Είναι θεμιτό και εφικτό να υπάρχουν οικονομικά οφέλη (μικρά ή μεγάλα) από τη
μουσική και το τραγούδι όταν αυτό συμβαίνει μέσα σε λελογισμένα πλαίσια. Είναι
όμως απαίσιο και αηδιαστικό όταν αυτός ο στόχος για κέρδη ξεπερνά κάθε όριο
και μέσα από ορισμένες τηλεοπτικές διαφημίσεις ιδιωτικών καναλιών προβάλλονται
κάποια τραγούδια με ευρηματικό γενικό τίτλο. Σ’ αυτήν τη ρεκλάμα λοιπόν
βλέπουμε μία απίστευτη λίστα τραγουδιστών, από διαφορετικές εποχές. Οι
εγκέφαλοι αυτής της διαφήμισης (και πρώτα βέβαια εκείνοι που επινόησαν μία
σειρά τραγουδιών για το συγκεκριμένο CD) ανακατεύουν τα διαμάντια με τα
σκουπίδια. Την ποιότητα με τη δυσοσμία. Είναι ποτέ δυνατόν να προβάλλουν τα
ονόματα Μαρίκα Νίνου και Στέλιος Καζαντζίδης (και άλλων σημαντικών καλλιτεχνών
του λαϊκού τραγουδιού) δίπλα στα σημερινά μαμούθ του άκρατου λαϊκισμού και της
κάθε μορφής υποκουλτούρας; Τόση δίψα για κέρδη; Ας μπει κάποια στιγμή φρένο σ’
αυτή την επικίνδυνη μίξη.