Η «κλάκα»…

Οι ταξιθέτριες και σε ρόλο «κλάκας»; «Άντε από ‘δω… Που ισχύουν αυτά ακόμα
σήμερα…», θα μου πείτε. «Στο 2003 μπήκαμε!». Και όμως… Και όμως… Μεγάλο
κεντρικό θέατρο – δεν θα σας πω ποιο -, στην πλατεία εγώ και, αριά – αριά,
άλλοι εξήντα – εβδομήντα θεατές, να βγαίνει η πρωταγωνίστρια, κλαπ – κλαπ –
κλαπ το χειροκρότημα η καημένη η «εντεταλμένη» ταξιθέτρια, κρυμμένη στο
σκοτάδι σε μιαν άκρη, άντε να ακολουθεί και το κοινό. Τέλος σκηνής ερωτικής,
κλαπ – κλαπ – κλαπ το χειροκρότημα η καημένη η ταξιθέτρια, άντε να ακολουθεί
αναγκαστικά και το κοινό. Τέλος τραγουδιού, κλαπ – κλαπ – κλαπ το χειροκρότημα
η καημένη η ταξιθέτρια, άντε πάλι να ακολουθεί και το κοινό. Τέλος χορευτικού
κλαπ – κλαπ – κλαπ το χειροκρότημα η καημένη η ταξιθέτρια, άντε να ακολουθεί
και το κοινό. Το λίγο ανόρεχτο αλλά πάντα ευκολοπαρασυρόμενο.

… και οι «αναίσθητοι»

Άντε και το μεγάλο χορευτικό της παράστασης με τις πεταχτές τις μουσικές, πριν
τελειώσει καλά – καλά, κλαπ – κλαπ – κλαπ το χειροκρότημα η καημένη η
ταξιθέτρια, η «εμψυχώτρια». Κλαπ – κλαπ – κλαπ, αλλά το κοινό τίποτα. Κλαπ –
κλαπ – κλαπ να επιμένει η καημένη η ταξιθέτρια. Τίποτα. Κλαπ – κλαπ – κλαπ,
ξανά. Βρε, τίιιποτα. «Αναίσθητοι» οι από κάτω. Ε, μα βαρέθηκαν οι άνθρωποι.
Και το κατάλαβαν το κόλπο. Σου λέει, με το ζόρι παντρειά… Το πολύ το
κυριελέησον… Νισάφι. Κι έμειναν οι πρωταγωνιστές πάνω στην κορύφωση
αχειροκρότητοι. Κι εγώ να αναρωτιέμαι: τι είδους ματαιοδοξία μπορεί να
καλύπτει στον 21ο αιώνα η ταξιθέτρια – κλάκα; Αφήστε που, πριν από λίγα
χρόνια, το ίδιο έβλεπα – ιδίοις όμμασι – και άκουγα να γίνεται και σε θεατράκι
της κατηγορίας «ερευνητικό», τοσοδά, με την ταξιθέτρια σε απόσταση αναπνοής
απ’ το κοινό. Άγνωστοι αι βουλαί των πρωταγωνιστριών και πρωταγωνιστών…