ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μια ευχή

Οι ειδήσεις έφτασαν με το Ίντερνετ στο χωριό που πήγαμε διακοπές. Ούτε
τηλεόραση ούτε ραδιόφωνο βρήκαμε. Δεν υπήρχαν ειδήσεις στην πραγματικότητα,
πρωθυπουργοί και πρόεδροι έδιναν ευχές. Επισκέψεις, μελομακάρονα, ζάχαρα και
θερμίδες. Ο Μπους ευχές. Ο Σεζέρ, έγραφε ένα τιτλάκι, ανοίγει τον δρόμο για
την πρωθυπουργία στον Ερντογάν. Άραγε στην Τουρκία τρώνε μελομακάρονα;
Γιορτάζουν τον καινούργιο χρόνο μαζί με μας; Θα ήθελα να πάω στην Τουρκία
κάποτε, να δω λεπτομέρειες νεώτερες. Οι τελευταίες που έχω από πρώτο χέρι για
την καθημερινή ζωή εκεί, χρονολογούνται από το 1922. Ξέρω πολλά για τι έτρωγαν
τότε στα μέρη της γιαγιάς μου, ξέρω ακόμα και τις συνταγές, αλλά δεν ξέρω τι
τρώνε τώρα, τι ετοιμάζουν και πώς γιορτάζουν. Μια ευχή για τον καινούργιο
χρόνο, αφού είναι εποχή για ευχές, ας έρθει αυτή η αλλαγή τουλάχιστον στη ζωή
μας. Αυτά τα ελληνοτουρκικά ας εξομαλυνθούν, ας τελειώσει πια αυτή η κατάσταση
της έντασης. Η εποχή δείχνει ότι ωρίμασαν τα πράγματα, ότι έχουν κουραστεί οι
δυο λαοί από τον ανταγωνισμό και τη συσσώρευση των όπλων, δεν θέλουν πια να
σηκώνουν αυτή τη δαπάνη. Δεν χρειαζόμαστε πια το μίσος και τον φόβο για τον
Τούρκο για να ορίζουμε την ταυτότητά μας, το ξεπεράσαμε το στάδιο αυτό. Κι
αυτοί με τη σειρά τους εύχομαι να ορίζουν τον εαυτό τους με κάτι πιο πολύπλοκο
και ενδιαφέρον από τον φόβο και το μίσος για τον Έλληνα. Να πάνε και τα
κρατικά χρήματα σε κάτι πιο χρήσιμο από όπλα, να πάω κι εγώ στην Τουρκία με
τις ειρηνικές κουβέντες της γιαγιάς μου στο μυαλό, να περπατώ και να χαίρομαι.