ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η ανεργία

Ο λόγος στους αναγνώστες:

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Η αδυναμία των νέων ανθρώπων, και ειδικότερα των ανειδίκευτων εργατών, να
βρουν εργασία, σε συνδυασμό με τον περιορισμό του κράτους πρόνοιας
διαμορφώνουν πλέον ένα εκρηκτικό κοινωνικό μείγμα με αβέβαιη εξέλιξη. Εξάλλου,
η ανεργία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την απρόσκοπτη λειτουργία του
καπιταλισμού. Η λειτουργία της ανεργίας είναι διπλή: από τη μια μεριά,
λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός συμπίεσης του εργατικού κόστους και αύξησης
της εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Από την άλλη, συμβάλλει στην ύπαρξη
συγκεκριμένου “εργασιακού ήθους”, διότι με δεδομένα τα υψηλά ποσοστά ανεργίας,
οι νέοι εισέρχονται στην αγορά εργασίας με μειωμένες προσδοκίες και
αντιστάσεις, αφού οι πιθανές διεκδικήσεις τους κάμπτονται πριν ακόμη
εκφραστούν. Επομένως, η έλλειψη προσφοράς εργασίας αποτελεί δομικό
χαρακτηριστικό του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής: καπιταλισμός χωρίς
ανεργία δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

Υπό αυτή την έννοια, οποιαδήποτε πρόταση ως προς την ανεργία αποσκοπεί απλά
στον θεμιτό περιορισμό των τρομακτικών αρνητικών της επιπτώσεων και όχι στην
επίλυση του ίδιου του προβλήματος. Οριστική εξάλειψη της ανεργίας θα μπορούσε
να γίνει μόνο σε μια κοινωνία με ριζοσπαστικό-ελευθεριακό δημοκρατικό
σοσιαλισμό, όπου θα υπήρχε εργατική αυτοδιαχείριση και έλεγχος των μέσων
παραγωγής από τους ίδιους τους εργαζομένους και όχι από εργοδότες, όπως
συμβαίνει σήμερα, ούτε από το κράτος, όπως συνέβαινε στο αποτυχημένο πείραμα
της ΕΣΣΔ.

Η δραματική ενίσχυση της χρηματιστηριακής οικονομίας εις βάρος της παραγωγικής
οικονομίας έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των ποσοστών ανεργίας, διότι η
δραστηριοποίηση ολοένα και μεγαλύτερου όγκου κεφαλαίων στο πλαίσιο μιας
“εικονικής” οικονομίας συνεπάγεται τη μείωση των παραγωγικών επενδύσεων και
των θέσεων απασχόλησης.

Επίσης, η ανάπτυξη της τεχνολογίας δεν ευθύνεται από μόνη της για την αύξηση
της ανεργίας: αυτό που κάνει η χρήση της νέας τεχνολογίας είναι, απλώς, να
αυξάνει την παραγωγικότητα της εργασίας στον ίδιο τόπο και χρόνο. Στον βαθμό
που τα οφέλη αυτής της βελτίωσης τα καρπώνεται αποκλειστικά το κεφάλαιο,
αυξάνεται η εκμετάλλευση των εργαζομένων και καταστρέφονται θέσεις εργασίας με
την αντικατάστασή τους από μηχανές. Εάν, όμως, τα οφέλη αυτά τα καρπώνονταν οι
εργαζόμενοι, τότε θα είχαμε μείωση των ωρών απασχόλησης και μείωσης της
ανεργίας, χωρίς μείωση των αποδοχών.

Η μονόπλευρη προμήθεια επίτευξης της Σύγκλισης χωρίς κοινωνικά κριτήρια
ανάπτυξης οδήγησε σε πολιτικές περιορισμού της ζήτησης, που αύξησαν την ανεργία».