Οι «ενστάσεις»…

Έγραφα χθες για την ελπιδοφόρα ανανέωση των προγραμμάτων του Εθνικού που θα
ικανοποιήσει και τους αναγνώστες οι οποίοι μου είχαν γράψει σχετικά το
καλοκαίρι. Αλλά βέβαια έχω και τις ενστάσεις μου. Ιδού η πρώτη: νομίζω ότι η
τιμή – έξι ή επτά ευρώ – είναι κάπως «αλμυρή». Όχι ότι τα προγράμματα αυτά δεν
αξίζουν τα λεφτά τους. Τα έγραψα τα καλά τους χθες. Αλλά ένα Εθνικό Θέατρο δεν
θα έπρεπε, όπως και στα εισιτήριά του, να εφαρμόζει μια πιο «φιλολαϊκή»
πολιτική; Ένσταση δεύτερη: θα ήθελα περισσότερα φρέσκα ελληνικά κείμενα για τα
έργα και τους συγγραφείς. Φουρνιές βγαίνουν οι καινούργιοι θεατρολόγοι από τα
πανεπιστήμιά μας. Ανάμεσά τους κάποιοι ήδη ξεχώρισαν. Και θα υπάρχουν και
άλλοι ικανοί να γράψουν σωστά και να διαπραγματευτούν με καινούργια ματιά τα
θέματα αυτά. Αν δεν τους δώσει πρώτο το Εθνικό – τα κρατικά θέατρα γενικότερα
– την ευκαιρία, ποιος θα τους τη δώσει. Άκουσα βέβαια την κουβέντα ότι οι
μεταφράσεις για τα προγράμματα του Εθνικού πληρώνονται, όχι όμως, λέει, και τα
πρωτότυπα κείμενα! Επειδή μου φάνηκε σαν ανέκδοτο, δεν θέλω να το πιστέψω…

…και ο «Πέερ Γκιντ» των παιδιών

Γιάννης Καλατζόπουλος

Και η τρίτη ένσταση. Επιμένω στην παραστασιογραφία. Πιστεύω ότι πρέπει, όπως
στο πρόγραμμα του «Πέερ Γκιντ», να είναι πλήρης – να καλύπτει όλο το ελληνικό
θέατρο. Και να μην περιορίζεται μόνο στις παραστάσεις του ίδιου έργου ή του
συγγραφέα στο Εθνικό. Εφόσον όμως η βούληση υπάρχει και η ανανέωση είναι
δρομολογημένη και «ορατή» και «απτή» πια, όλα γίνονται. Και μια συμπλήρωση
στην εξαίρετη δουλειά του Βασίλη Νικολαΐδη για τις παραστάσεις του «Πέερ
Γκιντ» στην Ελλάδα. Να προσθέσω τη διασκευή για παιδιά που έχει κάνει στο έργο
ο Γιάννης Καλατζόπουλος και που παίχτηκε σε σκηνοθεσία του και με τον ίδιο
στον επώνυμο ρόλο εναλλάξ με τον Βασίλη Καΐλα από την «Παιδική Αυλαία» του,
τον χειμώνα 1991- 92, στο θέατρο «Διάνα».