ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ Θέμα… «γούστων»

Μια λαϊκή φωνή που ερωτοτροπεί με το ροκ δεν είναι δα και θέμα πρώτης είδησης.
Εκτός κι αν η φωνή αυτή κατορθώσει και ξεπεράσει τις διαχωριστικές γραμμές και
εδραιωθεί στις συνειδήσεις μας σαν αυθεντικό, ψυχωμένο «πράγμα», που
δικαιούται – ενδεχομένως – να αφεθεί στους πειραματισμούς που της προτείνουν.
Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, το πείραμα που έκανε πέρυσι ο
Γιώργος Μαργαρίτης με τον Θοδωρή Μανίκα και τους ροκ «667» τού βγήκε σε καλό.
Το όνομά του κυκλοφόρησε στις παρέες των εικοσάρηδων και ο δίσκος του «Όλα θα
τα διαγράψω» (σε παραγωγή και ενορχήστρωση Θ. Μανίκα) πέρασε και τις πιο
κομψές εισόδους των βορείων προαστίων. Οι εκπλήξεις, όπως φαίνεται, λείπουν
στις μέρες μας. Και οι τολμηροί ανταμείβονται… Έτσι, ο λαϊκός Μαργαρίτης
άρχισε τη δεύτερη φάση της πορείας του. Από καλλιτέχνης που είχε τους λίγους,
«κολλημένους», φανατικούς ακροατές του (θαμώνες των σκληροπυρηνικών
λαϊκομάγαζων) απέκτησε φρέσκο κοινό – και μάλιστα ένα κοινό που ήταν έτοιμο να
υπερθεματίσει στον αυθορμητισμό και την πηγαία λαϊκότητα της φωνής του. Το
δεύτερο βήμα – το άλμπουμ «Τα Γούστα» (Minos – ΕΜΙ) – της δεύτερης φάσης
ποντάρει και πάλι στον ανανεωμένο Μαργαρίτη των αντιθέσεων. Μόνο που αυτή τη
φορά μάς λείπει η έκπληξη. Κλασικά λαϊκά τραγούδια (των Βασίλη Τσιτσάνη, Άκη
Πάνου, Απόστολου Καλδάρα, Στέλιου Ζαφειρίου κ.ά.) με τολμηρές ηλεκτρικές
ενορχηστρώσεις, με λούπες, «σκρατς» και άλλες σύγχρονες μεθόδους της
«ντιτζέικης» εποχής μας. Φωνή στέρεη, με νταλκά λαϊκό, στίχοι που παραπέμπουν
σε εικόνες του ’50, αλλά όλα αυτά με «ένδυμα» ελαφρώς πειραγμένο, που να
ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τής ποπ αισθητικής του νεαρότερου ακροατηρίου.
Στην ηχογράφηση όμως τηρήθηκε η παλιά μέθοδος του «σκηνοθετημένου» ζωντανού.
Όλοι οι μουσικοί και ο τραγουδιστής ταυτόχρονα στο στούντιο για να βγει η
«χημεία» (και η θέρμη) της λάιβ εμφάνισης. «Μαζευτήκαμε ένα βράδυ στους Αγίους
Αναργύρους (σ.σ.: στο στούντιο Studio Live όπου ηχογραφούν και οι Πυξ Λαξ)
μουσικοί, φίλοι, άνδρες, γυναίκες και είπαμε να ηχογραφήσουμε αυτά τα
τραγούδια», λέει ο ίδιος. «Είναι τραγούδια που τα λέω στις παρέες μου, στους
φίλους μου. Φιλαράκια που κάνουμε τα καλαμπούρια μας, τις πλάκες μας και
πίνουμε και δυο ξίδια παραπάνω». «Οι περισσότεροι μουσικοί που συμμετείχαν
στην ηχογράφηση (μας πληροφορεί) είναι ροκάδες, παίζουν στους Τσοπάνα Rave,
στους Domenica και σε άλλα γκρουπάκια των δυτικών προαστίων. Έτσι παντρέψαμε
αυτά τα τραγούδια όμορφα με πιο καινούργιους ήχους». Επί της ουσίας, βέβαια
(και όσο μας πέφτει λόγος), το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο, μια δυνατή λαϊκή
φωνή που τραγουδάει παλιά λαϊκά τραγούδια «δίνοντας στο καθένα» (όπως γράφει
και ο Πάνος Γεραμάνης στο εσώφυλλο του CD), «ξεχωριστό ύφος». Τώρα, αν ο
«Τρελός» του Άκη Πάνου είναι πιο σύγχρονος με «σκρατς» στην εισαγωγή, είναι
θέμα κριτηρίου. Και γούστου.