 να γνωμοδοτήσει αν υπάρχει τρόπος
θεραπείας από τον κατσίγαρο (λιοζούμια) που έχει καταστρέψει την πλούσια
πανίδα του ποταμού».