ΓΝΩΜΗ Ζήτημα διακριτικότητας

Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Ζακ Σιράκ, και ο καγκελάριος της Γερμανίας, Γκέρχαρντ
Σρέντερ, προσέφεραν την Τρίτη μία νέα απόδειξη της ικανότητας συμβιβασμού των
δύο χωρών, όταν πρόκειται για την προώθηση της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Η 40ή
επέτειος της Συνθήκης των Ηλυσίων, που υπογράφηκε το 1963 ανάμεσα στον Ντε
Γκωλ και τον Αντενάουερ, ήταν μια ευκαιρία που δεν μπορούσε να μείνει
ανεκμετάλλευτη.

Η γαλλο-γερμανική συνεργασία δεν έχει πλέον ως στόχο την (από καιρό δεδομένη)
συμφιλίωση. Και παρ’ όλο που οι δύο κοινωνίες δεν γνωρίζουν ακόμη η μία την
άλλη όπως θα έπρεπε, η ειδική τους σχέση πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία μιας
μεγαλύτερης φιλοδοξίας. Η εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης γίνεται ακόμα
πιο επείγουσα, δεδομένης της επικείμενης διεύρυνσης.

Ο Σιράκ και ο Σρέντερ έκαναν ένα σημαντικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση,
συμφωνώντας στην ευρωπαϊκή προεδρία που θα μπορούσε να προκύψει από τη
Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης. Μία κοινή πρωτοβουλία στον θεσμικό τομέα
δεν ήταν καθόλου δεδομένη, οι αρχικές θέσεις των δύο χωρών ήταν πολύ
διαφορετικές. Παραδοσιακά, η Γαλλία υπερασπίζεται την ενίσχυση της συνεργασίας
ανάμεσα στα Κράτη. Εξίσου παραδοσιακά, η Γερμανία υπερασπίζεται για την Ευρώπη
ένα ομοσπονδιακό μοντέλο στα πρότυπα της δικής της οργάνωσης. Η κοινή
πρωτοβουλία δανείζεται στοιχεία και από τις δύο αυτές λογικές.

Απομένει να προταθεί αυτό το σχήμα στη Συνέλευση και να πειστούν οι εταίροι
μας να το αποδεχθούν. Αυτοί, όμως, αντιμετωπίζουν τη γαλλο-γερμανική
συνεργασία με αμφιλεγόμενα συναισθήματα. Διαπιστώνουν, μετά λύπης, ότι
ελλείψει συνεννόησης μεταξύ Παρισίων και Βερολίνου η Ευρώπη λιμνάζει, ή ακόμη
οπισθοδρομεί. Όταν, όμως, το Παρίσι και το Βερολίνο συμφωνούν, οι εταίροι
καταγγέλλουν ένα «διευθυντήριο», το οποίο απειλεί να τους θέσει ενώπιον
τετελεσμένων γεγονότων.

Η Γαλλία και η Γερμανία, λοιπόν, πρέπει να προωθήσουν τις προτάσεις τους με
διακριτικότητα και κυρίως να υπογραμμίσουν ότι το «ντουέτο» τους είναι προς το
συμφέρον ολόκληρης της Ευρώπης.