Ο «συνωστισμός» και οι αεριτζήδες

Έγραφα χτες για την κατάσταση στο ελληνικό θέατρο για παιδιά, για τις πενήντα
πέντε Σκηνές που συνωστίζονται στο Λεκανοπέδιο και για τον ανταγωνισμό που
αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ανταγωνισμός όχι για το πόσο καλύτερες παραστάσεις
θα ανεβάσουν, αλλά για το πόσα περισσότερα σχολεία θα «κλείσουν». «Μα είναι
συζήτηση αυτή;», θα μου πείτε. «Μόνο για λεφτά μιλάς; Όλο το θέμα εκεί το
κέντρωσες; Κανείς δεν ενδιαφέρεται για την τέχνη του θεάτρου και πώς θα
εισαγάγει τα παιδιά σ’ αυτήν;». Χωρίς δισταγμό θα σας απαντήσω: ελάχιστοι.
Διότι, αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι, δεν θα είχαμε και πενήντα πέντε θιάσους
για παιδιά. Ούτε άλλους τόσους «γυρολόγους». Εφόσον όμως ζούμε σε μια χώρα
όπου το υπουργείο Παιδείας αδιαφορεί παντελώς για το θέμα ή κάνει πως
ενδιαφέρεται μέσω πολύ «ανοιχτών» επιτροπών, όπου οι εκπαιδευτικοί θεωρούν στη
συντριπτική πλειοψηφία τους αγγαρεία να συνοδεύσουν τους μαθητές τους στο
θέατρο και την ώρα της παράστασης κάθονται στο φουαγιέ για να καπνίσουν, όπου
οι γονείς αγνοούν και τα στοιχειώδη επί του θέματος και ψάχνουν την
«πρόσκληση» με την «έκπτωση» στο σούπερ μάρκετ, όπου οι αεριτζήδες του θεάτρου
για παιδιά κυκλοφορούν ανενόχλητοι και ρίχνουν τα δολώματά τους, η κατάσταση
που έχει διαμορφωθεί στον χώρο είναι φυσικό επακόλουθο. Κι άντε να αλλάξει…